Numero cent, finito, basta, Ende, Aus, Stop. Wij kappen ermee.

Vandaag is het zover. Nimmer meer zult u op deze blog van de HH vernemen.
Nadat zij beiden deze week een bloed donatie hebben gedaan, waarbij die van HF makkelijker verliep dan die van HH (hier waren twee ervaren dames benodigd om het lichaam van HH te bewegen af te zien van verder verzet) waren we nu toch zover om tot een afrondend geheel te komen.
Verdriet was er ten huize van HF, bij HH was in feite sprake van opluchting.
Een mooi geheel om elkaar dat te vertellen.
Het moge duidelijk zijn dat de invloed van de HH verder gaat dan algemeen wordt verondersteld. Want daar waar slecht weer wordt aangekondigd hoeft een nadere beslissing van de HH maar te worden geopenbaard en ziet, het weer schikt zich in die wens. Feitelijk gebeurt dit al jaren alleen hebben wij u het nimmer uit de doeken gedaan.
De reden daarvan moge duidelijk zijn maar anders volgt deze hierna. Op vrijdag hebben wij geen tijd om anderen bij te staan, zodoende is het eigen belang eerst.
Op weg naar de ontmoeting werd verteld alwaar de verschillende HH elkaar aan zouden herkennen.
Dat was:
- de groene jas
- een bepaalde zit plek in de trein (helaas nog geen nieuwe sprinter, anders hadden wij u over de toiletten kunnen vertellen)

Samenwerkend werd Nieuwerkerk aan den IJssel bereikt en gelooft ons, u hoeft alleen de trap af en u bent er.

Twijfel werd gezaaid bij het zien van nog een perron-gebouw maar toch lukte het HF om ons op het juiste spoor te zetten. Kleine brugjes, veel stofzuig bewegingen in de diverse woonsteden maar allengs werden de buitengebieden bereikt. De trek dan wel duw boot werd door HF niet vertrouwd maar de trefzekerheid en overtuigingskracht van HH deden de rest. Na het bereiken van de overkant hadden we dan wel zeer vieze handen, maar dat lieten we maar zo.

Uiteindelijk wandel je langs de IJssel en kom je vanzelf (mits je natuurlijk jezelf verplaatst) in Moordrecht, voor beide HH een gelukkig weerzien alleen wisten we niet waarom.
Kleine paniek, waar is de oversteek, maar dat bleek uiteindelijk ook in de IJssel te liggen. Bij aankomst was de boot net vertrokken (natuurlijk had men ons zien aankomen) maar wij gaven ons niet gewonnen en gingen in de wacht modus. Hierbij viel op dat de architect de stoelen in het water had gezet. Niet handig maar vast met oogmerk.

Oversteken deden wij met de nodige handigheid als dat ons is gegeven.
Eenmaal aan de andere kant is daar ineens Gouderak, zo losjes dat het lijkt alsof het er al eerder was. Wie weet. Via de doorloop verlaat je deze plaats en bevind je je zomaar aan de andere zijde van den IJssel. Fraaie staaltjes van bouwaarden, soms met het doel om mogelijkerwijs te bewonen, anderen meer van laat maar ff zitten met dat opknappen en dat onderhoud. Altijd lastig.

Weer via een brug kwamen wij dan Gouda inlopen, zeg maar uit een zuidelijker richting. Dat betekende langs en door korte parkjes, straten die rechtdoor boden en allerlei verschijnselen die zo passen bij een volksbuurt.

De museumhaven bood herinneringen aan verre tijden van lang geleden. Een kruip en sluip door oversteek bracht ons steeds verder het historische deel in. Soms bekend, andere stukken ook.
Tja, even liet de techniek HF in de steek maar met vereende inspanningen werd dan toch de Goudse Eend bereikt.

Wat troffen wij daar zoal aan?

Bier/eten/hond/toilet/kinderen/drukte/keuze stress in geringe mate...

Niettemin een zeer geschikt plekje en wij lieten ons de volgende zaken goed smaken:

Cuvee Royal  4,80
Anchor Foghorn 5,50
Oerbrood met bierkaas 7,50
Bird Thunderbird 5,20
Krysta Abt 4,80
Bier bitterballen 7
Orval 5,60
Maximus Stout 4,25

U ziet, voor alles kan gewoon betaald worden dus u hoeft zich zeker niet schuldig te voelen als u enige pecunia tevoorschijn haalt. En de hond? Ooit wordt hij kalm, maar zonder ballen.

Nog een tip van de nieuwe verschijningsvorm: Groene Heeren of iets in die trant. Wij houden u op de hoogte.

Bouten

Weet u nog dat HH naar de afgelopen twee wandelingen zich be-openbaarvervoerden? Nou, dat beviel zo uitstekend, dat ook daarna keer er niet veel overleg voor nodig was om wederom een dergelijke move te maken.

Ook het geheel afsluiten in een biercafé bleek al 2 keer een fabeltastische keuze. Hoewel we niet helemaal onbekend zijn in de omgeving van Gouda, kwam HF op de proppen met een knooppuntenwandeling te aldaar. Om te starten bij het Goudse treinstation spraken we af om samenkomst in de trein op station Rotterdam Alexander te doen. HF meldde via een berichtje, dat hij geheel vooraan in de trein zat. Nee, niet als machinist natuurlijk, maar als passagier en dus gewoon in een coupé. HH stapte wel in dezelfde trein, maar koos er voor om nog even het ontmoetingsmoment uit te stellen tot uitstapping in Gouda. Het weerzien was er niet minder gezellig en prettig door. Handdrukken werden uitgewisseld en de routevoorschriften werden er bij gehaald. En daar stonden we dan buiten het station; uitgecheckt en wel. Starten deden we bij punt 69. Volgens ons werden we daar vandaan teruggestuurd naar het station om aan de andere kant daarvan verder te gaan. Daar zagen we geen aanwijzing waardoor we verder konden. Maar zoals gezegd hebben we daar wel eerder voetstappen gezet. Met die ervaring en eensgezindheid liepen we eigenlijk vlekkeloos en gedecideerd naar punt 49. So far so good. Bouwvallen en scheve huizen waren nog steeds van de partij. Wellicht onder andere door nog aanwezige helloweenversieringen. Hoe dan ook; daar waar men met een hoogwerker iets bij een brug aan het was, begon het stuk langs de Breevaart.Een toeziend oog van een lapjespoes leidde ons naar de sluis en het trapje naar beneden.

Vrij snel daarna (in onze beleving althans) kregen we volop zicht op de Reeuwijckse Plassen. Een mini-uitvoering van een hazewindhond deed een prachtig dansje. De begeleidende mevrouw had ooit eens iets aan onder andere haar gezicht plastisch laten veranderen. Erg goed gelukt. In een heel grijs verleden (maart 2007) hadden de HH eens als afsluitplek het aan de plas liggende 't Wapen gekozen. Het destijds voorgeschotelde bittergarnituur ervaren we nog steeds als superieur. Hoewel het wel tijd was voor wat eten en drinken, konden we de verleiding weerstaan en gingen op de picknickbank op het kruispunt de spreekwoordelijke boterhammen van de spreekwoordelijke pindakaas voorzien. Vermakelijk was het stokstaarthondje in het mandje voor op de fiets. Men is best aardig daar in Reeuwijk Brug, gezien het feit dat een aantal mensen ons een smakelijk maaltijd wensten. HH had, door al de bedankjes voor de wensen, nog zoveel brood over, dat de rest tijdens het wandelen werd opgepeuzeld. Tijdens die exercitie liepen we tussen nieuwe huizenaanbouw en apk-winkels. De bruine hond ging niet in op ons aanbod om met ons mee te gaan. Door het omdraaien van een verkeersbordpaal werden we de verkande keer op gestuurd.

Al snel terugschreden en ja hoor daar ging het allemaal weer goed. Een stuk groen kregen we voorgeschoteld en blijkbaar troffen we dit pad aan juist op het hondenuitlaatmoment. Eerst verscholen in het groen doemde een zoekende hond op. Later bij een open stuk vertelde een mevrouw ons dat ze high was. Raar maar waarschijnlijk waar. Er bevond zich niemand op de omheinde stormbaan in de buurt van de heuvelachtigheid. Belgische visioenen schoten door ons hoofd. Na de poes op hoge poten en een tak vernielend paard kregen we zicht op het geboortehuis van 15 stuks kinderen van papa en mama Moons.

Inmiddels waren we weer, voor korte duur, in Gouda beland. Gezellig keuvelend liepen we parallel aan de A-12. Langs het tuincentrum met een uitkijktoren en nog veel meer moois. De route stuurde ons nu naar een graslandig klompenpad. Vrij snel ontdekten we, dat we geen dergelijke houten schoenen droegen. Of het nou kwam daar het fietsmeisje, dat een paar keer heen en weer reed en zelfs stopte bij de plek waar we over het hek waren geklommen: geen idee. We klommen terug en verlieten het klompenpad en vervolgden over asfalt.

De zin en het nut van dit bord drong niet tot ons door. Wat de bedoeling van de inzittenden van de geparkeerde GB-auto is geweest, kwam niet duidelijk uit de verf. Bij dit grote kruispunt zagen we, wat later tot aan de Goudse binnenstad de laatste, aanwijzing. Waar of wat er niet helemaal juist ging: we vroegen het Joost, maar zelfs die bleef het antwoord schuldig. De meneer met de kleine tractor keek niet blij toen zijn collega op een hoogwerker zei, dat het al klaar was. Niet lang daarna liet HH weten, dat hij twee brailleboeken tegelijkertijd aan het lezen is. HF stak zijn verbaasdheid en respect niet onder stoelen of banken. Eerst dachten we van de terugkeer van een mythisch persoon, maar al snel bleek, dat bij de enorme kerk de meneer in kwestie in een bootje op het water stond. Omdat HH goed de weg weet in Gouda liep het allemaal best lekker en ook nog goed af. Door het parkje en langs de Jugendstil-panden en op naar de Kattensingel. Geen kat te bekennen, maar dat zal wel zo horen. De oversteek gemaakt en langs zeer uit de kluiten gewassen dames op een dak op naar de Markt om te herdenken dat we daar ooit op een 4de mei 's avonds om acht uur waren. Veel historische panden later zagen we in en rond een rolstoel twee personen, die volgens HH omstebeurten wisselden van zit- en duwplaats. En dan was het nu de beurt aan de wandeling om gestopt te worden.

Verbaast het u als we zeggen dat we om dat einde te vieren in het enige biercafé in Gouda neer streken. De Goudse Eend is een waar paradijs als u het ons vraagt. Een medebezoeker vroeg aan de barman hoelang hij hier al zat. Het antwoord was dat de zaak sinds twee uur open was. Voorts vroeg een andere klant of men ook een lekkere bokbier in het assortiment voerde. De uitbater hield zich op de vlakte. Wij niet. Diverse biersoorten en -smaken lieten we op onze smaakpapillen los. Allemaal winners, net als de bierbitterballen en het oerbrood met bierkaas. Kortom, nummer drie in de reeks van de combinatie ov-reiswandeling en biercafé was ook weer een groot succes.

Zo niet vintage

De suggestie als zou alles waar vintage op staat geweldig zijn moeten de HH met klem en kracht ontkennen. Ja ook wij kennen de kracht van de meisjes en jongens van de marketing. Of u het maar wilt geloven: bij de HH is alles echt, genuin, en van zeldzame schoonheid.
Mocht u "ze" een keer in het veld kunnen aanschouwen dan zal het niet direct tot u doordringen welk een uniek tafereel zich aan uw ogen ontplooit. Rimpelloos, stijlvol, met karakter, eenzaam maar niet alleen, twee man sterk maar toch ogend als een geheel, etc. Dit zijn zo maar enkele kenmerkende kwalificaties die wij kunnen aanroepen. Soms een heel dorp in verbijstering achterlatend.
Iedereen kent wel natuur programma's waarin herten, nijlpaarden, gazelles en schildpadden gracieus door en over uw scherm schrijden. Van dat alles is bij de HH geen sprake. Het voelt als vanzelf, zeer vertrouwd, het lijkt ook bijna (Let op, laat van onderschatting geen sprake zijn) vanzelf te gaan en toch is het iedere week voor onze toeschouwers een gevoel van thuiskomen en dat terwijl de HH er steeds op uit trekken.
Deze week was er dan weer wel schade vervanging, dan weer toch niet, kortom erg moeilijk. Vandaar met de directie van de NS overlegd of men een trein wilde laten rijden naar Uitgeest aangezien wij in Woerden wilden starten. Het antwoord was standvastig nee, maar ter compensatie kon men ons wel naar Woerden brengen, mits wij niet tegelijkertijd zouden instappen. Het vorenstaande legt uit waarom.
Aldus werd door de HH een taktiek besproken waarbij HF aan HH zou laten weten in welke wagon hij had plaatsgenomen. Zodra niemand zou kijken zou HH dan ineens naast hem zitten. U ziet, aan de voorbereiding lag het niet.
We gaan u niet vermoeien met te laat ontvangen informatie, waar het om gaat is dat de HH volledig intact in Woerden aankwamen en HH een pamflet tevoorschijn haalde waaruit bleek wat ongeveer de route was. Niet direct aansluitend vanuit wo ist der Bahnhof moest eerst nog een stukje Woerden-uit worden gedaan. Na stevige doorpassing werd punt 54 bereikt en kon HF het grote genieten geheel aan HH overlaten. Tot zover niets dan goeds, hierna trouwens ook.
De route hoeft niet opnieuw te worden gemeld, aangezien dit al volledig is beschreven.
Tja, Woerden met een laatste blik achterom en daarna hup de polder in. Natuurlijk moest de grote weg worden onderstoken, maar dat kon dan weer onder toeziend camera gezelschap.
Polderwegen is iets wat onderweg aan u kenbaar zal worden, links maar ook rechts. Voorbeelden van zieltogende bewoning worden afgewisseld met prachtige stulpjes, sommige bijzonder graai gelegen. Waarder was voor de heren iets anders, Driebruggen doet men minimaal een. Een Naomi-filiaal is verdwenen maar haast u, want er kwam wat anders voor in de plaats. Rond km 7 werd de rust bepaald door een kunstzinnige uithangplek, met banken in normale en abnormale vorm. U mag zelf kiezen.
Welke kleur voerde deze wandeling de boventoon? Rood.
Smakelijke soorten Ham, kaas etc werden begoten met dames water zo uit de fles. Jammie.
Na deze onderbreking wenste de runkeeper van HH verder niet meer mee te werken zodat teruggevallen moest worden op deeltijdwandelingen van HF. Dat geeft niets, had u er maar bij moeten zijn. Zo om en nabij dit dorp werden herinneringen van vroeger opgehaald, want i.d.d. waren de HH er in de voltooid verleden tijd al eens geweest. Tja, dan werd het tijd voor een stuk onverhard. HF wenste geen trapjes te bestijgen dus moest iedere keer de poort worden geopend en gesloten.
Daarna kwamen wij toch wel in de buurt van Reeuwijk alwaar herinneringen aan een gouden bittergarnituur werden besproken. Hiervan kon vanmiddag geen sprake zijn. Men moest immers verder.
Via de natuur rondom Reeuwijk kon verder worden gewandeld naar Gouda. Onderwijl memoreerden de HH hoe heerlijk het toch moest zijn om hier een (2e) woning te bezitten met de bijbehorende uitdaging hoe daar iedere keer maar weer te geraken. Wat dat betreft viel de tractor oponthouding best mee.
Eenmaal in de buitenwijken van Gouda ging het snel. Wat maakt men ons nu? Daar is het eindpunt van de route en daar is ook het station. Instappen was het devies maar daarna 10 minuten even uitblazen. Met name het vochtgehalte kon nu weer stabiliseren.
De HH hadden beiden het gevoel dat de treinreis terug sneller ging dan vanmorgen, maar dat is niet de maatstaf. Eenmaal in 010 waren de krachten in zoverre hersteld dat wandelend naar de bekende Belgische vertier eenheid kon worden gewandeld.
Moderne bitterballen werden hier gecombineerd met vintage bieren, uit 2015 en 2016. (Pannepot).
Tevens omdat het moest en ook kon nog een 2CB porter en een Kompaan Joey Greenhorn.
Tot zover.