Gingen sie Dordt hin?

De HH hebben de smaak flink te pakken. De afgelopen weken is er sprake van continuïteit en consequent wandelen zonder overslaweken. Reden? Ach, van alles en nog wat.

Laten we vooral duidelijk laten zijn over het feit, dat uit goed voor je is.

Nog bedankt voor deze kreet, Sire. Dat sommige stukken van de wereld vaker worden bezocht dan andere is een feit, maar ook ruimschoots verklaarbaar.

De openbaarvervoertripjes steken steeds vaker de kop op en dat is een bewuste keuze. In een filerijke randstad reist dat toch een stuk prettiger. OK, het zeer favoBelgië ziet ons daardoor haast niet meer. Dat heeft voor u als lezer natuurlijk het gevolg, dat wetenswaardigheden van dat land achterwege blijven. Nu over tot de gedane zaken van deze week. Met de komst van Sinterklaas(M/V) in het verschiet werd er naarstig gezocht naar een passende bestemming voor de HH. HF wilde graag stoer doen en nam het heft in handen qua voortouw en ging driftig op zoek. Hoe dan? WWW.wandelen123.nl boot(?) soelaas.

Dordrecht werd uitverkoren en de volgende punten boden hun diensten aan: 51, 76, 75, 78, 79, 63, 60, 62, 12, 11, 61, 17, 15, 14, 13, 72, 73, 51 (wederom), 52, 53, 56 en 57. Ergens tussen 56 en 57 zou dan een geschikte uitpufplek gekozen kunnen worden. Teneinde bij punt 51 aan te komen, kozen de HH de treindingen van de NS. Weliswaar gescheiden van elkaar, maar het eindresultaat was toch, dat op het plein voor station Dordrecht er handen geschud werden. Oh ja, de schoenwisselrituelen zijn van de baan en kon er dus direct aan de klus begonnen worden. HH had van 020-dames in de trein iets geleerd. HF was nonchalant, maar toch belangstellend. Zoals iedereen weet, zijn de HH bij de tijd.

De meneer met de hoogwerker deed middels de stationsklok een verwoede poging om dat ook te zijn. Verderop was nog iemand met een hoogwerker, maar die was slechts bezig met het vernielen van bomen. Onder het spoor door naar het volgende punt. Dat bleek beter verstopt te zijn, dan we gewend zijn. Een klein stukje extra, maar snel weer op het juiste pad, ondanks het oudere hand-in-hand echtpaar. Een juweel DS liet zich gedwee door ons bewonderen. En wat is dat dan: een woonwagenkamp zonder woonwagens? Ja, weinig authentieks aan. Over de straat waar de meneer met een vrolijke smileyboodschappentas zijn opwachting deed, reed een Poolsgekentekende auto ietsjes harder dan toegestaan. Ach, er zijn ergerder dingen, nietwaar? Genietend van de zonnestralen zagen we een mevrouw op gepaste wijze al dan niet aanwezig vuil van het voorraam van haar huis afhalen.

Op het dijkje, dat voor ons weinig geheimen meer heeft, probeerde men op geheel eigen en nieuwe wijze lederen banken in gebruik te nemen. De uitslag is ons onbekend; we moesten door naar het huis waar men al volop de kerst aan het vieren was. Al snel daarna liepen we verkeerd en in de straat waar de sigaretrokende mevrouw verbaasd was, dat HF een foto maakte van de poes in haar vensterbank. Via het juiste pad werd een dijk aangedaan, die ook herkenning veroorzaakte. En daar ging de telefoon. De witte kat deerde het niet. Overigens zou een tijdje later diens witte neef hetzelfde uitstralen, ondanks het feit dat de reiger de aalscholver naar het leven stond. Een korte uitrusting, omdat het rode licht niet gedoofd was en er dus een trein aan kon komen. Aan de overzijde van het spoor wachtte ons een comité voorzien van fototoestellen, maar van verwelkoming was geen sprake. Dan niet. Nou, dan maar genieten van een van de vele parken die we aandeden. Met een tussenkomst van wat drukke paarden en bijbehorende geuren van de manege kwamen we al weer in een park. Hoe vaker in Dordt, hoe parker het wordt ofzo. En ja, als tijdens de HH-gesprekken regelmatig over gezondheidszaken wordt gesproken, is het natuurlijk verstandig om even langs het ziekenhuis gaan. HF verraste een jonge rijwielfietser met een uiterst gedurfde en toch elegante indewegloping. De onder het spoortunnel bezorgde, net als de eerste van vandaag, een verkeerde interpretering van de route. Een beetje extra; het zij zo.

Weer binnen de lijntjes en zoals HH terecht opmerkte, waren de ligbomen waarschijnlijk niet voor niets aan spreekwoordelijke kettingen gelegd. Maar de zon deed niet minder haar best op dat moment. De jonge hond met het open ruggetje was duidelijk blij. Net als de meneer en de mevrouw met hun fietsen bij het bankje. Jongens, wat een leuk geheel. Na de boomtest van HH kwamen we op de Nassauweg om vervolgens door een park bij het station en punt 51 terug te komen. Langs kunst en over de markt op naar de Voorstraat. De punten waren geen leidraad meer, aangezien HF zijn hiel op een spoor was. Het was nu tijd voor De Tijd. Nee toch; niet weer een biercafé? Ja toch wel. Bitterballen van verschillende achtergrond werden opgepeuzeld en vermaakt met diverse biersmaken. En ja, als we dan toch OV doen, maken we van nood een deugd. Op het station nam ieder weer zijns weegs en een andere trein. Volgende week weer een combinatie van trein en biercafé? Wie weet, maar weest alvast gewaarschuwd. En vergeet u vooral niet de komende dagen uw schoen te zetten en mooie liedjes te zingen.

Weer geen regen, balen

Vanwege drukke werkomstandigheden was er weliswaar heen en weer overleg geweest maar dit had niet direct tot resultaat geleid. Daarnaast was al de hele week beloofd dat vrijdag de weergoden zouden zorgen voor kletsnatte omstandigheden en beloofd is vastgesteld. Niets van dien aard maar daarover later en meer.
Kortom, ging het openbaar vervoeren, ging het met eigen transport en zo ja, hoe dan?
Koortsachtig overleg, Obama kon immers vanwege zijn afscheidstournee ook nog langskomen, resulteerde in nog meer overleg. Wat bleek, HH had iets in 010 in de zin, HF evenwel helemaal niet. Dus werd het hoe schoner het wordt en Marcel is in de buurt.
Rond 11 uur reed HF bij HH en parkeerde aldaar welke kleur. Vergezeld van bieren (hoe kon HF

weten dat HH hiervan zou kunnen genieten?) kwam hij binnen, dropte de spullen onderwijl iets aangeven omtrent het verstrijken der jaren en dito ouder worden van de HH. Intussen de vrouwe A beterschap wensend, want ziektekiemen hadden deze vrouw gedwongen tot thuis-blijving en aldaar ondergaan van het vrouwzijn tijdens en met name gedurende ziekte.
Ach, wat gaf het. Op weg en ondertussen HH valselijk beschuldigen van wetenschap van alwaar heen gaan en bekend zijn met. Dat bleek dus gewoon een door elkaar heen haling te zijn van HF inzake met wie en waarom ook alweer. HH was de onschuldige in deze, niettemin niet minder onder de indruk van hetgeen werd aangeboden.

Verzamelen en parkeren deden wij op het terrein van Villa Augustus. Wij deden de volgende getallen:
61-44-45-14-13-12-11-61-65-64-62-60-63-79-74-75-76-51-73-51-52-59-61
Let u op de vloeiende overgangen tussen de verschillende getallen stelsels. Bij ons ging dat zonder problemen.

HF kon de auto op de meest natte plek in de omgeving neerzetten zodat al direct vanaf het vertrek de schoenen konden worden voorzien van een drek laag. De eerste stukken waren glad, voorzien van een bladerdek en zodoende meer dan geschikt voor mooie valpartijen hetgeen overigens niet lukte.

Tja, wandelen is ook ontdekken en zodoende werd de eerste muur partij bekeken met bovenmatige
interesse. Waarom zou je ook niet?
Tot aansluitende conclusies kwamen wij niet zodat moest worden besloten tot verder wandelen. Dat lukte prima. Dames met uitlaathonden zorgden bijna voor een dramatische valpartij van HF, maar dat doet ie anders nooit. Gelukkig maar dat HF gewoon op de been bleef en verder kon genieten van het vervolg.
Dat had wel tot gevolg dat pijlen gevolgd werden en wij Dordrecht op een waarlijk andere wijze leerden kennen. Wat te denken van wijken, wijkparken? Dijken met leuke bebouwing maar ook flats eromheen. Ach, wie kan alles hebben.
Via de Vogelbuurt, door Dubbeldam, Sterrenburg, (oud en nieuw) Krispijn kregen wij een staalkaart voorgeschoteld van hetgeen Dordrecht allemaal te bieden heeft. Wat dacht u van hofjes en woningen uit A 1902? En onderweg de lunchbank.....

Door het station dient u d.m.v. in en uitloggen te gaan. Zonder enige vorm van O.V. maakt u geen enkele kans, hetgeen menig fietser u kan navertellen.
Daarna probeerden wij het centrum maar dat was echt niet de bedoeling, vandaar dat wij op onze schreden moesten terugkeren. Geeft niets, wij blijven HH.
Uiteindelijk konden wij de bevrijding vieren met een uitgebreid bezoek aan de tuinen, omgeving en de plek van Augustus hemzelve.
Tassen werden in en achter de achterklep geplaatst en zodra het kon werd richting Capelle aan den IJssel afgereisd. Aldaar aangekomen werden wij eerst gedwongen pel pinda's op de eten alvorens men bereid was om 010-bitterballen te serveren. Ons om het (on) even.
Deze week dus helaas weer zonder regen. Misschien biedt een volgende keer uitkomst.