Groene (Bus) Wissel 271

Kent u dat verhaal van die 2 heren die naar Middelharnis gingen? Nou die gingen dus mooi wel.
Wis en waarachtig.
Op deze mooie dag vond het weerzien van de HH plaats al in 010, op een locatie alwaar noeste arbeid zal leiden tot gigantische woonuitbreiding. Niet dat het u aangaat maar dan weet u er in elk geval van. Nimmer willen wij de beschuldiging ontvangen die zou suggereren dat wij informatie zouden achterhouden. Gaat dat desnoods zelf bekijken.
Het weerzien vond plaats d.m.v. uitwisseling van diverse presentjes en ditjes en zie zo'tjes.
Na uitvoerige rondleiding was daar dan het moment waar u allen met spanning op heeft gewacht. De HH gingen op weg naar Middelharnis teneinde de wissel met nr 271 te aanvangen. Vakantie rust zou ons nog enigszins ten deel vallen dus een file leed werd niet verwacht. Hoe wij door een oog van de hooispeld naald gingen zou pas later duidelijk worden.
In onderling overleg werd geparkeerd en een schoenenwissel kondigde de kenners onder u aan dat het avontuur op beginnen en aanvangen stond.
Door uitwisseling van argumenten werd besloten om de route tegengesteld te gaan lopen. Kon die print direct bij het oud vuil. Dan moesten de telefoons en hun geschikte software uitkomst bieden.
In de beschrijving hadden wij gelezen dat saaie delen werden afgewisseld met minder saaie delen. Aldus werd hier op ingesteld. Ter compensatie werden vergezichten aangeboden. Zo is er altijd wel wat.
In ons geval dus omgekeerd evenredig aan de beschrijving.
Met plezier en drachtige kuiten ging het op weg. Allebei met de fiere wandelschoenen.
Ach, welk een schoonheid en voor elk wat wils is Middelharnis. Waarlijk, de HH wisten niet van de omvang en de fijne middenstand. Eigenlijk was de enige reden om niet alle winkels van binnen te aanschouwen de op stapel staande wandeling. Maar anders oh wee.
Naadloos en ongemerkt sluit het een aan op Sommelsdijk. De mensen lijken erg op die van Middelharnis, daar zult u het niet van moeten hebben. Wellicht van ter plaatse gekweekt bier, maar reclame maken wij uit principe niet.
Na deze aaneengesloten bebouwing is er enige tijd niets dan vergezichten maar kijk, daar verschijnt Dirksland, met zijn verfijnde haven. Voor ons is exploitatie niet weggelegd, maar wellicht vindt u hiervoor de tijd.
Horeca hadden wij niet nodig dus verder op pad naar nog meer vergezichten. Voor HH steeds met bril, voor HF alsmaar zonder.
Op weg naar de Boomvliet werd gegeten in de nabijheid van een energie huisje. Hiermee werd zowel de honger en dorst aangepakt alsmede werd de noodzakelijke energie aangevuld. Veel pindakaas deze keer.
Vele poesbeesten waren ons terwille alsmede ook een enthousiaste niet blaffende waakhond. Maar wel terzake kundig aangaande knuffelen hetgeen langsfietsers ondervonden.
Zonder het te weten kwam nu de echte natuur binnen handbereik. Onderlangs en doorgaans langs het water kregen wij zo toch nog een stuk(je) onverhard. Ach, koester wat zich aandient is ons streven.
Ingehaald door wandeldames kwamen wij via een bos(je) dan toch weer in de dynamiek van Middelharnis. Via en door middel van de auto van HH werd na een tegengesteld schoenenritueel het centrum aangevallen met en door onze aanwezigheid.
De auto gewoon in de felle zon parkerend toog het geroemde tweetal naar de haven. De aldaar aanwezige horeca werd uitvoerige gekeurd en bekeken. Van zomaar even gaan zitten kan geen sprake zijn.
Maar uiteindelijk werd een gepast terras verblijd met onze aanwezigheid en hoewel normaal gesproken vanwege onze deo de terrassen vaak snel leeg geraken was hier deze keer geen sprake van.
Verhalen van een andere tafel boden een boeiend inzicht in zaken die best belangrijk kunnen zijn als hier interesse voor is. Zo weten wij dat je zowel achteruit kunt gaan als lopen.
Weizen,dubbel,witboer (met uithaling van citroen) werden genuttigd en erbij kwamen de inmiddels noodzakelijke bitterballen. Het valt de HH op dat de horeca dit niet direct uit zichzelf neerzet. Het zou toch genoegzaam bekend moeten zijn.
Tot een volgend en goed weekend gewenst.

Sussen de zussen de zusters?

Na de devotie van vorige week werd het wel tijd voor de volgende wandeling. Goede en minder goede ontwikkelingen in en op de wereld hebben ons daar eigenlijk nooit van kunnen weerhouden. Okee; weersomstandigheden en verhinderingen daar gelaten.

Dat moge blijken uit het feit, dat we sinds januari 2006 zo'n slordige 480 wandelingen hebben beschreven. De weersomstandigheden van de afgelopen tijd zijn wel een grote stimulans om te gaan wandelen, maar dan bij voorkeur in wat schaduwrijke omgevingen. Bossen en dergelijke zijn daarvoor uitermate geschikt. In het verre verleden deden we de streek rond Leersum aan en HF dacht dat het opnieuw ontdekken van die streek wel op z'n plaats was. https://www.wandelzoekpagina.nl/wandeling/boswandeling-essenhakhoutbos-leersum/16265/  HH stemde in onder bepaalde voorwaarden. Een ophaalactie door HF was in het wensenpakket opgenomen. Doorgaans niet zo meegaand besloot HF niet de lulligste te zijn. Net nadat VA hun echtelijke bed had verlaten belde HF bij HH aan. De ontvangst was hartelijk en er ontstond meteen gezelligheid, maar de HH moesten gaan. Gewandeld moest er worden. Onder muzikale begeleiding werd koers gezet richting Leersum. Onderweg daar naartoe zagen we onder andere de Sinaasappelman en een paar Duitsers in een wak. Terug naar de Heimat was hun devies. Wellicht wilde men op eigen grond zien wie er wel het voetbalWK ging winnen. De vrachtwagen met de tekst "Henk Wind" deed even wat stof opwaaien. HF vermoedde dat er een foutieve spelling aan de hand was. T of DT zou er volgens hem moeten staan. Vlak voor Leersum zag HH een bord met de Utrechts Heuvelrug.

Inmiddels waren we in de provincie Utrecht en hij was even bang dat hij een heuvelrug had gekregen. Later tijdens de wandeling dacht HF bij HH die heuvelrug te zien, maar dat bleek een rugzak te zijn. Kortom, verwarring alom. Aangekomen bij het beginpunt bij Darthuizen(Hapjes-Lunch-Diner) schoentoestand en stelde HF voor, om de route tegendraads uit te voeren. Zo gezegd, zo gedaan. Achteraf bleek dit toch de origenel uitvoering. Wij op pad, terwijl een tweetal wandeldames zich meldden bij Darthuizen. Wij gelijk fout lopen en zij geen koffie, want koffie was nog niet beschikbaar. Wij even goed lopen, maar eigenlijk direct weer fout lopen. Eindelijk weer goed lopen en op weg naar het landgoed Broekhuizen. Aan de zijkant van de oprijlaan werd een klein hondengedrocht of biggetje geboend door de bazin. Door het knorrende geluid van het dier konden we niet goed vaststellen wat het was. Het landhuis ligt er mooi bij en volgens de eigenaren meets the past there the present. WE weten niet of wij de pat of de present waren. Hoe dan ook; onze volgende ontmoeting was met landgoed Den Treek-Henschoten. Deze ontmoeting zal ons nog wel een tijdje heugen. Op onnavolgbare wijze wisten we weer eigen inbreng te doen. Hiervoor kozen we een redelijk stuk, waarvan het pad rijkelijk voorzien was van braamstruiken en andere begroeiingen, die onbelemmerde doorgang wensten en wisten te voorkomen.

Toen ook nog allerlei sloten de voortgang in de weg stonden, restte niets dan de heenweg weer terug te nemen. De HH kwamen er niet ongeschonden uit. Beiden met enig bloedverlies en HF liep een scheur in zijn broek op. Zo; die kan straks thuis in de kliko. Zelfs doneren aan een kledinginzamelaar zat er niet meer in. Nadat HH zijn schoenveters weer had gestrikt vervolgden we onze weg. Borden wilden ons doen geloven, dat de doorgaande weg afgesloten was. De in de verte op die weg zich bevindende graafmachine deed ons aan die mededeling twijfelen. Het pad, dat ons verder diende te voeren, was wel versperd, maar geen onneembare hindernis. Bij het verlaten van een stuk Klompenpad ( geen klomp te zien overigens) werden we beblaft, wat de bazin eigenlijk geen reet kon schelen. Vlak na een ander stukje bebossing bereikten we eindelijk weer eens een stuk asfalt. Aan de ene kant reclame voor zacht rood fruit en aan de andere kant Wijk bij Duurstede. Daar tussenin een wandelmeneer met hoed. Aangekomen in de voor Wijk werden we uitgenodigd en verwelkomd door de Kromme Rijn. Veel uitlaathonden en wat ons aanlokkelijk riep was een bankje in de schaduw. Een mooie plek voor een zittend rustmoment en bijpassende laving. HH kreeg contact met iemand die boeken houdt. Animatie middels honden en famliebalspelen viel ons ten deel. Van deelname onzerzijds kon geen sprake zijn. Ons spel bestond louter en alleen uit gadeslaan en straks verder wandelen.

Dat laatste ging dus ook gebeuren.

Dat er plaatselijk niet veeleisendheid heerst, werd ons duidelijk door dit bord. Een bloemenwei met maar liefst twee soorten bloemen!!! Kosmisch, dat zijn we uiteraard niet vaak. Maar af en toe doen we de Melkweg. Nee, we gooien geen melk weg. Voordat we het asfaltpad konden betreden, ging HH even de waterstanden opnemen. Op het pad hadden we vreemde vogels als fietstegenliggers. 1 daarvan had tegen de kou handschoenen aangedaan en een muts opgezet. Om niets van de omgeving te missen, waren een aantal spiegels op het stuur aangebracht. Tegenover de boomgaard werd het weiland flink besproeid. De op het weiland aanwezige koeien waren duidelijk niet gecharmeerd van de vochtverspreiding en zochten met z'n allen een goed heenkomen op een droge plek. Niet allen bleven van besprenkeling gevrijwaard. Voordat we weer een bospaadje opgingen, stelde HH weer even een onderzoek in naar de waterstand. 3,10 boven N.A.P. werd aangegeven.

Bij het brugplankje stelde HF voor om niet tegelijk oversteek te doen in verband met zeer zeker overbelasting van de plank en alle gevolgen van dien. Dan maar een foto. De fietsmevrouw van een bepaalde geloofsstroming was bang dat zij aanstoot zou geven en fatsoeneerde haar rok alvorens ons voorbij te gaan. Zinloze actie. In de tuin achter het witte huis leek naar onze inzichten een graf aangelegd te zijn. Maar ja, toegang tot de tuin werd ons ontzegd, zodat het een gissing blijft inzake het hoe, wat en eventueel wie. In het weiland verderop stond ons inziens een eenzame koe.

Bij nader onderzoek bleek dat zij van de horde de enige was die zonnebrand had gesmeerd. de rest lag/stond in de schaduw.

Na een leuk boerderijtje en een stel waargaanwenuheen-fietsers werden we gewaarschuwd voor pas op teken. De kippetjes waren nieuwsgierig; de geitjes bleven onder de boom. Het bospad bracht ons bij een huis, waarvan HH iets met betrekking tot het binnengaan van het huis wel heel erg raar vond. HF vond dat een zaak van de eigenaars. De gemakkelijke insteek dus. Was er nu een scheurtje ontstaan in de uitstekende verstandhouding en vriendschap? Nee hoor, de scheurtjes zaten door de droogte in de grond.

Nadat we nog een keer beblaft werden, raapte HF de pauwenveer op.

De drukke weg oversteken en nu bevonden de HH zich in de Diepwel. Maakt u zich geen zorgen: de daar aanwezige grafheuvels doen geen kwaad. Wel komt men nu in het stuk van de wandeling waar wat daling en stijging voorkomt. U raad het al: een stukje van de eerder aangehaalde Heuvelrug. Een groepje basisschoolkinderen met begeleiders deed zich voor. Van die kinderen trof eentje een ballon aan in een boom. De meest mannelijke begeleider maakte wereldkundig, dat ballonnen normaliter aan bomen hangen. Dit tot grote verbazing van HF. Erg onder de indruk van de grafheuvels zijn we vergeten dat foto's van te maken. Evenmin als de crossmotoren. Bij het theekoepeltje werd noch thee noch wat anders geschonken. Na nog een paar keer het pad kwijt te zijn geweest arriveerden we op de camping. De volgende bezienswaardigheid was een groot mierennest. De dichtsbijzijnde miereneter nam de telefoon niet op. Nu volgde een afdaling richting de graftombe Nellestein.

Het pad daar naartoe is stijgend en daar hadden de HH na 24 kilometer geen zin meer in. Dus afsluitend de makkelijke weg naar de auto. Gezien het tijdstip en de het fileleed werd besloten om te checken of Darthuizen ook aan drankjes doet. Dat bleek het geval. (Wit)bieren van Hoegaarden en La Chouffe vergezelden onze wandelafsluiting. De klachten eerder die dag van dames m.b.t. koffie snapten we toen niet meer. De heren naast dronken koffie met extra suiker en melk. Op grond van en gebaseerd op de ervaringen van HH reden we alternatief en file-ontwijkend richting huis. Voorlopig laten we even niets van ons horen. Een verhindering ligt hier aan ten grondslag.

La trappe er weer in

Die van vorige week is niet te evenaren, daar kunnen we kort over zijn. Betekent dit dan dat er nimmer meer gewandeld kan worden? Nee natuurlijk niet. Vandaar dat deze tot uitvoering kon worden gebracht. Geduld is ook voor de wandelingen een schone zaak zodat alsnog deze opgepakt kon worden.
HF was deze week tijdens ziekenhuis bezoek verlost van extra lichaamsdelen, vreemd dan wel eigen. Maar dit had wel een dusdanige impact dat tot vrijdagmorgen gewacht moest worden alvorens groen licht in welke vorm dan ook.
U kunt zich de spanning ten huizen van HH voorstellen maar zo rond 8.30 uur kwam het verlossende antwoord uit 010-zuid. We kunnen.
HH zorgde voor voorzichtig vervoer, want de onderzijde moest rustig beginnen. HF deelde mede dat hij nog enigszins in de wolken vertoefde maar dit terzijde.
Eenmaal bij La Trappe viel op dat veel was gebleven zoals de vorige keer. Het hoeft niet altijd anders is hier het devies. Eigenlijk werd toen al besloten dat bier en bierballen niet in deze locatie genuttigd zouden worden. Waarom is nog steeds niet opgehelderd.
Daarna op pad, onder toeziend oog van enkele heren die op opening van de kloostertuin wachtende waren, niet in hele grote spanning overigens.
En dan de grote en hamvraag: gaan we links of rechts om? Besloten werd om eerst de zon uit de weg te gaan en later alsnog. Zodoende eerst richting Tilburg over die asfalt weg. Het moge gezegd, doorgaans nog drukker. Onder grote wegen over fietspaden en uiteindelijk een bospad. Onderweg met het grootste gemak een hert gezien wat absoluut niet op de foto wilde.
Nu mag u dat letterlijk nemen. Vanzelf kom je dan in de buurt van een echt groot meer waarvan nu eens niet de hoofdzaak recreatie is. Nee, dit is voor de natuur en dat is prachtig. De HH waren onder de indruk hoor.
Kies je voor het meer dan moet de emmer helemaal leeg dus dat betekent eromheen en wel zodanig dat je pas aan de andere zijde dit kunt achterlaten met de wetenschap dat dit (weliswaar kort) helemaal jouw deel is gevallen. Meenemen is geen optie en hoeft op zich niet.
Na verwerking van dit en dat kon de route verder richting Moergestel, waarbij dit dorp indien gewenst ook bezocht kan worden. Dat betekent via een kronkel richting en langs de reusel. Vergeet niet dat dit soms een kolkend water kan zijn, maar gezien de huidige niet regen periode is er onderweg en zo dus ook hier sprake van weinig tot geen water. Ook de wandelpaden hebben eronder te leiden, dus tel uit je winst. Vlak voor genoemd dorp werd een ter zitting aangeboden bank aangeboden en aangenomen. Dus hammen, broodjes en water werd genuttigd als of het smaakte en dat deed het wis en waarachtig ook.
Over Moergestel kun je niet zoveel vertellen als je er niet bent geweest. Dat geldt in die mate ook voor de HH. Aan de buitenzijde is het echter ook leuk en via trampoline meisjes en Poolse arbeiders en busje uit Polen kon het dorp via de stil staande molen worden verlaten, idem de reusel.
Weer over de grote weg, nu nog enigszins voorzien van rijdende auto’s en daarna ra. Toen kwam een zigzag gedeelte. Zij met een zwakke maag moeten dit stuk maar even overslaan.
Op enig moment was de route in de app zeer duidelijk, het landschap gaf zich echter niet zo makkelijk gewonnen. Zodoende gingen de HH feitelijk achter de gierboer langs het veld in en deden zo alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Reuk en natte voeten trotserend kwamen wij erdoor heen en togen ra. Op dit moment liet HF zich ontvallen dat het bijna zover was en van dit moment af werd de rugzak nonchalant gedragen. HH voelde en zag zich genoodzaakt dit voorbeeld te volgen. Terwijl HF langzaam in een indiaan veranderde (hetgeen niet van blijvende aard was) kon er toch via boswegen en een klein beetje overwoekering worden verder gegaan en zodoende kwam die asfaltweg weer in beeld maar nu toch anders.
Tja, wij hadden reeds gemeld dat hier eindigen niet tot de mogelijkheid behoorde dus terug naar 010. Dat verliep eigenlijk zonder vervelende zaken zodat de gouden leeuw op onze aanwezigheid mocht rekenen. Hoewel deels gereserveerd waren de heren aannemers en klussers dat zekere niet. Wij mochten gewoon aanschuiven en meeluisteren.
Brand voorzag ons van Weizenbach, de van Brienenoordbrug van uitzicht en een bittergarnituur van eten. Aangevuld met rondgaande bitterballen. Met een bier win je de oorlog niet dus moest een tweede exemplaar uitkomst bieden en dat ging goed. Eind goed en HF thuis afgeleverd ging het via 010 centrum terug naar huis. Dat bleek een goede keuze.
Volgende week voorlopig de laatste.

Sporen de HH wel of niet?

Soms dralen de HH en hebben dan wat moeite met een beslissing nemen. Wellicht zat u ooit in de auto bij 1 onzer en ondervond vertwijfeling bij bij het kiezen van een parkeerplaats. Nog een voorbeeld daarvan is het volgende. Wel stond vast dat we ooit deze https://www.wandelzoekpagina.nl/wandeling/groene-wissel-nijmegen/12380/ zouden gaan doen. De vraag was alleen telkens: doen we het met de auto of met de trein? En daar was de uitkomst. Een aardig grote drogistenketen bood treindagreiskaarten aan voor best niet duur. 2 kaarten werden besteld en konden des donderdags bij een filiaal worden opgehaald.

De stap was gezet. Hoewel het nog lang geen december was, mocht HF voor Sinterklaas en Piet spelen en deelde op Rotterdam CS aan HH het hem toekomende reisdocument uit. Een reis van 1,5 uur met een overstap scheidde ons nog slechts van een, naar wat achteraf bleek, fantastische wandeling. De weersvoorspellingen waren buitengewoon goed te nemen. Droog en veel zon. Nadat de treinchauffeur ons voor de duur van circa 5 minuten geheel gratis en stilstaand een kijkje op plaatselijke weidegronden en dergelijke gunde, arriveerden we op station Nijmegen. HF had toen reeds twee kaartcontrôles achter de rug. HH had nostalgisch de papieren routebeschrijving meegenomen en HF schakelde de GPS-versie in. Op naar het Kronenburgerpark. Niets te veel gezegd als we dat een juweeltje in de stad noemen.

Toren, dieren van allerlei makelij al dan niet achter hekwerk, waterpartij en bijpassend bruggetje en mooie glooiingen. De meneer deed zijn uiterste best om vlak voor onze langskom nog even de straat te vegen. En daar weken we toch al weer af van de oorspronkelijke opdracht. Gelukkig was de meneer van de auto ons behulpzaam en joeg ons de goede kant op. Op de Doddendaal werden we verrast door een mevrouw die haar cup H trots op de buik droeg en luidkeels Piet schreeuwde. Aangezien geen van ons beiden naar deze naam luistert, kreeg ze van ons geen sjoege. Ook de bedoelde Piet liet niets van zich horen of zien. Waarom is de vraag, maar de plaatselijke busvervoersmaatschappij is blijkbaar slechts alleen van de breng en dus niet van de haal. Wat een mooi gebouw is de St. Stevenskerk. Ook de straatjes er omheen doen een beetje aan lang vervlogen tijden denken. Even doorlopen en daar is de Waal. Gelegenheden genoeg om even iets te eten en/of te drinken; voor de liefhebbers dan. Zo, nu eerst even wat grasmaaistuifzand. Onder de brug verkoop een bus vintagekleding per kilo. Verder is er ook nog van alles te beleven, zoals vega ballen. Na wat stalkacties van een Saab kwam het Nederlands-Duitse Pompgemaal dichterbij.

Eenmaal daar voorbij werd duidelijk dat in Duitsland kleurnummer 607 zwart is en liepen we over de doorgaans rustige en van beschaduwbomen voorziene weg richting Persingen. Wist u van hartnagel? Bij de kerk van het hiervoor genoemde dorp wilde men ons wijs maken dat er een expositie was. Onvindbaar. Wel twee dozen met lege wijnflessen werden zichtbaar tijdens het rondje om de kerk. Na de minicamping mochten we over een graspad verder. De meneer op de fiets kwam er achter dat hij de fiets niet door het hek kon meenemen. Kordaat tilde hij de fiets over het hek. Nadat we dit gezien hadden moesten we direct op het bankje gaan zitten en het middagmaal nuttigen. Dit alles onder het toeziend oog van het recreatiemeertje. Na de fijne onderbreking kregen we een stuk pad voorgeschoteld, waar recentelijke weinig gebruik is gemaakt. Brandnetels en braamstruiken wisselden elkaar in hoog tempo en in diverse hoogten en dichtheid af. Het werd HH te veel en ging de natuur bewateren.

Tegelijk maakte hij van de gelegenheid gebruik om zijn door de bramen ontstane wondjes en bloedingen te stelpen met bladeren en dergelijke. Aan de rand van ons picknickmeertje bleek een stukje strand voor bloterikken te zijn. gelukkig werd het zicht belemmerd door struweel en bossage. Dat de wandeling ons ook even een visite aan onze Oosterburen bevatte, werd ons door een landenpaal duidelijk gemaakt.

De provider van HH's telefoon heette hem hartelijk welkom te aldaar en voeg of hij een goede reis had gehad. We mochten de weg oversteken en kwamen in Beek aan. Bij het beekje en de waterput stond een mooie blauwe kraan met kraanwater. Daar wisten we wel raad mee. De Duivelsberg liet ons weliswaar klimmen, maar verder met rust. Na het restaurant Duivelsberg mochten we weer het bos in. Grappig; eerst een kijkje op een neerstortend Duits vliegtuig en daarna een verhaal over Romeinen en water en nog meer. Dat was het moment waarop HF besloot ook iets aan de waterhuishouding te doen. Na de paarden, waarvan eentje een spreekverbod had en een ander fleurige dreadlocks kregen prachtige glooiingen te zien. Zo langzaam maar zeker kwam een einde aan het genieten van de enorme rust en schoonheid, dat ons door de omgeving werd gegeven. Steeds meer bebouwing deed zich voor. Huizen uit 1912 begeleidden ons naar het pleintje bij de Prins Hendrikkazerne. HH was ietwat trots, dat hij de naamgever voor deze kazerne is. Zo langzamerhand werd het tijd om na gedane arbeid een aangename rustpauze in te lassen.

Bij Eten en Drinken kon dat gewoon. En volgens de ober hadden we genoeg inspanning geleverd om gebruik te maken van hun gastvrijheid. Als tegenprestatie bestellend we vega mozzarellaballen (huisgemaakt en erg lekker) met een grote Franziskaner. Daarna kwamen Kwaremont, Seef Bootjesbier, Bloesemblond en oude kaas en pittige cheesnuggets aan de beurt. Eerst zonder veel publiek, maar op een gegeven moment zat het zowel binnen als buiten behoorlijk vol. Met de buikjes vol liepen we het laatste stuk naar de trein. Volgens de NS was het nog geen daluur en mochten we het perron nog niet op. Een mooie gelegenheid voor HH om de toiletten te inspecteren. Goedgekeurd. Het voor ons ingezette treinstel bood in eerste instantie gen zitmogelijkheden voor ons lieden, zodat staan op het balkon het gevolg was. Het gevolg daarvan was weer, dat we verstoken waren van airco. De jonge dame op de klapstoel wuifde haar botoxlippen en andere aangepaste lichaamsdelen koelte toe met een waaier. Vanaf Oss konden we weer genieten van de airco en ook na de overstap in Breda was viel ons koelte en een voortvarende reis ten deel. Op Rotterdam CS een kort afscheid, zodat HF snel naar de voor hem klaarstaande vervolgtrein kon. HH metro. Hadden we al gezegd dat het een geweldige dag was geweest?

per boot

De wandeling is als de HH, snel vluchtig en op bepaalde tijden nietszeggend.
De titel hebben wij geleend uit de bundel "Met de HH op pad door gansch het land. De oprechte belevenissen van Don Francesco en Don Henrique, Bezige Wesp nr 1290 AA". Naar onze kennis en wetenswaardigheden volledig uitverkocht.
Woubrugge deed dienst als start, HF was de chauffeur die ons zonder dwalen hier naar toe bracht, voor de terugreis golden andere regels en is de parel van de randstad echt de moeite waard om van nog een keer.

Natuurlijk bestond een deel van de voorbereiding uit een voortreffelijk onderzoek naar weersgesteldheid en met een achteraf kennis had je kunnen weten dat het niet droog zou blijven. Maar vooraf leek het de goede kant op te gaan, ook met de HH.

Voor onbepaalde tijd zou de auto worden geparkeerd zowel voor als direct bij de kerk, dat kon toen og gewoon. Terwijl HF zelfs precies wist waar de paraplu zich bevond was dat hoe dan ook niet alhier. Van meeneming geen sprake. HH had de ruime wandelbroek aan en was wel voorzien van een dergelijk attribuut. Niet dat het hielp overigens.  HF deed  rituelen, HH kon alvast de verslaglegging doen.

Kort overleg over de tactiek resulteerde in een beslissing inzake welke rondzijde wij als leidraad gingen hanteren. Ach, dat doet er niet teveel toe. Belangrijker is dat u zich ertoe zet. Bankzitten kan altijd nog.

Wandelen langs het water bij grijs weer en regen dreiging. Wie wil dit niet?
Als HH konden we daar niet lang bij stilstaan, want vooruit met de geit.
Wat opviel is de veelheid aan water en het nuttige verpozen. Sommigen met behoorlijke onderkomens, voor een ander was dat slechts uiterlijk vertoon en deed men niet mee.
Hoogmade diende zich aan en daar hoort een foto bij. Eerst niet maar later wel over de brug en vanaf daar verder. Rijpwetering was allang bekend maar ineens ook tastbaar. Nu gold niet ieder voor zich maar juist samen. De wijde AA is inderdaad op bepaalde plaatsen ruim en bezwembaar. Dat wij hier samen met anderen liepen was voor de HH geen bezwaar. De achteruit tractor hield niet echt rekening  met de aanwezigen maar dat gaf niet, wij liepen er wel omheen.
Vergezeld van klauter partijen en door en langs het gras, weilanden, koeien etc konden wij dan toch eindelijk verder. Hierbij was het devies om de onheilspellende luchten in de gaten te houden.
Uiteindelijk was een ondersteek bij de A4 en een omleiding voor de wandel HH. Achteraf een juiste beslissing vanwege hetgeen komen ging. Treinen zagen wij, waaronder hele snelle. Niettemin was het na enige tijd de bedoeling om de A4 weer achter ons te laten. Maar niet eerder nadat een vergezel Harrie voor het nodige entertainment had gezorgd.
Sommigen hebben huizen en verblijven alwaar per boot uitsluitsel geeft en niet anders. Dat niet iedereen de stuurmanskunst op de juiste waarde kan schatten is jammer edoch verwerpelijk.

Eerst was sprake van onder het wegdek lunchen maar we dachten er verstandiger aan te doen iets verder een auto afdek te zoeken alwaar:
- geschuild kon worden
- de hammetjes naar binnen konden worden gewerkt.
Dat ging allemaal maar net goed.
Vervolgens weer de weilanden in en via opjaag koeien een bosje bereikt alwaar geschuild kon worden voor de volgende bui. Ook dit overleefden wij en zagen tevens een poep hoek waarna stug doorwandelen ons bracht bij een weghaal weg. Niet alleen dat maar ook dartelende koeien, molen en weer oversteekhekken. Sommige echt in erbarmelijke staat.
Op het juiste moment weer een schuilhut, een vragende tandem met bemanning en later een oversteek boot. HH dacht aan ooit, HF was hier zeker niet zeker van. Hoogst aangenaam was het niet personeel zijnde. Ach, Woubrugge. Net als je denkt het mag wel eens verschijnen is het er al. Asperges en menu kun je hier indien en mits geopend direct meenemen. De kapper heeft ook andere waren, maar let op de openingstijden.
Klaarblijkelijk kon het ook terug en zodoende was de boekenkast deels gevuld en dronken wij nieuwe zaken, ENKEL van HJ en een heerlijk blond kasteel. Natuurlijk hoorden hier 8 ballen bij.
Tot zover.

Heen en weer de grond armer maken

Het was een lastige operatie, maar het resultaat mag er wezen. Ondanks dat het geen alledaagse ingreep betrof, lukte het de chirurg iemands, in het hoofd van een ander, ingegroeide teennagel te verwijderen. Chapeau. Verder is de aftrap van het WK-voetbal is Rusland geweest.

Nog meer goed nieuws? Ja, de HH hadden weer wandelplannen. In goed overleg en op aanvraag van HF werd gekozen voor een in de buurt-route met als deadline een uur of vijf weer thuis. HH zette al deze voorwaarden op zeer bekwame wijze om in een route door Capelle, Krimpen, Ouderkerk en Nieuwerkerk allen gelegen aan de IJssel. Concreet is het deze http://bit.ly/2JKLwzJ .

Om het geheel tezamen te kunnen aanvangen ging HF naar HH. Daar trof hij ook VA aan en daarna reden de HH naar een parkeerplaats in de buurt van het horecafé in Capelle, waar na afloop de nazit zou plaatsvinden. HF wel; HH niet schoenen uit en anderen aan en op naar een aanknopingsmoment met de route. Vrij snel werd een blik gegund op een aantal ganzen met kroost. Wel de eerste keer deze dag, maar zeker niet de laatste. Even daarna stonden de HH voor een hekwerk, wat onbelemmerde doorgang verhinderde. In tegenstelling tot vorige week was er niemand om de helpende hand te bieden. Een deviatie was dan ook het gevolg. Dat leverde overigens wel tot tweemaal toe een blik op oud Citroën-blik. HH merkte op dat de route zeer binnenkort ons vlak bij het kleinste museum van Nederland zou brengen. En inderdaad. Een beetje ronddwalen en toen was de vraag: wat staat er bij Waterstaat? Een kanon.

Diep onder de indruk werd de Algerabrug genomen en traden we Krimpen binnen. Aan de overkant van het water maakte men gewag van een fuik, maar dan met een V. De mannen van de groenvoorziening deden enorm hun best. En daar was het grote winkelcentrum van Krimpen. Helaas ging de route daar niet doorheen. Als troost stond een groepje jeugdige fietsers ons op te wachten bij het stoplicht. Vlak daarna zorgden we voor onze eerste eigen inbreng in de afgesproken route. Een alternatief was snel gevonden. De waarschuwende bel werd, zoals later bleek, geluid door een tonguitstekende fietser. De originele route werd weer opgepakt en een bord wees ons op de aanwezigheid van een ooievaarsnest. De Krimpense ooievaar, die op het nest zat, verdacht veel weg van een gans. Ganzenkolonie 2 en drie doken ook al op. Vermelding van nog meer van dergelijke koloniën blijft vanaf nu achterwegeHet groepje kinderen, waarvan sommige groene vingers hadden, werd bij het Zwaneneiland toegesproken door een zeer deskundige meneer (denken we). Omdat de grond daar erg rijk is, zou men zo meteen overgaan tot het armer maken daarvan. De HH konden daar niet op wachten, want het was etenstijd en er moest een geschikt bankje worden gevonden.

De redding was heel nabij en er kon worden gekozen uit twee bankjes: eentje vol met ganzenpoep en de andere niet. HH had nog wat overgebleven Ardense afgebakken afbakbroodjes mee. HF niet. HH deed zijn flesje water open en spontaan plaste dat flesje over zijn broek. Had HF dat niet gebeuren, dan had hij vast gedacht, dat HH over de broek had geplast. Maar goed; het eten smaakte uitstekend en HF nuttigde ook nog een stukje afbakbroodje. Buikjes rond en weer op pad. De auto van Anneke's Kunstatelier zorgde voor wat hilariteit en commotie. Bent u wel eens bij de Groeiplaneet geweest? Zeker eens gaan doen, want daar mag je laten zien wie je bent. De meneer, die met de nieuwe beschoeiing bezig was, stond in het water. Leuk om te zien. Het jongetje op de trapfiets deed belangrijk werk. Er zat een pak keukenrol onder zijn snelbinder. Het meisje op de loopfiets had niets bij zich. Toen werd het tijd om maar weer eens van de route af te wijken. Onbewust wederom trouwens. De drie kindertjes hadden een discussie over wie al dan niet op een fiets of de step mocht/moest. En daar haakten we weer aan.

De bebouwde kom werd lopend verlaten, hoewel ons een fiets ter beschikking werd gesteld. HH wist van iemand, dat die ergens woonde. Een flink stuk door de polder was nu aan de beurt. Dat zwanen en eenden niet altijd in harmonie leven, bleek toen een zwaan de aanval inzette op een eendenpapa en -mama en hun kindjes. De ouders weerden zich dapper en de zwaan had ineens alleen nog maar aandacht voor een zogenaamd jeukende vleugel. De HH kregen inzichten. Onder andere waarom zij tijdens het wandelen nooit uit de kast kunnen komen. Ze bevinden zich niet in een kast. HF heeft bovendien een hekel aan winkelen bij Ikea. En kasten zijn gewoon onhandig en te zwaar om mee te nemen tijdens een wandeling. Een goed gesprek met een aantal koeien volgde, maar de dames in kwestie hadden er geen trek in om 's avonds langs te komen voor een bbq. Aan de rand van Ouderkerk staat, naast door slakken en insecten aangevreten grote bladeren, een kanon opgesteld. Twee dames waren druk bezig met het slopen van een heg. Volgens hen was dat eigenlijk mannenwerk, maar hoewel de HH wel uiterlijke kenmerken van mannen hebben, hebben zij geen weet van wat mannenwerk is. Op zoek naar de veerboot was nu het devies. En daar lag de veerboot. Daar waar vorige week de stevig gebouwde veerman blaakte van vriendelijkheid en spraakzaamheid, compenseerde deze stevig gebouwde veerman dat volledig door uit te blinken in sikkeneurigheid. Maar overgezet werden we.

Op de andere oever werden we door natuur geleid, wat bij HF de hooikoorts heerlijk deed opbloeien. HH was blij dat de brandnetels vrij snel op waren. Leefgoed de Olifant was open en heeft van alles te bieden, maar de HH hadden een verdergelegen doel. En zodoende belandden we weer in Capelle. Tijd voor een scheepsrechtelijke derde afwijking. De huizen aan de Groenendijk ontlokten aan HH een bepaald gevoel en deelde oraal mede wat hij voelde. De kans dat een der huizen ooit door hem bewoond gaat worden is vrijwel nihil. HF onderschreef en beaamde. De ontvangst in het oude gedeelte van Capelle was warm. Een graad of 27 schatten we. HH stelde voor om in de buurt van het voormalige slot nog wat onderzoek te doen, maar greep vervolgens in in verband met afdwalen van het einddoel. Daarom naar het Slotplein en langs de stomerij, waar HH herinneringen aan heeft. De Rembrandtsingel overgestoken. Op de Reigerlaan gebeurde bijna een ongeluk. De HH staken bijna over zonder uit te kijken.

De mevrouw op de fiets riep "Oeps". HH hielp de vrouw uit de brand en vertelde haar, dat HF Frans heet en HH zelf Henk. Oeps was er dus niet bij. HF liet de vrouw weten dat hij inderdaad wel iets van Oeps weg heeft. Na een verder rustig verlopen wandeling streken de HH neer in de schaduw op het terras van een kast met boeken. Texel, Hoegaarden, Karmeliet en bitterballen schoven aan en zo werd een leuke wandeling op passende wijze afgesloten. Daarmee werd ook weer voldaan aan de drie voorwaarden: wandelen, bittergarnituren en bieren.