Wij bouwen geen muur, 020 is gewoon bereikbaar

 

De HH kunnen zich van diverse kanten presenteren, ook de beste. Waarom jezelf tekort doen?
Vandaag was er dankzij acties van de Nederlandse Spoorwegen een onderneming gaande van 010 naar 020. Vooraf was niet bekend dat hier een toeslag aan ten grondslag zou liggen maar daarover later mogelijk meer.
Mailwisseling vond plaats tussen de verschillende verblijfplaatsen van de HH, al dan niet werkende dan wel thuis. Wat gaan we doen? Ede, Sittard, Nijmegen? Mijn god, waar kunnen we allemaal wel of niet heen? U mag het zeggen.
Alsof het zo gewoon is kwam HF met een interne memo, dan wel
persoonlijke notitie, zonder 34 aanpassingen, gewoon opgeschreven en direct doorgezonden. Bedragen werden niet genoemd, voor de rest konden de HH gewoon in functie blijven.
020 zou het worden, met een gedeeltelijke overlap. Niet verder vertellen!
De ontmoeting zou plaatsvinden in Rotterdam centraal op perron 12. Dat lukt wonderwel. Niettemin wenste de NS een toeslag bovenop de reeds gedane betaling aangezien we van tunnels zouden mogen genieten. Nu hebben de HH niet direct wat met dergelijke bouwzaken, maar er was geen ontkomen aan. Gelukkig wilde niet iedereen mee tot aan 020-centraal, maar wisten enkelen reeds bij Schiphol te ontsnappen. Wij behoorden niet tot de gelukkigen dus uitzitten was het devies. Daarna weer overstappen en een halte mee tot Muiderpoort, wat niets te maken bleek te hebben met het Muiderslot. Eindelijk was er dan de verlossing en kon het avontuur beginnen. HF bracht de nieuwe apparatuur in stelling.

Vanuit het station ging het eerst naar het Flevopark, een parel in de
indische buurt. Zowel het eerste als het laatste moest worden onderzocht.
Een begraafplaats, met achterstallig, daarna doorwandelen en eindelijk over een hele lange brug. Aan het einde werd koers gezet naar Durgerdam. 
Onderweg kon worden vastgesteld dat water zich houdt aan de geldende natuurwetten.
Langgerekt en mede uit het zicht door een in de weg staande
voormalige kerk bleek het groter dan verwacht.
De kerk werd separaat bezocht.  Het hotel niet vanwege niet openheid.
Daarna via omzwervingen naar Ransdorp, ooit eens bezocht en een lunch in de bushalte. Onderweg de penetratie drift van de snelhazen vastleggend. Hoewel er kortere wegen naar Rome en Ransdorp leiden kozen wij voor de suggestieve versie in de wandelbeschrijving nog steeds aanwezig op de nieuwe techniek van HF. Dat maakte niets uit, het bushokje was verdwenen zodat opeting van de

boterhammen onder de trappen van het raadhuis diende plaats te vinden. Onderwijl konden wij de handelingen van de pakjesbezorger ongestoord gadeslaan.
Na deze lunch konden handschoenen deels aan en uit, werd er een ingewikkelde installatie in de arm van HF gemonteerd, die eerst
weer uit moest. Daarna kon het verder, deels bekend, maar daarna door onbekend natuur talent, waar die kleine hooglanders voor jolijt zorgden, branieschoppers als zij daar zijn.

Genoeg hierover, sluizen moesten worden opgezocht. werd het volgende doel. Alleraardigst maar niet voor doorstappers. Wat een tijd ging hier verloren aan het oversteken van de sluizen. Wat wordt bedoeld met imposant is niet duidelijk geworden, de HH denken aan de wachttijden in Schellingwouden.
Na wat doorwandelen werd een vrijgevochten deel van NL bekeken, waarna er kon worden

doorgestapt naar het station. Toeval of niet, 010 werd de plek voor drank en spijzen.
Daartoe werd een geen overstap gekozen rond 1600 uur, die via o.a. Abcoude en Gouda naar Rotterdam centraal zou reizen.



Aldaar werd de wandeling afgerond met een etappe naar Boudewijn, alwaar bitterballen en frites

werden voorzien van:

- Gouden Corolus Winter
- Kasteel Cuvee
- Christoffel Bock

Tot zover

De liefde van de man gaat ..................

En plotseling schrijven we 2017. De HH hebben wel even een mooie pauze ingelast, zodat van allerlei ondagelijkse dingen konden worden gedaan in binnen- en buitenland. Terugkijkend zien we qua wandelingen een mooi aantal van 32, waaraan gezamenlijke herinneringen kleven en als zodanig ook met u gedeeld. Bij deze willen we nederig de Weergoden en alle anderen die ons voor, tijdens en na de wandelingen ondersteunden, hartelijk danken.  Maar 1 van onze deviezen en motto's is en blijft blik vooruit. Zo zijn er alle mooie plannen en concrete stappen gezet voor een Hemelvaart 4-daagse in Belgistan.

 Vrees niet; nadere informatie zal in porties en waarschijnlijk tot vervelens toe aan u worden gepresenteerd. Want ongebreideld enthousiast zijn is 1 van onze slechte eigenschappen. Maar ter zake, want we voelen dat u wel wilt weten, wat de eerste wandelonderneming in het nieuwe jaar is geworden.

Daar gaat ie dan.Vrijdag de 13e januari leek ons een prima dag om te kijken wat zoal op een dergelijke dag fout kan gaan. Snode treinreisplannen met leuke bestemming waren reeds in het vorige jaar gesmeed en nu was de dag aanstaande om over te gaan tot uitvoering. Echter t.g.v. diverse dingen, waaronder de weersverwachtingen, kwam er uiteindelijk een heel ander iets ter wereld. Wat dan? Nou, wacht dacht u van een wandeling in Rotterdam, die voorafgegaan wordt door het nuttigen van een maaltijd in  De Ballentent . De HH dachten in ieder geval van wel. Niet met z'n tweeën, maar wel afzonderlijk hadden we de geneugten van deze tent al eerder meegemaakt. Ieder op zijn eigen wijze reisde af om elkaar rond 12.30u aan de Parkkade te ontmoeten. Bereisd als we daar zijn, lukte dat natuurlijk tot in de puntjes.

 Ondanks de drukte wist men voor ons een mooi tafeltje voor twee in de serre te regelen. Aangezien er toch sprake was elkaar een tijd niet gezien/gesproken, kon het weerzien niet mooier worden ingeluid dan door een Jubileeuw. HH voelde zich heel erg in zin nopjes, toen bleek, dat de bedieningsmevrouw hem als een jij zag en dusdanig aansprak. Ook de ballen met friet werden kort daarop besteld. Niet heel veel later was de tafel volledig gevuld met etens- en drinkwaren. De ballen waren weer van superkwaliteit en voor de lezers onder u, die het nog niet aan den lijve hebben ondervonden: reis af naar dit horecaf en u zult als herboren naar huis gaan. Van direct aansluitend naar huis gaan, was voor ons niet weggelegd. Uiteraard volkomen uit vrije wil.

 Om toch te voldoen aan onze eigen eisen van wandeling doken we, voorafgegaan door onze tafelburen van daarnet en begeleid door wat eerste voorzichtige regen, het voetgangersgedeelte van de Maastunnel in. Of het speciaal voor ons was (waarschijnlijk wel), maar in ieder geval had men een mooi knisperende laag op de onderwaterse wandelvloer aangebracht. Eenmaal weer boven Jan gingen we richting de oude kern van Oud-Charlois. Van de kerk en de Brandspuit 43 hadden we eerder kennis genomen, maar van het Japans Cultureel Centrum Shofukan en het hofje waaraan dat ligt, wisten we niet. Om daar te komen gingen we langs de MCD en de ontmoetingstuin. Omdat blijkbaar, ondanks wachten van onze kant, niemand ons wilde ontmoeten, liepen we verder richting Shofukan.

 Na een aantal café's van buiten te hebben bekeken en een paar schemerlampen, die niet in onze woonhuizen passen, werd het tijd om even richting de havens en de Maas te gaan. Naast een fikse regenbui werden we getrakteerd op diverse stukken inboedel en dergelijke. Het aanbod van dergelijke artikelen werd trouwens de rest van de wandeling alleen maar meer. Langs de Wereldhaven kwamen we bij de Maas en werd besloten deze en de havens te laten voor wat ze zijn en terug te keren richting Charlois-centrum. Wat er daar al niet gedaan wordt aan koudebestrijding: zelfs de nieuwe boomaanplant hebben jasjes aan gekregen. Roken doen er aan de Rietdijk velen tussen de bedrijven door. Maar niet allemaal bij mekaar, hoor. Aangenaam verrast door het Magazijn en haar collectie oude dingen drongen we dieper en dieper het stadsdeel in. Totdat we langs prachtige trespa-beplate huizen Charlois verruilden voor de wijk Wielewaal.

In tegenstelling tot wat de de woningbouwvereniging wil, willen de nog resterende bewoners niet dat de wijk gesloopt wordt. Gastvrij als men is, hadden ze voor de HH een mooi toilet neergezet. Op dat moment hoefden de HH niet, maar de geste was er niet minder vriendelijk om. Na geconstateerd te hebben dat er nog best veel gelijkwaardig huizen, bewoond en onbewoond, staan, verlieten we deze huizenreeks. Inmiddels had HF wel behoefte aan een toilet, maar teruggaan was geen optie. Dan maar een mooie open en toch beschutte plek opgezocht. Onder boe-geroep van koeien en balken van ezels vanaf de aanpandende kinderboerderij,vond er verlichting plaats. Bij het Centrum voor Preventieve Geneeskunst, filosofeerden we over het volgende.

Waarom doet iemand aan dergelijke geneeskunst en beoefend tevens een vak dat louter bestaat uit het verhelpen van reeds bestaande gebreken? Met deze brandende kwestie onbeantwoord liepen we de Boergoensevliet af. Daar waren voor en tegen vertegenwoordigd. Even bij Gi-Cycle door de ramen naar binnen gluren, leverde een blik met vinylplaten op. Wellicht een reden om en hier en het Magazijn eens aan een grondige inspectie te onderwerpen. Bij het oversteken van de Dorpsweg heeft een dame met zeer grote voetmaat haar muiltje blijkbaar verloren. De winkelier heeft zich (tijdelijk) daarover ontfermt en in de etalage gezet. In de wijk daarachter staan een aantal winkels met Poolse inslag. Daar waar boven, op en naast de winkel met veel bombarie gewag wordt gemaakt van vuurwerk, verkoopt men wol en aanverwante artikelen. Onze conclusie: het Poolse woord voor wol is vuurwerk. Naast heel veel andere wijsheden, die we nu niet gaan noemen, is de volgende uitspraak en constatering van HH wel de verdiening van wereldkundigheid waard: er heeft nog nooit iemand wol zien varen op de Wolphaertsbocht.

Nauwelijks bekomen van deze scherpzinnigheid werden we door een dame om haar een gunst te verlenen. Om zomaar ja te zeggen op een dergelijke vraag, wilden van naden van kousen weten. Accu der auto weigerde de zaak aan te zwengelen. Of we aanduwing wilden doen. Na ons jawoord bleek dat er nog een dame bij het geheel betrokken was. Na wat gehannes en gedoe werd het beoogde resultaat bereikt. Nu een superbedankt reed men weg en konden we onze paraplu's weer ter hand nemen. Zonder bescheiden te worden, sloegen we onszelf op de borst en besloten de metro ons te laten vervoeren van Maashaven naar Beurs. Vanaf daar naar horecaf Sijf. Aldaar werden we, ondanks diverse reserveringen, vriendelijk ontvangen en kregen een keuzeplaats. Naast een kabouter, Kees, Bernardus en Lagunitas werden we voorzien van Rotterdamse bitterballen en ongeschilde friet. In onwillekeurige volgorde genoten we deze pareltjes van smulheden. Een prachtige afsluiting van een mooie 2017-beginwandeling. Binnenkort denken we weer een verslag af te kunnen leveren.

De HH blijven thuis

Afgaande op de huidige trend zou het ook de HH passen om hun Samsom/Asscher moment te positioneren, al ware het om elkaar te her-ijken. Daartoe zal een pauze moment moeten worden ingelast gepaard gaande met enige tijd uitblijving van artikelen. Aldus en alzo werd besloten en uitgewerkt. Indirect maar ook concreet betekende dit automatisch dat we vandaag te maken zouden hebben met "de laatste van het jaar 2016".
Terugkijkend op de afgelopen maanden kan niet anders dan geconstateerd worden dat de teller doorloopt en inmiddels alweer ruim 30 wandelingen op uiterst geconcentreerde wijze zijn vastgelegd. Wij maken ons geen zorgen, dat volgende boek gaat eraan komen. Of het deze keer gaat lukken dat ook anderen een exemplaar kunnen bemachtigen zal aan een zijden draadje hangen. Alle voorgaande keren bleek bij de verschijning al een nee-verkoop gaande.
Ach, lang ergens bij stilstaan is aan de HH niet besteed, hoewel ook de heer Lake, (voor de niet kenners: van ELP) helaas toegevoegd kan worden aan het imposante rijtje van 2016.
HH gaf aan deze week dan toch maar weer deze muziek te hebben afgestoft en opnieuw beluisterd.
Gezamelijke interesse bestaat er voor de Rollende Stenen die de blues weer hebben ontdekt, dat dit ten koste gaat van nummers van anderen kan op deze leeftijd worden vergeven.

Deze vrijdag was alleen de middag beschikbaar, daar de HH de avond ervoor zich ronduit schandelijk laat naar bed hadden begeven, die ene vanwege herrie en die andere vanwege buren op bezoek.
Maar ook de HH ontkomen niet aan de konstatering: hou ouder hoe later de wekker.

Wat was de afspraak? Station Blaak in Rotterdam. HH was aldaar
reeds alvorend HF, dus deed hij een vers bakkie en nam eigen broodjes tot zich, dit ondanks verkrampte inspaningen van het winkelpersoneel om HH op andere gedachten te brengen. Maar de HH kunnen standvastig zijn, mits zij dit zelf believen.

De volgende nummers van het inmiddels beruchte netwerk waren uitverkoren:
46,79,66,85,70,43,55,57,56,44,18,59,43,18,64,13,22

Hee, dit sluit niet aan zegt u. Dat was de HH ook opgevallen, maar in dit geval is er een reden. Verder lezend passen de puzzel stukjes perfect in elkaar.

Vanaf Blaak derhalve richting het brede water, onderwijl de oude
haven passerend. Onder het genot van heerlijk weer dan wel. Bij het water linksaf en deze boulevard een heel eind volgen. Wij zagen dames en heren van een duitse cruiseboot, met eigen kamers, de bedden opgemaakt en sommigen reeds aan het eten. Ook troffen wij een dode rat, diverse restanten van een vruchtenritueel en natuurlijk alom aanwezig het water waar Naaldwijk niet beroemd om is geworden en dat geeft niets. Via de wijken Kralingen, langs de plas. Hier werd aan de HH een hoeveelheid natuur vrijgegeven dat we er enigszins door uit ons veld werden geslagen. Maar de mevrouw die zichzelf van een prettige zijde aan de HH presenteerde was meer dan welkom om de HH met de beide benen op de grond te houden. Soms lijkt men bijna de vieze oude man, maar dit slechts optisch. Dat een vrouwwezen per week gesausd kon worden hadden de HH deze week dan weer wel meegekregen.
Dan schuin indraaien en Crooswijk in al haar pracht meenemend. Ook de plek waar HH eens een interesse had getoond in bewoning. Dan kom je eigenlijk vanzelf (als je maar doorloopt) bij de gordelweg terecht, die er gewoon blijkt te zijn. Alhier wordt direct duidelijk waarom er voor een dergelijke naam is gekozen. Wie het weet kan dit doorgeven. Genoemde weg wordt ook weer een hele tijd in linker variant gevolgd, zelfs daar waar zij "die op het water
wonen" kunnen worden ontdekt. Wederom viel op dat de ene de term onderhoud op een andere wijze interpreteert dan de ander. Daarnaast zijn de kippen en hanen hier buitengewoon nieuwsgierig en echte bemoeials. Maar hoe je er ook over denkt, het hebben van gedachten is dan toch maar weer voorbehouden. De wijk Noord geeft zich hier van een makkelijke kant bloot, dus waarom zou je er niet van genieten alsdan? Zodoende werd pas toen het echt niet meer verder kon een oversteking gewaagd en kregen we een volgend stuk natuur.

Ach, waar wij dan niet vaak waren geweest is het Vroesepark. Aldaar was verwarring aan het begin maar later viel dat enorm mee. Tja, langs Blijdorp deels, via de statensingen en de wijk Blijdorp werd koers gezet naar het centraal station. Niet dralen nu, verder naar Boudewijn.

Aldaar werd gekozen voor bier, waarbij het personeel zich werkelijk alle inspanningen getrooste om aan de HH kenbaar te maken wat men nu wel (of niet) te drinken kreeg. De blonde bekende dame en de heer met de lage stem vulden elkaar goed aan. Het was echt niet zo makkelijk om dit zomaar op het grote internet te vinden. Dat brouwerijen maar hun gang gaan met namen en zo is daarbij uiterst behulpzaam.

Wat dronken zij?
- Green Flash IPA
- Gouden Carolus Ambrio
- Commisaris Rex
- Ongelovige Thomas
Wat aten zij?
- ballen en friet

Paarden en slagbomen

• Twee paarden zaten heel bedaard
• te rusten bij de open haard.
• Vanwaar die loomheid, zou je zeggen?
• "Wel," sprak de hengst, om 't uit te leggen,
• "wij paarden, wij hebben gepaard."

Waarom een gedicht van Kees Stip en dan eentje over paarden? Daar komen we nog op terug. Eerst even de ontstaansgeschiedenis van de wandeling van deze week. I.v.m. de mooie successen van de afgelopen tijd met wandelknooppuntenwandelingen, was besloten dat ook nu weer een dergelijk geheel kon en mocht plaatsvinden. HF nam het http://wandelnet.nl/knooppuntenplanner in de arm. In het onderdeel Hof van Delfland creëerde hij de volgende aaneenschakeling van punten: 89,53,21,43,34,53(wederom),49,84,98,18,83,66,23,51,37,43,17,72,65,56 en 89. Hiermee was de wandelcirkel mooi rond en kon bijna 21 km. worden overbrugd. Om te zorgen dat tegelijkertijd gestart kon worden, reed HF naar HH om hem vanaf huis op te pikken. Dit lukte uitstekend en daar reden de HH in de regen naar de Singel in Den Haag-Ypenburg. HF zonder parapluutje, maar achteraf bleek die ook helemaal niet nodig te zijn. De wandeling ging zonder spatje regen verlopen. Echter enigszins aangedaan wilde HF richting Rotterdam-Centrum sturen, wat bij HH een terechte vraag "Waarom?" opleverde. Op tijd werd de dwaling voorkomen. HH roerde aan, dat volgens in Nederland haast geen paardenvlees wordt gegeten. Vanwege aaibaarheidsfactoren en dergelijke zien onze medelandgenoten af van consumering van dieren, die van dergelijke vlees zijn gemaakt. Net op dat moment reed voor ons een auto voorzien van een paardenhoofdtekening op de achterzijde.

Toeval of niet: zie daar de reden voor het gedicht van hiervoor. Na schoenwissel en dergelijke ging het op pad in de omgeving waar ooit een vliegveld zich bevond. We verklappen het nu maar alvast: de HH zijn blij dat zij elders wonen. Dit gezegd hebbende kunnen we ook al verklappen, dat vele watervogels zich deze dag onderwater trachtten te verstoppen. Het aanschouwen van de HH werd hen te veel? Ons animo werd er niet door geschaad, zodat we na Ypenburg Delft wilden gaan bezoeken. Daarbij bood HH HF de helpende hand bij slagbomen.

Langs een sportterrein met deelnemers met diverse handicaps en heel veel uit te laten honden, al dan niet in groepsverband. Aan de linkerhand de Tweemolentjesvaart Delft binnen en onder de A-13 door. Vlak daarna waren twee jongedamesvandalen bezig met het omverduwen van een brugleuning. Schande. Op een monumentenpand aan het Oostplantsoen en nota bene op de trapgevel zaten twee nijlganzen te converseren en wat dies meer zij. Verder gingen we en staken de kort daarvoor nog openstaande brug over. Nu kwam een bekend stukje alleen dan in omgekeerde volgorde.

Bij de snackbar stapte een vrouw van haar fiets en voelde zich enigzins betrapt toen HF vaststelde dat zij zich aan een boekendiefstal schuldig zou gaan maken. Wij weer onder de A-13 door en op naar het Duurzaamheidscenturm de Papaver. Beiden HH even op de foto en toen op naar punt 53 (2e keer). Op slinkse wijze had men een aanwijzing goed weten te verstoppen, zodat we even van het pad raakten. Gewoon terug en weer aanhaken. Hierdoor zagen we wel een bord met een paard met ruiter, waarbij het hoofd van de ruiter dan weer was afgeplakt met een sticker met een zebrapaard. En even later; ja hoor daar was 53 alsnog. Weer langs de Tweemolentjesvaart, maar nu de andere kant op.  Het bruggetje over en de eerste ontmoeting voor vandaag met een levend paarddier. Nu er een paard over de brug was, bleken er verderop nog veel meer paarden te zijn. Van zoveel paardenvlees kregen de HH trek en bij een soort amfitheater namen we de duurste plaatsen en kregen we het toneelstuk "Het eendenpaar en de meerkoet" voorgeschoteld. Een vermakelijk stuk, waarbij eigenlijk bijna audience participation werd gevraagd.

Onze lunch konden we echter niet onderbreken. Na wat grondverzetactiviteit te hebben gezien kwamen we bij de Dobbeplas. Een vrolijke hond, die door zijn bazin Wil de Bras werd genoemd, weigerde laag te blijven en bemodderde zodoende broeken en jassen van de HH. Ach, wat doet dat er toe. De HH begrijpen het enthousiasme wel. Vlak voor de Oudeweg werden we gewaarschuwd voor overstekende paarden. Kan het nog gekker worden? Op de Geerweg zagen we na grote goudvissen een paard (Merrie of Hengst Kristmus) met fietsbegeleiding. HH liet ongevraagd maar bijzonder vriendelijk aan de paarden achter het hek weten dat zij waren uitgenodigd voor een soort feestje. Over de bewoonhuizen aan de Geerweg zeggen we maar niets. Op de Laakweg aangekomen liepen we naar punt 23. Daar ontstond verwarring, want ons volgende nummer zijnde 51 werd niet op het paaltje genoemd. Uiteindelijk kwam er verderop dan wel weer een vermeling van dat nummer, maar het paaltje 51 hebben we niet meer kunnen vinden. Middels eigen inbreng en slootoversteking, kwamen we dan toch bij punt 17 uit. Nadat we een mooi stuk richting 72 waren gegaan, namen we het heft volledig en eigen handen.

Dat leverde onder andere uitzicht op een dakpinguin en verzakte tuinen op. Bij de school was wat tumult en in tegenstelling tot wat HH opperde, gaven wij ons niet echt uit voor kindophalers. Na een correctie van HF door HH wandelden we door naar daar waar de F-auto stond. Onderweg terug werd besloten dat de afterparty in een boekenkast moest gaan plaatsvinden. Gevolggevend aan deze beslissing namen we plaats aan de bar met een schaal doppinda's voor onze neus. Daar werden nog bijgeplaatst Leffe Dubbel en La Chouffe Nice. Ook hadden we wat ruimte vrijgehouden voor een portie bitterballen. Tot volgende week.

Vinyl liefhebbers opgelet. Ooltgen special edition

Vandaag zou het weer ons vergezellen,vreemd maar raar. Dat betekent o.a. dat er geslikt moest worden (opgepast). En dat laatste was niet zo gek trouwens, gezien het ervoor vermelde.
U weet inmiddels echt wel dat er gedurende de week overleg plaats zal hebben gevonden tussen de HH onderling. Daarnaast zijn er collega's die voortdurend informeren naar het hoe en wat van de komende vrijdag. Soms verdenken wij van zekere jaloezie.  Dan wel bemoeienis. Hoe goed bedoeld ook, het geeft geen pas. Als u wilt wandelen valt de HH er niet mee lastig. Doen wij op onze beurt ook een belofte van wederkerigheid. Mooi en aldus verder.

Het wandelroute netwerk van Zuid-Holland schiet aardig op, dus wij ook. Razend enthousiast togen wij naar de Geerweg in Den Bommel en parkeerden min of meer in de nabijheid van de vogelkijkhut. Dat bleek uiteindelijk ook zo te zijn, maar probeer eerst maar eens een parkeer te vinden op dergelijke smalle wegen. Ach, de autowas biedt uitkomst. Maar eerst de wandeling.
In de buurt van punt 87 werd rust gevonden voor de Renault en kon een schoenenritueel plaatsvinden. Dat was voor sommige Heren lang geleden. Enfin, op weg.

De bewegwijzering ging als volgt:

87,16,15,21,22,19,11,12,89,80,84,77,76,87

Langs een honden uitlaat dame, met het bos rechts en de zinloze dijk links. Wij konden soms ook boven lopen maar verkozen dat vaak niet.

Via omzwervingen werd Ooltgensplaat bereikt hetgeen wij na uitvoerige uitzoeking tot een sub-topper bestempelen.
Wanneer u ons achteraf vraagt of dit avontuur niet te heftig was kunnen wij daar niet anders op antwoorden. Ongetwijfeld aan getrokken door de bebouwing, de kerken en de leuke etalages werden wij maar weer eens met beide neuzen op de feiten gedrukt. HH kunnen niet multi tasken. Blijft bij uw schoenmaker!
Maar ach, wat geeft het. Deze plaats verdient een ruime wandeling en bepaalde delen mogen best opnieuw en weer opnieuw en weer. Ach, nu stopt het verhaal engszins.

Na euvele beslissingen konden wij via de eerste route alsnog het plaatsje verlaten en togen wij het weidse land in. Bijna was het tijd om de interne en inwendige mens van etenswaren te voorzien.
Hoe hard wij ook liepen, de regenwolk viel niet te ontkomen. Dus uiteindelijk werden wij prooi van.
Ach, we zijn voorbereid en de paraplu verleende wederzijdse diensten.
Daarna kon bij water management worden gegeten, waarbij de gevleugelde vrienden enige aarzeling vertoonden om zich in de nabijheid van de HH te vertonen.
Het heengaan van Manuel (i know nothing) werd ook nog gememoreerd. Wat dat aangaat is 2016 een druk jaar voor de heengangers. Hoewel zekerheid niet kan worden geboden hopen de HH nog lang u te mogen plezieren met hun wandelmemorabila.

Na de nodige ontberingen werd Den Bommel bereikt, tot vanmorgen nog onwetend van wetenschap van HH-dames. Dat viel niet mee. Vooraf zijn er altijd verwachtingen die soms niet worden ingelost. Zo ook heden. Wij hebben ons best gedaan om alle facetten ervan te ondergaan en in beeld te brengen. Volgens ons bijzonder geslaagd.
Daarna onderlangs (en niet erop) de dijk want de auto kwam figuurlijk in het vizier. Als de weergoden de HH verder zouden ontzien dan was droog weer ons deel tot aan de auto en dat bleek ook zo te zijn.

Daarna naar 010 - alwaar een Boudewijn ons deze keer wel van Bockjes kon voorzien die smaakten en aldus lekker waren. De bitterballen idem en tot dito.

Een volgende keer weer meer.