Koop geen Opel

Waar waren ze; de HH; de afgelopen weken? Nou, overal en nergens.

En daardoor vielen een aantal wandelmomenten af. Maar nu kwam de zaak weer aan de rol en zodoende kan er weer een verslag van het verloop van een wandeltochtje en aanverwante zaken gepresenteerd worden. De route moest en zou als inspiratiebron deze Groene Wissel zijn:  https://www.wandelzoekpagina.nl/groene_wissels/toon.php?nummer=15874 Beide HH konden op geheel eigen wijze en manier aanvliegen op station Noord. De afgesproken tijd werd op 13.00 uur bepaald. Het weerzien was inderdaad op dat tijdstip, hoewel HH net iets eerder was aangekomen. De stemming was uitstekend en goed gemutst ging het van start.

De onderkant van het viaduct van de A-20 is mooi versierd door kunstzinnigheid en deed de stemming naar een nog hoger niveau stijgen. Er werden nieuwtjes uitgewisseld over dingen als riolen en keukens. We maakten de keuze om eerst richting de Kralingse Plas te gaan. Bij de afrit van de A-20 werden we zeer aangenaam verrast. Zoals u wellicht weet, zijn de HH in het geheel niet gecharmeerd van het merk Opel. En deze mening steken we niet onder stoelen of banken. Komt daar een bestelbusje voorbij met een grote plakkaten op de zij- en achterkant met in grote letters de tekst: "KOOP GEEN OPEL". Helaas voor ons (en wellicht ook voor u) lukte het niet om het geheel fotografisch vast te leggen. De lol was er niet minder om. Zwaar onder de indruk van hetgeen in zeer korte tijd ons als vermaak werd aangeboden, staken we de Boezem over, nadat we hadden vastgesteld dat het water in de Boezem uitstekend geschikt gemaakt is voor scheepvaart. Op het bruggetje wilde een scooter voorzien van een Feyenoord-aanhanger ons even passeren. Geen enkel probleem.

HH constateerde dat het de fan qua gebit geen goed had gedaan om in Feyenoordkleding over straat te gaan. Mocht u denken dat Dammers zich met dammen bezighoudt, dan vergist u zich. Men doet nl. bouw. Ook wij waren hierover verbaasd, maar het deerde niet. We moesten even geduld hebben voordat we de Bosdreef over konden steken. Daar zagen we een vrachtwagen met waarschijnlijk een minderwaardigheidscomplex. Deze reed namelijk over het fietspad. Blij dat we heelhuids waren overgestoken gingen we het Kralingse Bos in en wel rechtstreeks naar de Kraal; de onvolprezen kinderboerderij.

Daar werden we koninklijk ontvangen door de pauw. Dat we in het lentejaargetijde zijn, werd mooi nog benadrukt door de lammetjes en de jonge geitjes.Een lust voor het oog. Bij de Dikkedeur was het en drukte van belang. De reden van de commotie is ons niet duidelijk geworden, maar is eigenlijk ook van ondergeschikt belang. Als vermaak biedt men in het Bos onder andere een wandeling op planken over het water aan. Ondernemend als we zijn wilden we daar wel eens overheen gaan. Dat was van korte duur, aangezien we hartelijk werden ontvangen door heel veel steekmuggen. Teruggekeerd op onze schreden wandelden we al keuvelend over het naast het fietspad gelegen voetpad. Een tweetal fietsers verkozen ook het voetpad boven het fietspad en maakten hun komst bekend door fietsbelgeluiden.

Verbaasd stoven we aan de kant. Inmiddels zijn we het voorval al weer vergeten. Verderop zagen we een mevrouw met een enorme jurk. De HH verdenken haar van mensensmokkel. Maar goed, het zij zo. Of het nou door de Plaszoom kwam of dat er een andere oorzaak was, maar HH vroeg HF mede op zoek te gaan naar een boom. HF beloofde volle medewerking. Na wat angstig omkijkenden te hebben gepasseerd en drie jonge dames voorzien van attributen zoals een verrekijker had HH een boom gevonden. Nadere inspectie door hem alleen volgde en even later kwam hij verslag uitbrengen. Nu volgde het stuk langs de Kralingse Plaslaan. HH wees HF nog even de plek aan, van waaruit HF een tijd geleden zijn stuurkunsten had aangeboden. Of het daardoor kwam of niet, HF liet weten de wandeling eigenlijk wel af te willen breken en de overige bezienswaardigheden te laten voor wat ze zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Op naar tram 7.

Blijkbaar waren we nu in een wijk waar de vrouwen de broek aan hebben en de mannen jurken dragen. De tram wilde ons wel meenemen. Zoals wel vaker als de HH samen in het openbaar vervoer zitten, kwam na enkele minuten iemand van de vervoersmaatschappij naar ons toe. Na een kort gesprek werd het ons duidelijk dat de man niet kwam om ons een aspirientje of iets anders aan te bieden, maar wenste onze geldige vervoersbewijzen checken. Bij de volgende halte stapte iemand in, die iets van de controleur wilde. HF ving op, dat dat 3 euro 50 kostte en maakte daarop de opmerking, dat dat wel erg duur is voor een aspirientje. Het bleek om een reiskaartje te gaan met een geldigheidsduur van twee uur. Op het Eendrachtsplein stapten we uit en liepen naar het ons welbekende Belgische biercafé. We kropen naar binnen en kozen een mooi vrij tafeltje bij het raam. De gekozen bierversnaperingen smaakten ons goed, net als het broodplankje met smeersels. Overigens zijn wij voornemens om u over een week of vier allerlei belevenissen vanuit België voor te schotelen. Be prepaired(weest klaargemaakt)

Dank oh Unilever

Vandaag de dag is niets zeker, ook 1.4 miljard niet. Geef je het uit of niet. En wat blijkt daarvan terug? En wie bewaakt dat allemaal? Het is echt niet eenvoudig.
Maar eerst even wat zaken rechtzetten die een kromheid te zien gaven.
De MCC lijkt toch voort te bestaan.
Geel is toch ook een kleur.
De HH doen ook het komende seizoen niet mee aan dat beroemde mollenfestijn.
Delft is best geschikt voor de blues, soms zelfs op herhaling.
Jawel, de HH kijken ook naar de luizenmoeder.
Heide vind je ook in Drente, hunebedden echter niet in Zeeland.
Gifgas kun je het beste bestellen in Rusland.
Groene wissels hebben niet altijd betrekking op kleurechtheid.
Goed, bananen hadden we dan niet bij ons, maar wel de zakelijke OV-pas. Die biedt ons zoveel voordelen dat je bijna niet meer zou willen wandelen.
Vandaar de behoefte om na enige onderbreking nu eens niet de hele wandeling te voorzien van treinreizen.
Afgesproken werd rond 1300 op Rotterdam centraal. Vervolgens was op voorhand besloten om de groene wissel nr 53 als basis te laten dienen voor de wandeling van hedenmiddag. Ja u leest het goed, de HH moesten onthaasten en zeker niet de hele dag op pad. Wij kozen het startmoment analoog aan dat van de regen. Heerlijk.
De geavanceerde stormparaplu van HH gaf zich deze middag definitief gewonnen, maar van dit alles was nu nog geen sprake.
Ach, met het stations achter u loopt u vooruit, westersingel maar toch ook afbuigend. Heerlijk. Reclame borden die niets prijsgaven van de te verkrijgen zaken. Goed gedaan.
Voor de HH een feest van herkenning maar door de vele regen bood het toch weer een iets andere aanblik. Ach u kunt altijd uitstappen als u met de trein naar Rotterdam komt. Er is werkelijk geen reden om door te rijden. Wat te denken van de overbodigheid van het nieuwe station. Jammer toch?
Via en over het water door museum omgevingen en rondom en dan toch een kort schuilmoment.
Een hele bekende brug moest worden overgestoken en dat viel niet echt mee. Niettemin kon het wel en zonder aanblik van cruise-schepen moest het dan naar links.
Het noordereiland heeft niets met de noordpool te maken, althans het is de HH niet kundig geworden.
Hoewel HH onlangs bij Westerbork was geweest kunt u ook in 010  nog restanten aanschouwen van een wat onverkwikkelijke periode zo rond 1940. 
Via de hef-aanblik konden we natuurlijk niet zomaar op visite bij onze nu eindelijk echte NL-onderneming met een naam Unilever zijnde. Dan maar weer een brug terug naar het vaste land.
Markthal, groenvoorziening, wat kon ons het allemaal schelen. Verder moest het. Niettemin een blik ook op de kubus woningen voor de hoekigen onder ons.
Daarna moest een heel eind worden gewandeld want de GW voert zelfs langs het kralingse bos. Hiervan hadden de HH vooraf al bepaald dat gezien de beperkte tijdseenheid een deel hiervan overgeslagen zou worden.
Een tip ter harte nemend van de deze week overleden heer Hawking keken wij niet teveel naar onze voeten. Sterren kijken was zinloos, die waren er nog niet.
Niet opgejaagd maar gewoon omdat het kon werd Kralingen aangedaan. Niet teveel echter want HF gaf aan dat het een mooi moment zou zijn om richting de eindbestemming te gaan. Dat is in het geval van de HH vaak niet het station maar een bierverkrijg-gelegenheid.

Achteraf toch nog een stuk maar uiteindelijk konden wij ons bekendmaken bij Boudewijn. Een alhier gerenommeerde locatie waar het bier vocht in ruime mate voorhanden was. Onze bekende blonde dame, die inmiddels volkomen genezen lijkt te zijn van haar dwangneurose om alles van glas kapot te gooien, wist de HH via een aanlokkelijke omweg en een pesterijtje op zijn tijd toch te voorzien van enerverende bieren, patat en bitterballen.
Vanwege een reeds verjaarde verjaardag van een der HH werd er iets uitbundiger gevierd dan regulier.
Het moge duidelijk zijn, de HH zijn ook slecht weer wandelaars.
A bientot.

Een schone luier voor een vollere uier

Hehe, eindelijk weer Olympische Winterspelen. Bent u ook zo blij? In dat terwijl we in Nederland ook een beetje vrieskou hadden. En dat Noord- en Zuid-Korea elkaar weer openlijk de hand reiken. Dat soort verbroedering doet de HH goed.

Na lange tijd weer met elkaar praten is iets wat de ons ook wel overkomt. In ons geval ging het om een week of drie. Diverse zaken lagen hier aan ten grondslag. Voor u wellicht een vraag; voor ons een weet. De hele week scheen de zon regelmatig overdag, maar voor de wandeldag had men andere zaken in petto. Een snijdende wind en in de loop van de ochtend/middag sneeuw. Maar gewandeld ging er worden. HH vond onder begeleiding van vliegtuiggeluiden een mooie puntenwandeling in de buurt van Bodegraven. Mede ingegeven door de sneeuwvoorspelling werd gekozen voor vervoer in de openbare sfeer. Samensmelting zou gaan plaatsvinden in de trein die om 12.05 u. stopte op station Rotterdam Alexander. Uiteraard een warm weerzien en het mondeling uitwisselen van gebeurtenissen en aangelegenheden kon van start gaan. Te Woerden stapten we uit om even later in de trein naar Bodegraven te stappen. Geen mannetjes eenden te zien aldaar, maar wel een mensgrote uitvoering van een konijn. Bijzonder. Net als de mevrouw, waar tegenover HH plaatsnam, terwijl HF luidskeels zich afvroeg waar hij dan zou gaan zitten of wellicht zou blijven staan. Uiteindelijk ging hij naast HH zitten. Aangekomen in Bodegraven bleken beide HH zich voorbereid te hebben op koude HF droeg eens jas, die hij voor het laatst heel veel jaren geleden aan had tijdens een wandeling langs de Rotte Meren. Kou en veel gevallen sneeuw waren toen aan de hand. HH deed aan geheel iets nieuws in de vorm van een muts voorzien van een handig takeloog. Gelukkig was er sprake van vergeting van meename van de papieren route. Maar de gpx-uitvoering was wel voorhanden. Hoewel de HH altijd doortastend zijn en nooit en nergens twijfelen (en zeker al niet tijdens het parkeren van automobielen) deden we even overleg inzake links of rechtsom beginnen. Anoniem werd na hoofdelijke stemming besloten tot eerst de oostzijde aandoen. Achteraf een ontzettend goede beslissing in verband met tegenwindtrajecten die nu gunstiger bleken uit te vallen. Via Freek zorgt voor hypotheek doken we het centrum van Bodegraven in. De bibliotheek lieten we ongemoeid, want het buitenleven was hetgeen wat ons lokte. Zonder al te veel kleerscheuren kwamen we bij de markt uit met wel meer dan een kramen. Bij de plaatselijke Rabobank wenste HF een geldtruc uit te halen.

Na wat grappen en grollen en het wegsturen van de voorganger trad HF dapper naar het apparaat en maakte met succes de bank geld afhandig. HH waarschuwde nog dat de bank het daar niet bij zou laten en dat HF een sigaar van eigen deeg had gekregen. Of in ieder geval zei het iets van die strekking. En daar waren de huizen met driehoekige erkers, waar Bodegraven zo bekend om staat. Om verschillende redenen een aanwinst voor de woonruimte en een streling voor het oog. HH voldeed met verve aan zijn opdrachtverplichting tot fotografisch vastleggen van dorps- en/of stadsgrenzen. Eenmaal buiten de bebouwde kom werden we geconfronteerd met een hond, die werd uitgelaten door een baas in korte broek. Gelukkig liep die aan de overkant van de doorgaande weg. Waanzin is namelijk enorm besmettelijk in de Bodegraafse vorm. Hekje door en aan de linkerkant volkstuinen. Sommigen voorzien van prachtige elementen. De elementen deerden de poes niet. De HH kregen nu te maken met onwelriekende odeuren, die in eerste instantie aan de poes werden toegeschreven. Dat bleek onjuist, toen we een weiland ontmoeten waar de grondeigenaar mest had uitgereden. Of het van menselijke of dierlijke origine was deed niet ter zake. Stinken; dat deed het in ieder geval. Het zorgde er overigens wel voor, dat we redelijk onopgemerkt en voor ons ongemerkt in de buurt van lama's kwamen. Nee, niet personen uit het Boeddhisme, maar dieren die onder andere leven in de Andes. De zwanen hadden waarschijnlijk opdracht gekregen van de KLM om op te stijgen. Later kwamen we ze weer tegen en daarna nog een uitgekleed familielid van hen. Veel liggende trapjes maakten het oversteken van sloten een stuk gemakkelijker. Onze hoffelijkheid wisselden we af, zodat dan weer de een en dan weer de ander de hekjes niet hoefde te openen, maar dicht te doen. That's where friends ook for zijn. Aan het eind van het eerste weilandtraject werd onze klimkunst op de proef gesteld. Ruimschoots geslaagd.

We waren al blij dat tot nu toe de grond ietwat aangevroren aanvoelde, maar tijdens het volgende stuk weilanden waar dat nog fijner gezien de hoeveelheid zichtbaar ijs. Langs de Ziende kwamen we zienderogen dichterbij Zwammerdam. Veel watervogels begroetten ons vanuit de lucht. Binnen de dorpsgrenzen van Zwammerdam bleek de wind minder kracht te hebben. Zodoende boterhammeninname enzo bij het hondenlosloopgebied en de Willem Alexanderboom en aan de over van de Oude Rijn. Zwammerdam hebben we al een paar keer bezocht, maar de dorpskern was nog onontgonnen gebied. Inmiddels dus ook niet meer. Leuke dingen maakten we mee. Poezewoezen, die ons vanuit verschillende vensterbanken bekeken. Het bekijken was overigens wederzijds. Bij de school brallend de HH het een en ander en twee tegenliggers keken ons verbaasd aan. 1 van hen bleek dezelfde taal te spreken. Het grote verschil: normaal praten de HH op andere wijze. Het werd dus tijd om dit dorp achter ons te laten. Begeleid wonen hoeft niet per se in mooie bewoning zagen we.

Nadat de trein was doorgereden brak voor ons een stuk aan, dat, gezien wind en in mindere mate sneeuwval, minder aangenaam was. Dat was voor de jonge snoek een reden om boven op het ijs te gaan liggen. Toen we echt tegenwind hadden fietste ons een mevrouw voorbij met twee zitjes. Het verbaasde ons dat we geen lift van haar kregen. Het fietspad bezorgde bescherming door de wilgen en een korte conversatie met de boerderijbewaakhond. Op het fietspad ook veel woerden. Daar wel dus. De storm van pas geleden had aan de Dammekade aardig huis gehouden. Een meneer van het waterbedrijf stapte uit de werkbus; deed iets in een brievenbus en zag ons voor mannen aan. Tenminste, dat maakten we op uit zijn uiterst vriendelijke begroeting. Ons advies om snel weer in de bus te stappen nam hij graag ter harte. We zagen later een aantal collega's van hem spelen met water. En dan nog meer goed nieuws. Kijk maar.

Nog een klein over bedrijfsterreingebied en daar was het station al weer. Wachten op de trein was van korte duur, net als in Woerden. Vanuit de trein zagen we een aantal mensen met fietsen lopen. Een enkele fiets wel heel, maar het grootste gedeelte kapot. Door deze afleiding waren we op Rotterdam Centraal voordat we het ons eigenlijk realiseerden. Op naar Sijf was toen het devies. Behalve een persoon, die qua gezichtskleur en hoesten zeker niet moet gaan stoppen met roken, overkwam ons hoegenaamd niets vermeldenswaardig meer. In het café was plaats voor ons. Zodoende konden we daar genieten van Lindeboom Venloosch Alt, verlaatte bitterballen, 't Verzet Moose Blues, oude kaas, Eiber De Baron en dubbelbok van Vandestreek. Een aantal door ons gekozen bieren waren niet meer leverbaar. Maar op zeer professionele en aardig adviezen van de attente bedienster werden die vervangen door de laatste drie genoemden. Een fijne dag met een fijne afsluiting. Tot een volgende keer.

Dus! Dat!

Deze week werd Nederland geconfronteerd met weersomstandigheden. Zo goed als het kon werd de kleurcode bepaald, maar .......  men maakte het nog niet bekend. Dat kwam later wel.
Niettemin toen de vrachtwagens en masse begonnen om te vallen, zelfs zij die zonder lading reden, hoe verzin je het. Een vrachtwagen zonder vracht, dat is bijna zoiets als "doe het lekker toch, echt wel!".
Dan de treinen. Die reden niet. Maar geen nood, daar kwamen de reizigers vanzelf achter, dat hoeft de NS echt niet aan iedereen mee te delen. Geen beginnen aan zouden de HH zeggen. Een lekker veldbed, koffie of thee, meer heb je niet nodig. Misschien van thuis de eigen hammetjes meenemen, dat doen de HH ook, met een flesje water. Dan hoeft de NS daar niet allemaal voor te zorgen.
Nu wil het geval dat de HH ook wel eens treinen. En in dit geval zou the day after voor de HH eraan komen. Grote zorgen hadden zij niet, wij maken ons niet gauw druk, tenzij bieren uitgeput raken, kijk dan heb je ons bij de ballen. En die zijn dan best bitter.
Deze week was HF aan de beurt, hij bedacht wat leuks in Utrecht en dan konden wij eindelijk afsluiten bij Olivier. Lex (alsnog dank) werd in de tussentijd namelijk erg onrustig omdat wij ondanks 030 niet aan genoemde locatie waren toegekomen. Maar ziet, vandaag viel alles op zijn plek.
Station Alexander was de ontmoeting, rechts achter in de achterste wagon was de plek van handeling der aanvang.
Een ferme handdruk beklonk het weerzien. Wetenswaardigheden en onzin berichten werden met het grootste gemak heen en weer gedeeld. De HH keken er niet van op.
Ach, rond 12.15 uur waren wij aangekomen bij het inmiddels bekende station waar in de verste verten geen veldbedden zichtbaar waren. Ook geen gratis koffie of thee. Wel reizigers die gewoon heel relaxed hun trein namen op weg naar waar dan ook. Wij daarentegen wisten natuurlijk inmiddels wel hoe we dit geheel konden verlaten op een manier die wij als prettig ervaren, dus lopend.
Trappen af, even achterom kijkend en daar gingen wij.
Het eerste deel van de wandeling had enige overlapping. Maar dat zou spoedig gaan veranderen.
Van stormschade was in die zin wel wat te merken aangezien er overal en her en der bomen, dan wel restanten van, lagen verspreid. Wil dan niemand zoiets opruimen?
Daar waar de vorige keer rechtdoor was nu rechtsaf de enige mogelijkheid. En ook meteen de juiste.
Soms was HF wat aarzelend in de aanduiding maar als we het grotere geheel in ogenschouw nemen dan wist hij echt wel waar we naartoe moesten.
Ongetwijfeld vraagt u zich af waar de HH toch iedere week de inspiratie vandaag halen. Stopt er mee, wij weten het zelf ook nauwelijks niet.
Huisregels, grachten, watertoren en natuurlijk niet te vergeten locaties waar de creabea's onder ons een huisvesting hebben gevonden. In een der niet waterdichte caravans bevond zich een fenomenale zeepcollectie. Heel fraai en uiterst handig.
Ook handig is een openlucht veldoven, hoewel enigszins buiten gebruik leek ons.
Daarna kwam een warm gevoel over de HH, hoewel hier een plaspauze en het nuttigen van boterhammen aan vooraf ging. Een ontmoeting met een hondenuitlatende heer op leeftijd bracht uitkomst. Het was nog niet gedaan, er kwam nog heel wat aan. Maar wat bleek? Vroeger werden de daken vastgezet, tegenwoordig niet meer. Kijk, dergelijke wijsheden brengen voorspoed en geluk. Ook in deze omgeving, die van bebouwing alras overging in andere activiteiten, al dan niet op een passende locatie. Een hele ingewikkelde manoeuvre bracht ons aan de overkant van het water. Op dat moment was de grote weg ver weg.

Terug naar dat warme gevoel, ja dat was toch een schim uit een ver verleden. Dat wat ons nog restte was alhier onder dubieuze omstandigheden ondergebracht. Dat het dan ook precies hier wat ging regenen droeg aan de algehele sfeer in belangrijke mate bij.
HF, huisfilosoof in ruste, kon het niet laten om op de stijgtrap er het zijne van te denken.
Niettemin ook hier een geavanceerde beweging om de overkant te bereiken. Mede vanwege de voortdurend ingebouwde noodzakelijke omwegen raden wij deze wandeling af indien u net met wandelen begint. Het is meer iets voor de gevorderden.
Daarna werd nieuwbouw, parken, scholen e.d. ons deel. Alsmede een bericht aan HF wat tot algehele droefenis stemde. De HH herinnerden elkaar er nog maar eens aan dat het NU er echt toe doet. Niet teveel in het later denken. Het grote genieten is ieder dag aan de orde.
Ja, dat er dan eens een winkelwagen in de sloot ligt, dat sommige kappers het drukker hebben dan anderen, daar kun je als individu niet veel aan veranderen.
Afronding volgde. Via de jaarbeurs en alweer het station kon dan eindelijk de route en pas worden ingezet naar Olivier. Het moge gezegd, meerdere kennen van het bestaan. Maar de HH hadden geluk, er was een tafeltje vrij. De gezellige huiskat maakte een meer dan gelukkige indruk.
Omdat u staat te trappelen bijgaand de opsomming der drank en spijzen:


U ziet, voor het geld kunt u ook een andere keuze maken. Wij vonden het erg lekker, maar er waren zoals gebruikelijk winnaars en verliezers.
Volgende week even niet, daarna gaat het weer verder.

Het weer

Nergens op de wereld is het zo vaak het gespreksonderwerp als ergens op de wereld. Het weer.  Uiteraard gaat het dan over de klimatologische omstandigheden.

Maar aangezien het weer op vele manieren invloed uitoefent op het menselijk zijn, is het ruimschoots verklaarbaar waarom zo'n belangrijk gespreksonderwerp is. De HH hadden zin om weer te gaan wandelen. Het weer beloofde droogheid en dat stemde sowieso na vorige week plensing tot vreugde. Waar naartoe en hoe werd snel door HH uitgevonden en HF stemde volledig en volmondig in. Weer naar Delft. Groene Wissel 18 ( deze dus ) moest er maar eens aan geloven. Praktisch gezien zou het het handigst zijn als hereniging der HH op Station Blaak zou plaatsvinden.

Aansluitend kon dan getreind worden naar Delft. In tegenstelling tot vorige week geen stresssituatie met op tijd zijn. HH al op Blaak en HF in een trein, zodat zelfs eerder dan gepland de samenaftocht kon worden geblazen. Een vlekkeloze reis bracht ons in Delft. Toen vonden we het welletjes. Uitstap en op zoek naar de uitgang. Dat ging niet zonder slag of stoot. Op onverklaarbare wijze werden we naar de fietsenstalling getrokken. En dat terwijl we nota bene voor een wandeling kwamen. Fier namen we de roltrap omhoog. Op die trap deed een damesmeisje een gevaarlijke truc, die gepaard ging met lawaai. Eenmaal echt buiten deed HF een poging de GPS-begeleiding te bewegen tot medewerking. 1 poging bleek niet genoeg, maar na een keer of vijf kon er van start worden gegaan. HF had reeds in de trein laten weten er veel plezier aan te beleven als de wandeling in tegengestelde richting zou kunnen plaatsvinden. HH moest wel lachen en stemde in. Daarom: hup, de Barbarasteeg in. Daar heeft verwijdering van beeldjes uit de nisjes plaatsgevonden. Jammer, maar zeker geen reden om de wandeling vroegtijdig af te breken. De AH-bezorgdienst had het met lege bierkratten in de laadruimte te verstoppen. En daar zagen we drankmisbruik: een krat bier deed dienst als deuropenhouder. Foei. HH verwachtte dat Juliana en Bernhard ons wat nadere infomatie omtrent de warrige zaken in de jaren zestig zouden komen geven. Achter de Nieuwe Kerk zagen we dat men druk bezig was opzichtig een gat te graven richting de grafkelder. Van J en B echter geen sjoege.

Op de Oostsingel houdt men niet van gelijkheid bij de voordeur. De een wel trekbel en dichtgemetselde brievenbus; de ander geen trekbel en open brievenbus en de derde geen trekbel en gesloten brievenbus. Van verwarring en verwisseling kan dus geen sprake zijn. Op de Bieslandse Kade leerden we de achternaam van Jezus kennen. Nog even in de telefooncelbibliotheek gekeken, maar de boeken waarvoor onzerzijds belangstelling bestond, wilden niet weg zonder de rest. Dat konden we Delft niet aandoen. Onder de snelweg door en langs de aan lager wal geraakte molen. Tot nu toe geen nieuwe trajecten voor de HH. Daar kwam daarna vrij snel verandering in. Rechtsaf het Heempad langs de weilanden, waar vele ganzen en twee damesmeisjes met fietsen ons opwachtten. Gekke dingen zoals een boomgans, wilgen met witte besjes en twee verkeersleiderganzen willen toch even benoemen. De ooievaars zagen met lede ogen aan, dat hun werk en verblijfplaats overgenomen waren door de net genoemde ganzen. Op de Noordeindseweg willen sommigen niet dat je spullen neerzet.

Langs een Spartapaard en een rust- en voedselgelegenheid verder op ontdekkingsreis. Hoewel men een paar huizen min of meer ondergronds heeft gebouwd, zagen de HH met hun arendsogen ze toch. HF kon zich goed voorstellen, dat het erg leuk is om ondergronds naar het toilet te kunnen. Nu volgde een tijdje natuur in de vorm van plassen, fazant, riet en pony's. En HF ontdekte dat zijn telefoon op slinkse wijze van mobiele gegevens bleef verstoken. Nadat hij daarin verandering had gebracht, was niet alleen de GPS-duiding duidelijk beter, maar ontving hij ook een Whatsappje van HH, waarin HH vertelde op welk perron hij op Blaak zich bevond. Inmiddels was dat niet meer het geval, zodat de wandeling prettig en samen voortgezet kon worden. Het witte huisje mochten we slechts van grote afstand bekijken, want de route dook dieper de natuur in. Aangekomen bij de Poldervaart mocht HF het hekje openen, aangezien HH het hekje  bij de Noordeindseweg al had open doen zwaaien. De brug over en het Balijpad op. Een exemplaar van de Rana Planus lag daar planus te wezen. Wij op naar de Dobbeplas. Dat de begeleider van de labrador op de brug voorover bukte met zijn aars naar ons gericht bevreemde ons enigszins. Maar laten we niet oordelen. In de familie van HH werd verwarring geschapen over januari of februari. Even een stukje fout lopen, maar al snel langs een mini-pyramide van Austerlitz weer op het juiste pad, zijnde het Hazepad. En ook daar een Rana Planus. Deze stak onder andere de tong naar ons uit. Even verderop wat mistige herinnering aan een eerdere wandeling langs Nootdorp. HF duwde de slagboom met de dikke buik open. Een stukje verderop iets van een amfitheater ofzo. Langs wat paarden en een klein stukje blubber en daar was de Grote Plas Delftse Hout.

Een natte hond en leuke blauwe prullenbakken kwamen op ons pad, evenals recreatieding Knus. En daar gingen we alweer onder de snelweg door en de eerst mogelijke gelegenheid die zich in Delft voordeed om een sluisje te bekijken grepen we met beide handen aan. Vanaf nu zou het allemaal allen nog bekend terrein worden. Maar de hiel van HF spoorde de HH aan om nog een stukje extra te gaan wandelen. Zodoende kwamen we aan de andere kant van het onzichtbare spoor terecht.

Op weg daar naartoe had HH nog een zeer geanimeerd onderonsje met een zeer spraakzame poes achter glas. HH sprak een redelijk geschrokken Laurens aan, die snel het huis van oma binnenstormde. Wist u dat er in Delft onderscheid gemaakt wordt tussen vuil- en regenwater? Nadat HH een uiterst noodzakelijke correctie aan de rode oog had aangebracht konden we veilig de De Vriesstraat in. In het parkje bij het met de rode helm geboren meisje las HH op de zonnewijzer hoe laat het was. Tijd om de binnenstad op te zoeken dus.

Een uithangfiets, een thuisbezorgtandem en een mededeling omtrent een echt lelijk iemand later liepen we in de binnenstad. Al grappend en grollend kwamen we bij de privécollectie Starwarsdingen. Ja en toen was het nog een kleine stap naar Het Klooster. Deze keer werden we ontvangen door een dame van, naar later bleek, Down Under. Na allebei heel erg diep te hebben nagedacht koos de een voor een Uiltje Redneck en de ander voor een Founders  Breakfast Stout. Beiden tevreden. De worst met hazelnoten was uitverkocht, maar die met de Beaufortkaas erin is een smakelijke vervanger. Ook de Founders Porter en de Val Dieu Tripel waren naar tevredenheid. In tegenstelling tot vorige week geen regen en, ook al kon het op vele plekken, geen bezoek aan een vinylplatenwinkel. Tot gauw.

De eerste van 18

Wij starten met voor u allen de beste wensen!
Wat is er toch weer een hoop gebeurd het afgelopen jaar.
De HH deden ruim 30 wandelingen en ook nog eens te voet.👟
Wij maakten diverse bier - en ballenkieken, ter meerdere glorie van onszelf maar zeker ook om kennis met u te delen. 😊

Tevens hebben wij diverse middelen van transport gebruikt waarbij de laatste tijd het OV toch ruimschoots met de beker naar huis gaat.🚊
Ook was het een jaar waarin in feite voor het eerst wandelingen werden overgeslagen omdat het weer ons niet welgelegen was, want u weet, aan de HH ligt het niet.🌧


Deze keer was Leiden aan de beurt. Met de ontmoeting op Blaak was niets mis, maar daarvoor had HF toch een bustocht moeten ondernemen en HH was in zijn jeugdig voorkomen iets te nonchalant geweest waardoor er toch enige op tijd aankom stress was ontstaan. Maar het wederzien gaf rust en kalmte.
Diepzinnige gesprekken alom, in de zin van: hoe gaat het thuis? Wat heb jij gedaan met oud en nieuw? En natuurlijk de blijdschap met de reeds nu vastlegging van de meerdaagse wandelbestemming. Onze zuiderburen kunnen weer van ons gaan genieten.

Eenmaal aangekomen was het kort sprake van aanhaking aan de techniek, geen papier deze keer, en daar gingen we. Snel weg bij het station, in, onder, door, achterlangs het ziekenhuis en zo verder.
De schets van de wandeling verschaft helderheid.

Zodoende kon het gebeuren dat buitengebieden bereikt werden, maar eerst via Naturalis. Velen gingen naar binnen, wij liepen er gewoon langs. Via buurten waar de inkomensgrens best hoger zal liggen werd Oegstgeest bereikt. U weet wel, bekend van JW.
Oud-Poelgeest bood ons een inkijkje in hoe het ooit eens is geweest. Je kunt er buurten maar wij hadden geen tijd. Alles in het belang van de wandelaar en de lezer immers.
Derhalve was ons meer een terloopsheid gegund aangevuld met verwondering langzaam overgaand in geestverruimende staat.
Niettemin behielden wij het overzicht van het totaalplaatje. HF verloor onderweg zienderogen accu capaciteit. Wij weten inmiddels uit ervaring dat teruggaan en zoeken geen resultaten oplevert. Jammer maar het zij zo.
Molens zoeken is tijdens deze wandeling niet al te moeilijk. Hoewel het wijkparkje slechts gedurende is geopend namen wij toch de moeite om e.e.a. te doorsteken.
Al te drassigheden werden door ons gemeden.
De aanwezige put bood HH een kijkje in het inwendige. Dat zag er voor 2018 hoopvol uit.


Na vele omzwervingen waarvan het bestaan niet wordt ontkend werd het tijd om de rust te verlaten

en ons te begeven in hetgeen velen onder u aantrekkelijk vinden aan een drukke binnenstad. Winkelen, winkelen, vermogens verdampen, nog eens winkelen, ach u herkent het wel.
Nauwelijks bekomen van zoveel geneugten werd het aangekondigde hemelwater dan eindelijk bezorgd. En wel in dier voege dat heil zoeken in een vinylwinkel uitkomst bood. 5 stuks voor 10 euro, waar vind je dat nog. Nu hierzo, vlakbij de burcht.

Daarna een kort overleg inzake de voortgang maar de kilometers voldeden nog niet aan de verwachting dus werd koers gezet naar het station. Op weg daarheen gaf HF te kennen dat wat hem betreft het direct door naar 010 kon. Alzo en dus.
Daar aangekomen een korte wandeling inmiddels voorzien van vriendelijk weer en dus togen zij maar ook wij naar Sijf.

Aldaar dronken wij 2 combinaties van stoute Porter met port (vleugje) en Duvel van de tap. Dit alles gegarneerd met bitterballen.
U ziet, de HH namen het ervan.
Wedra meer.