Biert je?

Neenee, wat de politici waar ter wereld er ook van zeggen of er mee doen: dit is geen fake-nieuws. Het is puur datgene wat de HH deze week of bespraken of meemaakten of wat dan ook maar. Komt u verderop iets over een cv-ketel tegen; het is waar.

Hetzelfde geldt dus ook voor de manier waarop de keuze voor de dezeweekwandeling is gemaakt. Ooit had HH deze route in en om Spijkenisse heen al uitgestippeld of -gepunt is een betere omschrijving.

Maar omdat het op dertien januari van dit jaar uitdraaide op een Ballententfeestje en navolgend wandelgedoe, kwam de route op het stapeltje to-do. Niet voor heel lang dus. Hoewel er wel heel veel eerder geziene stukken niet gemeden worden, zit er best nog wat voor de eerste keer bij. En zoals vorige week bleek, zijn we niet bang om reeds bekeken stukken in Nederland nog eens te bekijken. Wat dan wel voor het eerst was, is dat de HH met de metro het immer blijmakende Spijkenisse zouden gaan binnenkomen en na verloop van tijd ook weer op die manier zouden verlaten. En omdat samen reizen voor reeds al plezier voor aanvang der wandeling zorgt, was station Blaak de aangewezen plek om elkaar ondergronds een hand te geven en te begroeten. Nipt op tijd arriveerde HF op de afgesproken plek, waar HH reeds enige tijd stond te wachten. Zo, nu kon het geheel maar beginnen. Nauwelijks een halte verder kregen we van een aantal jonge dames een goede raad te horen. Altijd veilig sexen. Dat dat tegenwoordig meer inhoudt dan jaren geleden, toen safesex betekende dat je het bed iets verder van de muur haalde, zodat hoofden niet werd gestoten, is ons ook duidelijk. Met deze kennis op zak, werden we aangenaam verrast door een meneer, die voor alle zekerheid zijn vliegtuig had meegenomen de metro in.

Mochten we onverhoopt uren onder grond stil komen te staan, dan kon hij in ieder geval wegvliegen. Van station Tussenwater konden we niet vaststellen of de benaming juist is. De Zalmplaat rees de vraag of het al dan niet iets te maken heeft met een langspeelsplaat. U ziet, dat de HH zelfs in de metro hun tijd niet verdoen. En uiteindelijk konden we uitstappen bij de Akkers. We kunnen u wel vertellen, dat het best nog even duurde voordat we akkers zagen, maar dit terzijde. In het bruisende winkelcentrum vroegen we Runkeeper om met ons mee te gaan en het antwoord was ja. Al snel liepen we op Scherpgras. Niet te verwarren met scheurgras natuurlijk. De HH wandelen snel, want even later waren we al bij Vriesland aangekomen. Of het nou Vriesland of Friesland is en wie het vout schrijft, laten we in het midden. Het bruggetje over en op naar de walvisstaarten. Koddig en ludiek. En daar waren de akkers en zelfs een schaatser op asfalt. Om welke reden dan ook, maar er was sprake van een zeer goed bezochte samenkomsten van ganzen. Dat beeld zou de hele dag blijven.

Wellicht een ganzenfeest in de buurt. Onder gekrijs van de vogels en nadat we enigszins waren bijgekomen van de tegemoetkomende hardlooppersoon deden we Simonshaven met bijpassende kerk aan. Ooit zagen we ergens de Bron, maar nu hebben we ook de Hoeksteen gezien. Ja, mensen. We maken wat mee. Naast een plotseling gevaarlijk opengaande garagedeur en wat prullaria in een vensterbank, zagen we geen redenen om ons verblijf in dit dorp te verlengen. Langs de Bernisse zorgde voor wat meer vertier. Veel bomen en struiken werden gekort of helemaal weggehaald.

Dit alles door Dirk en/of 1 van zijn medewerkers. Op slinkse wijze werden we nog even over modderpaden gedirigeerd, maar staken we op een gegeven moment een stokje voor. Asfalt is dan toch best een prettige oplossing. Toen we de dijk opklauterden, werden we zeer enthousiast welkom geheten door de aanwezige schapen. Normaal als we ons onder deze schattige dieren mengen, wordt er snel gevlucht en geplast. Nu niets van dat alles en zelfs onder luid geblaat bleef men om ons heen. Eenmaal weer van het dijkje af kreeg het warme onthaal een vervolg en kwamen de verderop aanwezige schapen naar ons toe onder luidkeels zingen van hetzelfde lied. Aangedaan door al dit moois op naar de sluis. Blijdschap werd nog verhoogt door dit bord.

Na oversteken van de sluis en de weg aan de ander kant van de Bernisse richting Zuidland. Niet over het modderpad, maar wederom asfalt. Vinden we leuk. De mevrouw met de herdershond had van de vorige herdershond een paar laarzen laten maken. Maar verder weinig bijzonderheden tot aan de molen van zojuist genoemd dorp. Het ontvangstcomité bestond uit een lieftallig lid van de Felix Domestica.

Het werd nu tijd voor brood en dergelijke. Men heeft bij de dorpskern een aantal bankjes neergezet en op eentje daarvan werd neergeploft en gegeten. Als extra vermaak kregen we een prachtige parkeeractie voorgeschoteld. Dank voor dit schouwspel. Na de happen een rondje langs de kerk. Geen idee wat NS-personeel tegen dit soort activiteiten heeft. Alvorens dit dorp te verlaten zagen we nog een door een vuilniswagen veroorzaakte file van 5 auto's. Een pannenkoekenrestaurant en een opnieuw opbouwhuis gingen vooraf aan een kronkelpad en een brug over. Door dit al moest HH reeds voor de 2e keer vandaag knopen en aanverwante handelingen. Het electriciteitsverdeelstation bevond zich nog op dezelfde plek als voorheen. HH en HF hadden bij de plek allebei een, weliswaar verschillend, herkenningsmoment met zittende HF. Bijna werd HH nu ineens van de sokken gereden door een fietser met gehoorversterking. Logisch trouwens dat het na de bocht behoorlijk waaide: de deuren stonden open. Nog een klein stukje bekend en vanaf dat moment werd alles nieuw. In het huis genoemd 't Hoentje stond een onhoorbaar blaffend hondje. Spelfout? weten we niet. Net zo min als wat men onder de motorkap op het wijngaardterrein zocht.

Wat we wel weten is dat toen de huizenreeks bekend onder de plaatsnaam Biert binnengewandeld werd. Overal lege blikjes bier, ongeïnteresseerde schapen en apart uitziende behuizing. Gauw hier vandaan om 2 ongeïnteresseerde paarden en 2 idem vissers te ontmoeten. En daar waren we al weer in Spijkenisse. Eerst nog huizen, maar al vrij snel weer de natuur in over boomsnipperpaden.

Het werd nu ook duidelijk waarom de schaatser op het asfalt schaatste. Onder de weg door en langs een bijzonder onwelriekend schuurtje met onder andere kippen en een hoog liggende poes. Wij nog even over een hoogoplopende brug. Verbazing over de uitstekende stukken beton aan de huizen konden toch niet voorkomen, dat we weer bij de Metro aankwamen. Voor de terugreis kozen we niet de route langs Schiedam, maar via Rhoon en dergelijke. Vanaf station Beurs nog even naar BBC Boudewijn. aldaar mochten en konden we genieten van brallende en schreeuwende corpsleden. Het echte genieten zat um echter in bitterballen, frietjes, de Chimay Bleu, Christoffel Bock en de LMNOP Export Stout. En niet te vergeten uitleg, toelichting en weetjes verstrekt door de donker gevoicede ober. Driewerf hoera en tot de volgende keer.

Geen kasteel gezien vandaag.

 

Wandelen. Wat kunnen we er nog over zeggen? Bijvoorbeeld dat het verstandig is om alle wandelingen met 5 personen uit te voeren, 3 dames en 2 heren. Bevalt het niet dan kun je dit aantal uitbreiden. 311 lijkt ons het maximum. Datzelfde geldt voor de wandelingen zelf. Hoewel niet iedereen snel zaken vergeet kan het zo maar gebeuren dat de verwachting bestaat dat nieuwe wegen worden ontdekt en dan blijkt zo maar weer dat in het verleden reeds ontdekt en bechreven werd. Concreet in dit geval 2013. Het voordeel van dames is in dat geval direct duidelijk, haarfijn weten zij zich te herinneren wanneer zij in welke winkel zijn geweest. Die "neem'" je niet in de luren en gelukkig maar.
Bij de HH was het deze vrijdag niet anders. De ene was op pad met meerdere vrouwwezens naar de regio Utrecht om aldaar eens wat vermogen te spenderen zodat niet alles op het bankboekje blijft staan. Bij die andere was verknipping aan het hoofdhaar aan de orde, ook niet geheel zonder overdraging van pecunia overigens. Gewend als de HH daar aan zijn was vermelding ervan wederzijds voldoende om te weten wat ons stond te wachten. Het leven is nu eenmaal vol risico's.

Gelukkig had HF een route gevonden, naar zijn zeggen spiksplinter nieuw maar na lezing van het vorenstaande zo oud als de weg naar Kralingen. De auto werd geparkeerd op een plek die HH nadrukkelijk opeiste alvorens een ander. Dit betekende een onrustig rij gedrag op de parkeerplaats bij station Ede-Wageningen. Tevens was de in - en uitstap van dien aard dat gepaste maatregelen gewenst waren. De achterbak bood soelaas voor het schoenenritueel en daarna nog de gps zoeken en op pad.
Leidraad in deze is groene wissel nummer 267. Het toeval wil dat de beschrijving van die route vrij nauwkeurig overeenkomt met hetgeen de HH deden zodat de basis althans op papier staat. HF had naast de papieren versie ook de digitale variant en daarom is het verstandig om extra "juice" in de vorm van een power pack mee te nemen, reclame of wel.

Ach, voor je het weet heb je de trein aan je rechterhand, loop je langs een zeer streng beveiligde voormalige kazerne en na wat omzwervingen besloten wij de route tegengesteld te doen. Zodoende kom je al snel in de omgeving van de Renkumse beek. Is niet erg, maar let wel op dat u er niet pardoes in valt. De HH hadden immers succes in de vorm van een laag sneeuw onder hun voeten.
Hadden wij u al verteld dat vanwege de alom aanwezige koude zowel mutsen als handschoenen werden gedragen?
Via de bossen Quadenoord gaat u om kilometers te maken een onzinnige bocht tegemoet waarbij u na enige tijd bijna uzelf weer aan de andere kant kunt zien. Tip: benader de lichtsnelheid tijdens uw passen. Dat hier overduidelijke aanduidingen van "hier niet wandelen" en expres aangeven hoe de wandelroute en de groene wissel precies gaat mag ook niet onvermeld blijven.
Basis van dit alles i het Beekdal, overigens gewoon gegraven dat waterverloop, helemaal niet vanzelf.

Tja, Trump heeft niet zijn killing fields maar wij hebben onze celtic fields. Je kunt er langs lopen en je verloren voelen in zoveel natuur. In deze omgeving is ook horeca.

Gelukkig konden wij verder en HF had zoals vanouds ervoor gezorgd dat we niet naar het kasteel Hoekelum hoefden. Hoe krijgt hij dat toch altijd voor elkaar?
De rest van het landgoed dient overigens wel uitvoerig doorstoken te worden. Maar het moie is dat u dan toch weer de trein rails ziet, met wat geluk ook benutting ervan en dat u daarna via een ondersteek linksaf een bekendheid zult opmerken die u weer naar het station en trein dan wel auto brengt.

Een kleine 20 km later mocht er weer in de bak gezeten worden teneinde omgekeerd het schoenenritueel uit te voeren. Op naar 010, alwaar de boekenwurmen ons warm onthaalden. Dappere pogingen zijn aangewend om aanwezige bieren af te sluiten hetgeen maar een keer lukte.
Voldoende pinda's, al dan niet in mix vorm en bitterballen werden erbij gehaald.
Bieren natuurlijk ook maar vanwege nepnieuws kunnen wij de merken niet bekend maken.

Tot een volgend



ps: Wij legden een ontsnapte locomotief vast, die zal zich de volgende keer beter voorbereiden op een willekeurige vrijdag.

Niet allen die dwalen, zijn verloren.......

Het was weer volop lachen deze week, zowel nationaal als internationaal. Zelfs op het politieke vlak. De banden tussen Australië en de U.S.A. werden nieuw (lees ander) leven ingeblazen.

 En nogal Wiebus dat de Belastingdienst een beetje onder de loep wordt genomen.Ondanks dit alles hadden de HH een tussenweekse ontmoeting, zodat blauwe stenen elders naartoe konden. Maar ook de reeds vele malen uitgevoerde weekly walk kreeg een vervolg. Na diverse OV-keren werd het toch wel weer eens tijd om middels automobiel een startpunt op te zoeken. Omdat nog wat meer extra cachet te geven, had HH een route bij onze door ons zeer geliefde en gewaardeerde Zuiderburen gefabriceerd. Op de achtergrond hoor ik iemand denken: België is niet immens groot, maar waar gaan ze naartoe? Even geduld nog en het doek zal worden opgetrokken. Vlak onder Antwerpen bevinden zich een aantal dorpen, die sinds kort ook zijn toegevoegd aan het wandelknooppuntnetwerk van België . Zoals daar onder andere zijn Hemiksem en bijvoorbeeld Niel. Nou, vanuit Hemiksem dus. Klokslag de afgesproken tijd kwam HH HF zijn woonhuis aan. HF was hierdoor best van zijn stuk. Gelukkig bemerkte hij nog voordat hij de auto instapte, dat hij toch wezenlijke benodigdheden nog niet had meegenomen. Zodoende even terug het woonhuis in en de wandelschoenen alsnog gepakt.

Zo, nu kon de reis worden aangevangen.  Aangezien HF geen verzoek tot geen vrachtverkeer had ingediend, ging de reis gepaard met inhaling van vele
vrachtauto's. Desondanks een voortvarend geheel en niet al te lang na een fraai gelegen rustplaats van velen, zagen de HH een vermelding van het startknooppuntnummer. Niet gedraald en parkering was een feit. HF zijn reeds zeer vertrouwde schoenen aan, waar HH voor het eerst de nieuwe schoenen als troef tijdens een HH-wandeling inzette. Dat beloofde wat. Koud waren deze rituelen beëindigd of daar stond een flink uit de kluiten gewassen hond een waterlating te doen. Een goed begin is het halve werk, maar ja dit was geen werk. Al keuvelend werden we ingehaald door een auto van Bpost met een mededeling. Deze mededeling werd eer aangedaan. Toen HF fotografisch de mededeling vastlegde, werden er verbaasdnieuwsgierige blikken van zowel de bezorger als de ontvangster ons deel. Vlak daarna een paardewaterlating van heb ik jou daar. En dat terwijl we nog maar een kilometer onderweg waren. Wie weet waren dit voorboden van er de rest van de ca. 19 kilometer ons te wachten stond. We zullen het zien. Niet veel later heeft men een aanwijzingsbordje vergeten te plaatsen of de HH hebben dat over het hoofd gezien, maar eigen inbreng was een feit.

 Niet erg hoor, want vlak na de waterpomp konden we de draad weer oppakken. Aan de linkerkant een groot landgoed en even verder vlak buiten de bebouwde kom doken we de natuur in. HH merkte de verstopeenden toch nog op. Na Zinkval op naar Boerenhoek. Ook daar weer een ontbrekend bordje. Oftewel wederom eigen inbreng. Daardoor wel tweemaal een mooie uitvoering van huisnummer 50 gezien en een haciende met eigen Shellpomp, maar deze keer was de schade echter toch aanzienlijk. Middels moderne middelen vast kunnen stellen hoe we weer origineel konden gaan lopen. Een behulpzame grondwerken vroeg ons af waar we naar op zoek waren. Hij vermoedde Studio 100. We zeiden de Steenwinkelstraat. Eerst overtuigend, maar kort daarna met behoorlijke twijfel was waar wij waren de gewenste straat. Gelukkig stelden we na 200 meter reeds vast, dat er dwaalspoor was aangeraden.Terug op de schreden en op naar de niet voor bepaalde dierenweide.

 Hoewel HH terecht vaststelde dat er wel vogels in de weide zaten. Vlak voor we bij het gezochte knooppunt aankwamen, moesten we langs een slootje door een stuk akkerland. Zonder problemen en daar hadden we weer vaste grond onder de voeten. Toen kwam ons een auto achterop en de bestuurder in een blauwe overal deed het raampje naar beneden. Wellicht ging hij ons vertellen hoe het nou zat met al dan niet vogel- of hondenweide of iets dergelijks. Die kans bleek al direct klein, want hij begon met te vragen of hij ons iets mocht vragen. Dit overigens volgens de plaatselijke keelklanken. Toen wij toestemden in het vraaggedoe werden we overspoeld door voor ons onverstaanbare geluiden. Dus gevraagd om duidelijkheid of ondertiteling. Om een lang verhaal iets in te korten, wij denken dat dit de lading van de ondervraging dekt: gister waren er ook al twee personen over de akker gelopen en of wij dat ook waren. Het idee alleen al. Daarom lekker doorgewandeld en even later was er een fietsvrouw, die aan hetzelfde spraakgebrek leed en ons iets in verband met gevaarlijk wenste te laten weten. Wat precies: we zullen het nooit weten. Het is overigens wel goed om te weten dat men in de buurt van Niel met ingang van heden er eindelijk iets aan gaat doen middels bekeuren. De tarieven liegen er niet om. Hoewel het doorzoeken van afval van de HH natuurlijk onbetaalbaar is. Aangezien het tijd werd voor een maaltijd konden we ons bedwingen en gingen niet in en op de speeltoestellen. Tijdens de hap werden we tweemaal getrakteerd op een treinuitvoering.

 Daarna via de Uitbreidingsstraat het spoor overgestoken. In tegenstelling daartoe besloten we de route in te korten en het natuurgebied de Walenhoek (beetje raar ook in Vlaanderen, maar goed) te schrappen. Langs het station, waar je geen lange voorwerpen omhoog mag houden. Met het oog op Hemelvaartwandelingen een blik op treinkaartverkoopaangelegenheden. Zodoende kwamen we bij het plein bij de kerk. Normaliter verwacht men daar horeca. Zo niet in Niel; daar zitten er dan begrafenisondernemingen. Bij het woonzorgcentrum weet men waarschijnlijk iets over een boodschap van of over Maria. Wij konden mooi even gebruik maken van een spiegeling. Toen was er even iets aan de hand met de telefoon van HH. HF maakte daarom maar een foto van kunst in de al dan niet vogelweide.

Een ontbrekend bordje en dan maar alvast naar de dijk van de Rupel. Achteraf gezien jammer, want een stukje natuur ging daardoor aan onze neuzen voorbij. Wederom werden we aangesproken. Dit keer goed verstaanbaar en men informeerde naar hoe we hier geraakt. Uitgelegd en deel twee van de gedichten langs de Rupel tot ons genomen. Aan dat gedicht hebben we de titel van deze wandeling ontleent. Voor hen die daar in geïnteresseerd zijn: de dichter is Dick van Welzen en het werk is genaamd Dichter bij de Rupel. Voor ons ka de zin natuurlijk een geweldige troost zijn. Er is dus nog hoop. Op en links en rechts van de dijk was van alles te zien. Veerponten, horeca waarin de veerpont verwerkt is, nieuwbouw, zeesluizen in de verte en nog veel meer. En dan zijn we weer in Hemiksem. Wel heel erg groot en indrukwekkend is de abdij van St. Bernardus.

Naast gemeentehuis en residentie doet het ook nog dienst als onderdak voor musea. Het bier met dezelfde naam en de uitvoering Abt is met kop en schouders favoriet van HF. Maar niet verder vertellen, hoor. Weer terug bij het water en het volgende pontje gaat de weg omhoog en waanden de HH zich in Zuid-Limburg of een ander heuvelachtig gebied. Zo, nu waren we bijna aan het einde van de wandeling en waren bij punt 323 aangekomen. Hier werden we voor de keuze gesteld. Punt 322 is op twee manieren te bereiken: kies maar uit. We kozen en daardoor hebben we gelukkig nog een flink stuk extra gelopen. Blije voeten toen die na ruim 24 kilometer uit de schoenen werden gehaald. Dan nu even terugreizen om het geheel in Rotterdam onder het genot van van alles af te sluiten. Bij het kruispunt adviseerde HH de bestuurder voor ons om nog even vlak voor de aanstormende vrachtwagen over te steken. Blijkbaar een goed advies, want aldus geschiedde. Een prachtig ongeluk werd ons door de vrachtwagenchauffeur onthouden. Vlekkeloos werd Rotterdam bereikt en gingen we weer eens naar De Gouden Leeuw. Daar konden we kiezen ui vier soorten Brandflesbieren. De Saison en Sylvester konden wat ons betreft aangerukt worden. Deze werden genuttigd onder toevoeging van al dan niet gratis bitterballen en nootjes. We hadden in ieder geval een hele goede dag met mooi veel ontvangst bij HH en een fijne route met veel zonneschijn onderweg.

Wij bouwen geen muur, 020 is gewoon bereikbaar

 

De HH kunnen zich van diverse kanten presenteren, ook de beste. Waarom jezelf tekort doen?
Vandaag was er dankzij acties van de Nederlandse Spoorwegen een onderneming gaande van 010 naar 020. Vooraf was niet bekend dat hier een toeslag aan ten grondslag zou liggen maar daarover later mogelijk meer.
Mailwisseling vond plaats tussen de verschillende verblijfplaatsen van de HH, al dan niet werkende dan wel thuis. Wat gaan we doen? Ede, Sittard, Nijmegen? Mijn god, waar kunnen we allemaal wel of niet heen? U mag het zeggen.
Alsof het zo gewoon is kwam HF met een interne memo, dan wel
persoonlijke notitie, zonder 34 aanpassingen, gewoon opgeschreven en direct doorgezonden. Bedragen werden niet genoemd, voor de rest konden de HH gewoon in functie blijven.
020 zou het worden, met een gedeeltelijke overlap. Niet verder vertellen!
De ontmoeting zou plaatsvinden in Rotterdam centraal op perron 12. Dat lukt wonderwel. Niettemin wenste de NS een toeslag bovenop de reeds gedane betaling aangezien we van tunnels zouden mogen genieten. Nu hebben de HH niet direct wat met dergelijke bouwzaken, maar er was geen ontkomen aan. Gelukkig wilde niet iedereen mee tot aan 020-centraal, maar wisten enkelen reeds bij Schiphol te ontsnappen. Wij behoorden niet tot de gelukkigen dus uitzitten was het devies. Daarna weer overstappen en een halte mee tot Muiderpoort, wat niets te maken bleek te hebben met het Muiderslot. Eindelijk was er dan de verlossing en kon het avontuur beginnen. HF bracht de nieuwe apparatuur in stelling.

Vanuit het station ging het eerst naar het Flevopark, een parel in de
indische buurt. Zowel het eerste als het laatste moest worden onderzocht.
Een begraafplaats, met achterstallig, daarna doorwandelen en eindelijk over een hele lange brug. Aan het einde werd koers gezet naar Durgerdam. 
Onderweg kon worden vastgesteld dat water zich houdt aan de geldende natuurwetten.
Langgerekt en mede uit het zicht door een in de weg staande
voormalige kerk bleek het groter dan verwacht.
De kerk werd separaat bezocht.  Het hotel niet vanwege niet openheid.
Daarna via omzwervingen naar Ransdorp, ooit eens bezocht en een lunch in de bushalte. Onderweg de penetratie drift van de snelhazen vastleggend. Hoewel er kortere wegen naar Rome en Ransdorp leiden kozen wij voor de suggestieve versie in de wandelbeschrijving nog steeds aanwezig op de nieuwe techniek van HF. Dat maakte niets uit, het bushokje was verdwenen zodat opeting van de

boterhammen onder de trappen van het raadhuis diende plaats te vinden. Onderwijl konden wij de handelingen van de pakjesbezorger ongestoord gadeslaan.
Na deze lunch konden handschoenen deels aan en uit, werd er een ingewikkelde installatie in de arm van HF gemonteerd, die eerst
weer uit moest. Daarna kon het verder, deels bekend, maar daarna door onbekend natuur talent, waar die kleine hooglanders voor jolijt zorgden, branieschoppers als zij daar zijn.

Genoeg hierover, sluizen moesten worden opgezocht. werd het volgende doel. Alleraardigst maar niet voor doorstappers. Wat een tijd ging hier verloren aan het oversteken van de sluizen. Wat wordt bedoeld met imposant is niet duidelijk geworden, de HH denken aan de wachttijden in Schellingwouden.
Na wat doorwandelen werd een vrijgevochten deel van NL bekeken, waarna er kon worden

doorgestapt naar het station. Toeval of niet, 010 werd de plek voor drank en spijzen.
Daartoe werd een geen overstap gekozen rond 1600 uur, die via o.a. Abcoude en Gouda naar Rotterdam centraal zou reizen.



Aldaar werd de wandeling afgerond met een etappe naar Boudewijn, alwaar bitterballen en frites

werden voorzien van:

- Gouden Corolus Winter
- Kasteel Cuvee
- Christoffel Bock

Tot zover

De liefde van de man gaat ..................

En plotseling schrijven we 2017. De HH hebben wel even een mooie pauze ingelast, zodat van allerlei ondagelijkse dingen konden worden gedaan in binnen- en buitenland. Terugkijkend zien we qua wandelingen een mooi aantal van 32, waaraan gezamenlijke herinneringen kleven en als zodanig ook met u gedeeld. Bij deze willen we nederig de Weergoden en alle anderen die ons voor, tijdens en na de wandelingen ondersteunden, hartelijk danken.  Maar 1 van onze deviezen en motto's is en blijft blik vooruit. Zo zijn er alle mooie plannen en concrete stappen gezet voor een Hemelvaart 4-daagse in Belgistan.

 Vrees niet; nadere informatie zal in porties en waarschijnlijk tot vervelens toe aan u worden gepresenteerd. Want ongebreideld enthousiast zijn is 1 van onze slechte eigenschappen. Maar ter zake, want we voelen dat u wel wilt weten, wat de eerste wandelonderneming in het nieuwe jaar is geworden.

Daar gaat ie dan.Vrijdag de 13e januari leek ons een prima dag om te kijken wat zoal op een dergelijke dag fout kan gaan. Snode treinreisplannen met leuke bestemming waren reeds in het vorige jaar gesmeed en nu was de dag aanstaande om over te gaan tot uitvoering. Echter t.g.v. diverse dingen, waaronder de weersverwachtingen, kwam er uiteindelijk een heel ander iets ter wereld. Wat dan? Nou, wacht dacht u van een wandeling in Rotterdam, die voorafgegaan wordt door het nuttigen van een maaltijd in  De Ballentent . De HH dachten in ieder geval van wel. Niet met z'n tweeën, maar wel afzonderlijk hadden we de geneugten van deze tent al eerder meegemaakt. Ieder op zijn eigen wijze reisde af om elkaar rond 12.30u aan de Parkkade te ontmoeten. Bereisd als we daar zijn, lukte dat natuurlijk tot in de puntjes.

 Ondanks de drukte wist men voor ons een mooi tafeltje voor twee in de serre te regelen. Aangezien er toch sprake was elkaar een tijd niet gezien/gesproken, kon het weerzien niet mooier worden ingeluid dan door een Jubileeuw. HH voelde zich heel erg in zin nopjes, toen bleek, dat de bedieningsmevrouw hem als een jij zag en dusdanig aansprak. Ook de ballen met friet werden kort daarop besteld. Niet heel veel later was de tafel volledig gevuld met etens- en drinkwaren. De ballen waren weer van superkwaliteit en voor de lezers onder u, die het nog niet aan den lijve hebben ondervonden: reis af naar dit horecaf en u zult als herboren naar huis gaan. Van direct aansluitend naar huis gaan, was voor ons niet weggelegd. Uiteraard volkomen uit vrije wil.

 Om toch te voldoen aan onze eigen eisen van wandeling doken we, voorafgegaan door onze tafelburen van daarnet en begeleid door wat eerste voorzichtige regen, het voetgangersgedeelte van de Maastunnel in. Of het speciaal voor ons was (waarschijnlijk wel), maar in ieder geval had men een mooi knisperende laag op de onderwaterse wandelvloer aangebracht. Eenmaal weer boven Jan gingen we richting de oude kern van Oud-Charlois. Van de kerk en de Brandspuit 43 hadden we eerder kennis genomen, maar van het Japans Cultureel Centrum Shofukan en het hofje waaraan dat ligt, wisten we niet. Om daar te komen gingen we langs de MCD en de ontmoetingstuin. Omdat blijkbaar, ondanks wachten van onze kant, niemand ons wilde ontmoeten, liepen we verder richting Shofukan.

 Na een aantal café's van buiten te hebben bekeken en een paar schemerlampen, die niet in onze woonhuizen passen, werd het tijd om even richting de havens en de Maas te gaan. Naast een fikse regenbui werden we getrakteerd op diverse stukken inboedel en dergelijke. Het aanbod van dergelijke artikelen werd trouwens de rest van de wandeling alleen maar meer. Langs de Wereldhaven kwamen we bij de Maas en werd besloten deze en de havens te laten voor wat ze zijn en terug te keren richting Charlois-centrum. Wat er daar al niet gedaan wordt aan koudebestrijding: zelfs de nieuwe boomaanplant hebben jasjes aan gekregen. Roken doen er aan de Rietdijk velen tussen de bedrijven door. Maar niet allemaal bij mekaar, hoor. Aangenaam verrast door het Magazijn en haar collectie oude dingen drongen we dieper en dieper het stadsdeel in. Totdat we langs prachtige trespa-beplate huizen Charlois verruilden voor de wijk Wielewaal.

In tegenstelling tot wat de de woningbouwvereniging wil, willen de nog resterende bewoners niet dat de wijk gesloopt wordt. Gastvrij als men is, hadden ze voor de HH een mooi toilet neergezet. Op dat moment hoefden de HH niet, maar de geste was er niet minder vriendelijk om. Na geconstateerd te hebben dat er nog best veel gelijkwaardig huizen, bewoond en onbewoond, staan, verlieten we deze huizenreeks. Inmiddels had HF wel behoefte aan een toilet, maar teruggaan was geen optie. Dan maar een mooie open en toch beschutte plek opgezocht. Onder boe-geroep van koeien en balken van ezels vanaf de aanpandende kinderboerderij,vond er verlichting plaats. Bij het Centrum voor Preventieve Geneeskunst, filosofeerden we over het volgende.

Waarom doet iemand aan dergelijke geneeskunst en beoefend tevens een vak dat louter bestaat uit het verhelpen van reeds bestaande gebreken? Met deze brandende kwestie onbeantwoord liepen we de Boergoensevliet af. Daar waren voor en tegen vertegenwoordigd. Even bij Gi-Cycle door de ramen naar binnen gluren, leverde een blik met vinylplaten op. Wellicht een reden om en hier en het Magazijn eens aan een grondige inspectie te onderwerpen. Bij het oversteken van de Dorpsweg heeft een dame met zeer grote voetmaat haar muiltje blijkbaar verloren. De winkelier heeft zich (tijdelijk) daarover ontfermt en in de etalage gezet. In de wijk daarachter staan een aantal winkels met Poolse inslag. Daar waar boven, op en naast de winkel met veel bombarie gewag wordt gemaakt van vuurwerk, verkoopt men wol en aanverwante artikelen. Onze conclusie: het Poolse woord voor wol is vuurwerk. Naast heel veel andere wijsheden, die we nu niet gaan noemen, is de volgende uitspraak en constatering van HH wel de verdiening van wereldkundigheid waard: er heeft nog nooit iemand wol zien varen op de Wolphaertsbocht.

Nauwelijks bekomen van deze scherpzinnigheid werden we door een dame om haar een gunst te verlenen. Om zomaar ja te zeggen op een dergelijke vraag, wilden van naden van kousen weten. Accu der auto weigerde de zaak aan te zwengelen. Of we aanduwing wilden doen. Na ons jawoord bleek dat er nog een dame bij het geheel betrokken was. Na wat gehannes en gedoe werd het beoogde resultaat bereikt. Nu een superbedankt reed men weg en konden we onze paraplu's weer ter hand nemen. Zonder bescheiden te worden, sloegen we onszelf op de borst en besloten de metro ons te laten vervoeren van Maashaven naar Beurs. Vanaf daar naar horecaf Sijf. Aldaar werden we, ondanks diverse reserveringen, vriendelijk ontvangen en kregen een keuzeplaats. Naast een kabouter, Kees, Bernardus en Lagunitas werden we voorzien van Rotterdamse bitterballen en ongeschilde friet. In onwillekeurige volgorde genoten we deze pareltjes van smulheden. Een prachtige afsluiting van een mooie 2017-beginwandeling. Binnenkort denken we weer een verslag af te kunnen leveren.