Nog een keer

En morgen werd vandaag. Hoewel de mogelijkheden enorm waren, moest een wandeling uitgekozen worden. Niet op het allerlaatste moment werd het bekend( ja waylon; zo doe je dat dus) en de keuze viel op Vresse sur Semois. Het beginpunt niet op loopafstand, dus werd de hulp van de tuut weer ingeroepen. We hadden al geleerd overigens dat Uber niet actief is in die regio. Een treinstation was wel paraat, maar kon geen soelaas bieden. Graide Station verbind zich namelijk niet aan Vresse. Desalniettemin reden we wel via Graide. Onderweg nog wat opdrachten vervuld door honneurswaarnemende HF en ook een kunstzinnige uitvoering van een dier uit de buurt vastgelegd.

Niet lang daarna kon een parkeerplaats worden gezocht in de startplaats. En die werd gevonden tegenover de plek waar waarschijnlijk die avond een bruisend feest zou worden gehouden. Banken en partytenten werden klaargezet. Voor de HH echter geen uitdaging, dus schoenwissel en aan de bak. Diverse apps werden opgestart en het feest (van de HH dus) kon beginnen.

Vrij snel na de start werd geklommen vanaf 180 meter hoogte naar 339 meter hoogte. En dat al in de eerste 2 kilometer. Logisch dat HF vergat aan te geven, dat we het asfalt ergens hadden moeten verlaten. Ach, wat doet het er ook toe: de hoogte hadden we toch moeten bereiken. Tijdens de beklimming werden we aangemoedigd door teksten op de weg zoals Allez JUJU, waarbij JUJU staat voor Jut en Jul. De draad en de route weer opgepakt en we verdwenen in de bossen. De vraag bleef bestaan of we vandaag dan een boom zouden zien. De meningen over de kans daarop verschilden. Helemaal boven stond het pand met appartementen te koop. Interesse onzerzijds was en is er niet. Van het clubje fietsers was een persoon van de fiets gestapt. Wellicht omdat een fiets omhoog fietsen lang niet zo leuk is als een fiets omhoog wandelen.

Hoe dan ook; bij de kerk van Membre brachten we doelbewust een eigen inbreng en afwijking aan. Op de Semois aldaar was het een drukte van belang met kanovaarders. Even twijfelden de HH tot een tussenstop, maar het tijdstip raadde het af. Na een leuke etalage en een groep grijze fietsers zagen we wat eens de trotse camping van het dorp was.

Zelden zo'n puinhoop en hopeloosheid bijeen gezien. Niet alleen het laatste vuil was achtergebleven. Verder de natuur in is wat er gebeurde. Konden we ook nog eens van de zon genieten. Een klein stukje van de route was overwoekerd, maar het deerde ons niet. Gewoon doorgaan op een alternatieve wijze. Nu kwam er een stuk wat iets minder goed begaanbaar was en voorzien van wat padversperringen in diverse uitvoeringen. Uiteindelijk kwam alles weer op z'n pootjes terecht en verlieten we de natuur.De beschilderde muur vertelde ons dat de duivel op dezelfde dag als de mens is geboren. En achter een schuttinkje er tegenover stond hij/zij/het in een gedaante van een aangeklede geit ofzo.

Tijd om weer eens doelbewust van de route af te wijken en daarom rechtstreeks naar de Rue Saint-Agathe in Laforêt. HH gaf de hond nog even een aai en daar liepen we dan over de brug Vresse weer in en zat de eerste etappe van vandaag er op. Langs de winkel voor eenbenigen naar het terras van Au Relais.

Lekker in de schaduw gingen we genieten van een ommelette jambon voorafgegaan door een heerlijke amuse en vergezeld van een glaasje Grimbergen. Pablo was wat onrustig geworden door de musjes. Fooien dient men hier buiten het normale betaalcircuit om uit te reiken. Tijd om weer op te stappen dus voor de HH. Bij deel twee vergaten we niet de route te volgen en al snel was het geen asfalt meer waarop we liepen. Een stukje natuur en even later een klein stukje asfalt en toen weer natuur. Men had een stukje bos gekapt en bij de open vlakte kwamen we een drietal VTT-ers tegen, die we eerder in Vresse ook hadden gezien.

Men vond het nodig om ons in stof te hullen. Hierdoor waren de HH enigszins van hun stuk en weken nu weer onbedoeld van de route af. Op het moment dat dat ontdekt werd, was terug niet hetgeen we ambieerden. Doorgaan en straks maar weer aanhaken was het devies. Wat een geluk zeg. In het kleine stukje bos hoorden we geluiden die niet door scharrelende vogels konden zijn veroorzaakt. En even later bleek dat twee herten door ons gestoord waren. Met gezwinde spoed schoten ze er vandoor. Joechee. Om toch nog wat meters te maken liepen we stroomopwaarts van de Semois.

Daar werd ook veel in een kano gezeten, maar peddelen werd achterwege gelaten. We liepen tot aan de visser in het water en gingen toen de rivier afzakken tot aan Vresse. De wandeling werd in stijl afgesloten door het nuttigen van een plaatselijk bier. Op naar Porcheresse voor omkleding en daarna naar Redu voor het avondeten. Men had gelukkig weer plek voor ons. Een smakelijke maaltijd later reden we terug naar onze Gite. Een wasbeer stak over en even later zagen we twee reflecterende ogen. Die bleken van een vos te zijn. Veel wildlife gezien vandaag dus. Nog even de dag de revue laten passeren en plannen voor morgen maken en hoepla voldaan op bed.

Der Zweitag

Verhaal van de tweede dag 10 mei 2018

In de buurt wandelen kan altijd nog, maar nu niet. Naar wat nu bleek was het wel degelijk mogelijk om eerst een stukje met de auto te gaan rijden.
In goed overleg was gisteren besloten om het als volgt te gaan doen:

Met de auto door Smuid naar Mirwart. Omdat wij ons kunnen voorstellen dat niet iedere bel gelijk gaat rinkelen bij het noemen van dergelijke woonplaatsen hebben we een kaartje erbij gezet. Smuid deed vroeger erg aan de houtkap, maar dat is nu over. En niet omdat alle bossen nu weg zijn, alleen wat bomen.

Ach de rit ernaar toe was prachtig en voerde al direct door Smuid. HF in de war vroeg of we hier dan gingen stoppen. Natuurlijk niet want in Mirwart is de horeca dus daar moet je zijn.

Na nog een leuk stuk met de auto konden wij dan parkeren bij de kerk en ging het dan echt gebeuren. De eerste van een kleine serie wandelingen in de Ardennen. Helaas bleek dat het kasteel van Mirwart niet van vreemde kostgangers houdt. Dus dat moest met enige improvisatie in beeld worden gebracht.

Achteraf bleek dat er toch een route langs zou lopen. Wij kunnen dit niet bevestigen.
Daarna de heuvel af en de natuur in. Men houdt hier van forel, zowel zij die zwemmen als ook om op te eten. Mooi gebied.
Diverse vijvers met draad bespanning (foei toch die vogels) en maar weer eens
omhoog en de bossen in. Diverse vergezichten en bomen later kwam dan Smuid in zicht. Gelukkig besloten wij om toch de kerk aan te doen anders hadden we de uitspanning gemist. Met aangekocht bier en meegebracht brood deden we de lunch.

Weer op pad maar nu weer naar Mirwart. Even niet opletten en de route gemist maar dat kwam snel goed.
Dit deel van de route vonden wij mooier en bood meer variatie.  En alsof het nog niet genoeg was werden wij ook verrast met een unieke vondst. Natuurlijk hebben wij e.e.a. gemeld aan de bevoegde autoriteiten en zowaar.
Als u er bent zal het artikel allicht al zijn weggehaald. Dit om zinsbegoocheling te voorkomen.

Eenmaal in Mirwart bleek de beloofde horeca niet aanwezig dus
eerst naar St-Hubert, want er was aldaar behoefte aan kennismaking. Wij bezochten de kerk incl. overblijfselen en gingen toen buiten op het terras zitten. Echter na een bier ging het naar binnen, want die wolken bleven zich voor de zon schuiven. Erg onrustig allemaal maar prima bieren. Eindelijk terug naar Porcheresse. Dat ging via een tussenstop in Redu alwaar de beloofde verfrissing en maaltijd kon worden gescoord. Meeneem pizza en direct te drinken bieren.
Wat een mooie afsluiting.

Niet vroeg naar bed want Waylon moest worden aangemoedigd. Iets met voorrondes en zal hij het halen. Wat een mooi iets is een dergelijk song festival toch. Jammer dat de HH jaren ervan niet hebben gezien. En de variatie in muziek, echt voor elk wat wils.
Om dit allemaal te doorstaan moest gedronken worden en met name van een nieuwe ontdekking van HF. De titel zegt genoeg.
Wij hadden genoeg van de muziek en het bier en de pizza en togen naar bed. Morgen weer een dag.

New arrivals

9 mei 2018

Vandaag was de grote dag. HH moest en zou HF ophalen en aldus
geschiedde. In onderling overleg werd besloten om Antwerpen en Brussel te mijden. Dus Maastricht moest het doen.
Dat hebben de HH geweten. Wat een lekkere drukke tocht is het geworden. Diverse plaatsen wensten de HH langer vast te houden.  Enfin, via de tunnel van Maastricht werd ons België bereikt. Ook daar deed men drukte zodat uiteindelijk een kopje koffie en plaspauze uitkomst moest bieden. Een geheime inkorting deed een haastige omweg vlot zijn.


Door geheime dorpen etc werd Daverdisse en Porcheresse bereikt. HH had melding bekomen van niet aanwezigheid en sleutel in de deur i.p.v. touwtje uit de deur, hetgeen ook klopte.
Het huis was prima, twee badkamers, alle apparatuur en mooi gelegen. Vlakbij de kerk zoals het hoort. Dat men hier aan de oorlog had meegedaan spreekt voor zich.
Uitpakken, installeren en op weg. Horeca alhier niet voorhanden zodat wandeling naar Redu werd ingezet.
Ondanks leukheid werd na een uur gekozen voor de omkering. Het was immers behoorlijk laat geworden en na het eten nog ruim 6 km terugwandelen leek ons belachelijk. Toch nog een wandeling derhalve. Achteraf bleek goede keuze, want die km waren veel te schraal geschat. Nu al ruim 7 km in the pocket.

Daarna met de auto naar Redu alwaar horeca ons een maaltijd en drank deed bekomen. Hoewel te laat was er toch een warm welkom. Le Fournil, dank namens de HH.  Heerlijk. Terug naar huis en nu slapen.
Morgen een echte wandeling als het weer ons toestaat.
Heerlijk huis maar waar is de dvd?
Dan maar aan het bier met een muziekje. En dan lekker slapen.

Rokje daag

Wat te doen aan de vooravond van een jaarlijks terugkerend uitje of zeg maar gerust uit vol wandelingen en een verblijf in heuvelachtig gebied?

Wat dacht u van een wandeling. Ja, dat doen de HH met plezier. Hoewel de afgelopen tijd de frequentie wat lager was, moest en zou een testwandeling gedaan worden. OV mocht niet meedoen. HH dacht aan iets Brabants en HF stelde een route in Utrecht voor. Uiteindelijk werd unaniem voor de laatste optie gekozen. https://www.wandelzoekpagina.nl/wandeling/groene-wissel-driebergen-zeist/10995/ ging het zijn. Het was lang geleden dat HF HH met de auto had vervoerd en de vraag was of hij de route naar het huis van HH nog wist. En jawel hoor; op het afgesproken tijdstip meldde HF zich. Kon hij direct even kijken naar de nieuwe keuken, maar eerst nog de thuisverblijvende VA groeten. Zowel de keuken als VA waren in goede staat en verheugd konden de HH op pad. Onderweg werden de gesprekken vergezeld van louter aangename muziek en daar dook Station Driebergen-Zeist reeds op. Men heeft grote plannen aldaar met betrekking tot rails- en wegverkeer. Een gapende bouwput werd ons aangeboden. Parkeren zou plaats kunnen vinden in de grote en nieuwe parkeergarage. Daar hadden de HH geen zin in, dus werd de auto op een vrije plek op een bedrijventerreintje neergezet. HH niet, maar HF wel schoenwissel en luchtig gekleed gingen ze op pad.

HF bedacht zich vrij snel en trok nog een extra kledingstuk aan. Op dat moment werden we ingehaald daar een stel. De man droeg een half-korte (of half-lange) broek en de dame was voorzien van en rokje en een routebeschrijving. Achteraf bleek dat het duo dezelfde wandeling in gedachten hadden als de HH. Een aantal keren deden we stuivertje wisselen qua koppositie. Verderop een foto van hen. Maar dit geheel terzijde. Al snel liepen we in beboomd terrein met ook redelijk jonge aanplant en een omhekt voorbeeld van een bom die wilde vluchten. We ontkwamen niet aan een oversteek via een spoorwegovergang. De spoorbomen naar beneden en de rode lichten en het getingel aan. Wachten tot de lichten zijn gedoofd deden we, want er kwam nog een trein aan. Maar daarna konden we weer heerlijk genieten van bos. HF snoof de door hem zeer geliefde dennengeur naar hartenlust op. HH had wel een mening inzake de huizen die we zagen. En van deze vlakte vermoedt hij dat het wordt omgedoopt tot zwemparadijs.

Hoe dan ook; vlak voor de omheining stond een fiets. De HH klommen over de omheining en bevonden zich op landgoed Heidestein-Bornia, waar exemplaren van het Drentse heideschaap de begrazing voor hun rekening nemen. Ze hielden zich voor ons verborgen. Wel was er verderop een meneer met een fototoestel met een enorme kanon van een lens daaraan. Op fotograferen konden we hem niet betrappen. Nadat we het omheinde terrein hadden verlaten troffen we de schaapskooi aan. Ook hier geen schaap te bekennen. Wel een boomklimmende otter. Na een tijdje liepen we over een open stuk. Aan de andere kant van het hekwerk werd gefietst, hardgelopen en was een hond ongehoorzaam. Tussen verhogingen door, die eventueel als grafheuvels dienst zouden hebben kunnen doen. Even waren we alleen met de natuur en toen doken gebouwen en dergelijke op, die dienst doen als thuishaven van onze alom geprezen K.N.V.B. Daarmee viel voor ons samen het afscheid van Boswachterij Austerlitz. Toen werd het tijd voor vastlegging van het eerdergenoemde stel.

Vlak daarna kregen we ezels voorgeschoteld. Uiterlijk vertoonden ze alle kenmerken van ezels, maar de geluiden die we hoorden deden ons denken aan een andere diersoort en met name kippen. Maar wie weet is dat normaal in Zeist. HH had voorgesteld om op een bankje inde zon de lunch te gaan nuttigen. Eerst werd over en weer onthuld wat een ieder zou gaan verorberen en warempel daar was een bankje in de zon. Het was een hoog bankje, zodat de HH als kleine jongetjes met de voetjes konden bungelen tijdens het eten.

Er was daar een surplus aan honden, die in ieder geval deden of ze het leuk vonden met zun allen. HH keurde even een boom of iets wat daarop lijkt. Of het kwam doordat de spijsvertering alle zuurstof opeiste of iets anders, maar de HH raakten even van het padje. Van korte duur overigens, want de GPS liep met ons mee. In het daarna volgende gedeelte werden we getrakteerd op landhuizen en mooie watertjes. Na het achterlaten van al dat fraais zagen we een waakpoes, die het nuttige met het aangename verenigde. En daar was ineens Slot Zeist. HH heeft hier ooit het fietspad in een automobiel betreden. Maar dat deed niets af aan de schoonheid van het pand en diens omgeving. Van de diverse kunstuitingen willen we deze u niet onthouden.

Bij speeltuin Blik & Burgers was het behoorlijk druk en zo te zien best gezellig. Of het waar is of niet is ons niet bekend, maar waarschijnlijk hebben we het tweede huis van Wibi gezien vlakbij wat nep Drentse heideschapen. Blijdschap was er bij de HH toen we de 1.000ste kilometer van de Klompenpaden passeerden.

Een stuk langs een watertje en een krantlezende en vrolijk groetende mevrouw op een bankje volgde. Eigenlijk roken we toen al het einde naderen. En ja hoor, daar was de bouwput alweer. Via de overbrugging van het station op weg naar de auto en daarna aanvaarding van de terugreis. Een zeer fraaie wandeling in prachtige weersomstandigheden rijker verplaatsten we ons naar een terras bijhorend bij de Boekenkast om frisse biertjes en bitterballen een waardige afsluiting te laten plegen. IJs en weder dienende worden onze volgende vier wandeluitspattingen geboren op  Belgisch grondgebied.

HH pheune heume!

U heeft ongetwijfeld vernomen dat heel veel geld zal worden gespendeerd een het opsporen van ET's elders in de universe. Dat schrikbeeld van al die kosten en dan hebben we ze gevonden en dan?
Kunnen we ze gaan opzoeken? Voorlopig niet dachten de HH zo. Kunnen we met ze communiceren? Tja, ook daarover is niets met zekerheid te zeggen.
Niettemin vraagt deze tijd om draagkracht, zeker van de HH. Onversaagd togen zij op pad om op onderzoek uit te gaan naar de aanwezigheid van buitenaards laster. Welgemeend tussen u en uw HH weten wij natuurlijk allang dat wij niet alleen zijn. Daar hoef je niet lang naar te zoeken, kijk gewoon om je heen.
Om het dan maar dicht bij huis te houden werd een tocht georganiseerd van af het Blaak station en dan eigenlijk richting het water (uit de maas) en dit dan volgend.
Zo kom ja dan uit langs pittoreske staaltjes van oever bebouwing, ook niet allemaal reeds bekend aan de HH.
Deze week is het bijzonder prettig weer zodat op de korte broek na een zomerse outfit kon worden genoten. Alsdan om je heen kijkend zie je direct vele aliens in de directe omgeving aangezien zij ook minder kleding dienden te dragen.
Dat Rotterdam aan het veranderen is wordt steeds duidelijker. Wat dat echter met New York te maken heeft?
Door het park bij de Euromast en dan natuurlijk ook over de loopbrug. Dat daar een opstootje aan de gang was en men weinig tot geen behoefte had om de HH te laten passeren mag onze pret niet drukken en zal ook niet.
Vervolgens bij een open en dicht brug, maar dan hoeven de slagbomen niet open. Wij eronder door en verder op zoek naar bewijzen. Hard evidence was er nog niet.
OP dit moment werd ook duidelijk dat we de wandeling niet helemaal zouden volgen maar Delfshaven zou op andere wijze worden aangesneden. En aldus geschiedde. Het blijft een mooi plekje in 010. Altijd de moeite waard. Dat hier werkzaamheden van een zekere onderneming der zwager werd aangetroffen zullen wij niet vermelden.
Nadien was de wens om langs voormalige woongenoten van HF te paraderen en aldus geschiedde.
Mooie herinneringen dienden zich aan niet alleen solostisch maar ook ter deling. Wat dat betreft kennen deze beide exemplaren van de menselijkheid (wordt overigens sterk betwist) elkaar al heel lang.

Tja, dan toch op zoek naar heerlijk terrasweer en ziet, dat was er de hele tijd al.
Het westerpaviljoen bood ons uitzicht op regulier menselijk ras en ook dus op externen. Maar zoals eerder vermeld, wij deden slechts onderzoek. Uit de school klappen hoort hier niet bij.
Wij wensen iedereen (ook ET-achtigen) het beste.

Koop geen Opel

Waar waren ze; de HH; de afgelopen weken? Nou, overal en nergens.

En daardoor vielen een aantal wandelmomenten af. Maar nu kwam de zaak weer aan de rol en zodoende kan er weer een verslag van het verloop van een wandeltochtje en aanverwante zaken gepresenteerd worden. De route moest en zou als inspiratiebron deze Groene Wissel zijn:  https://www.wandelzoekpagina.nl/groene_wissels/toon.php?nummer=15874 Beide HH konden op geheel eigen wijze en manier aanvliegen op station Noord. De afgesproken tijd werd op 13.00 uur bepaald. Het weerzien was inderdaad op dat tijdstip, hoewel HH net iets eerder was aangekomen. De stemming was uitstekend en goed gemutst ging het van start.

De onderkant van het viaduct van de A-20 is mooi versierd door kunstzinnigheid en deed de stemming naar een nog hoger niveau stijgen. Er werden nieuwtjes uitgewisseld over dingen als riolen en keukens. We maakten de keuze om eerst richting de Kralingse Plas te gaan. Bij de afrit van de A-20 werden we zeer aangenaam verrast. Zoals u wellicht weet, zijn de HH in het geheel niet gecharmeerd van het merk Opel. En deze mening steken we niet onder stoelen of banken. Komt daar een bestelbusje voorbij met een grote plakkaten op de zij- en achterkant met in grote letters de tekst: "KOOP GEEN OPEL". Helaas voor ons (en wellicht ook voor u) lukte het niet om het geheel fotografisch vast te leggen. De lol was er niet minder om. Zwaar onder de indruk van hetgeen in zeer korte tijd ons als vermaak werd aangeboden, staken we de Boezem over, nadat we hadden vastgesteld dat het water in de Boezem uitstekend geschikt gemaakt is voor scheepvaart. Op het bruggetje wilde een scooter voorzien van een Feyenoord-aanhanger ons even passeren. Geen enkel probleem.

HH constateerde dat het de fan qua gebit geen goed had gedaan om in Feyenoordkleding over straat te gaan. Mocht u denken dat Dammers zich met dammen bezighoudt, dan vergist u zich. Men doet nl. bouw. Ook wij waren hierover verbaasd, maar het deerde niet. We moesten even geduld hebben voordat we de Bosdreef over konden steken. Daar zagen we een vrachtwagen met waarschijnlijk een minderwaardigheidscomplex. Deze reed namelijk over het fietspad. Blij dat we heelhuids waren overgestoken gingen we het Kralingse Bos in en wel rechtstreeks naar de Kraal; de onvolprezen kinderboerderij.

Daar werden we koninklijk ontvangen door de pauw. Dat we in het lentejaargetijde zijn, werd mooi nog benadrukt door de lammetjes en de jonge geitjes.Een lust voor het oog. Bij de Dikkedeur was het en drukte van belang. De reden van de commotie is ons niet duidelijk geworden, maar is eigenlijk ook van ondergeschikt belang. Als vermaak biedt men in het Bos onder andere een wandeling op planken over het water aan. Ondernemend als we zijn wilden we daar wel eens overheen gaan. Dat was van korte duur, aangezien we hartelijk werden ontvangen door heel veel steekmuggen. Teruggekeerd op onze schreden wandelden we al keuvelend over het naast het fietspad gelegen voetpad. Een tweetal fietsers verkozen ook het voetpad boven het fietspad en maakten hun komst bekend door fietsbelgeluiden.

Verbaasd stoven we aan de kant. Inmiddels zijn we het voorval al weer vergeten. Verderop zagen we een mevrouw met een enorme jurk. De HH verdenken haar van mensensmokkel. Maar goed, het zij zo. Of het nou door de Plaszoom kwam of dat er een andere oorzaak was, maar HH vroeg HF mede op zoek te gaan naar een boom. HF beloofde volle medewerking. Na wat angstig omkijkenden te hebben gepasseerd en drie jonge dames voorzien van attributen zoals een verrekijker had HH een boom gevonden. Nadere inspectie door hem alleen volgde en even later kwam hij verslag uitbrengen. Nu volgde het stuk langs de Kralingse Plaslaan. HH wees HF nog even de plek aan, van waaruit HF een tijd geleden zijn stuurkunsten had aangeboden. Of het daardoor kwam of niet, HF liet weten de wandeling eigenlijk wel af te willen breken en de overige bezienswaardigheden te laten voor wat ze zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Op naar tram 7.

Blijkbaar waren we nu in een wijk waar de vrouwen de broek aan hebben en de mannen jurken dragen. De tram wilde ons wel meenemen. Zoals wel vaker als de HH samen in het openbaar vervoer zitten, kwam na enkele minuten iemand van de vervoersmaatschappij naar ons toe. Na een kort gesprek werd het ons duidelijk dat de man niet kwam om ons een aspirientje of iets anders aan te bieden, maar wenste onze geldige vervoersbewijzen checken. Bij de volgende halte stapte iemand in, die iets van de controleur wilde. HF ving op, dat dat 3 euro 50 kostte en maakte daarop de opmerking, dat dat wel erg duur is voor een aspirientje. Het bleek om een reiskaartje te gaan met een geldigheidsduur van twee uur. Op het Eendrachtsplein stapten we uit en liepen naar het ons welbekende Belgische biercafé. We kropen naar binnen en kozen een mooi vrij tafeltje bij het raam. De gekozen bierversnaperingen smaakten ons goed, net als het broodplankje met smeersels. Overigens zijn wij voornemens om u over een week of vier allerlei belevenissen vanuit België voor te schotelen. Be prepaired(weest klaargemaakt)

Dank oh Unilever

Vandaag de dag is niets zeker, ook 1.4 miljard niet. Geef je het uit of niet. En wat blijkt daarvan terug? En wie bewaakt dat allemaal? Het is echt niet eenvoudig.
Maar eerst even wat zaken rechtzetten die een kromheid te zien gaven.
De MCC lijkt toch voort te bestaan.
Geel is toch ook een kleur.
De HH doen ook het komende seizoen niet mee aan dat beroemde mollenfestijn.
Delft is best geschikt voor de blues, soms zelfs op herhaling.
Jawel, de HH kijken ook naar de luizenmoeder.
Heide vind je ook in Drente, hunebedden echter niet in Zeeland.
Gifgas kun je het beste bestellen in Rusland.
Groene wissels hebben niet altijd betrekking op kleurechtheid.
Goed, bananen hadden we dan niet bij ons, maar wel de zakelijke OV-pas. Die biedt ons zoveel voordelen dat je bijna niet meer zou willen wandelen.
Vandaar de behoefte om na enige onderbreking nu eens niet de hele wandeling te voorzien van treinreizen.
Afgesproken werd rond 1300 op Rotterdam centraal. Vervolgens was op voorhand besloten om de groene wissel nr 53 als basis te laten dienen voor de wandeling van hedenmiddag. Ja u leest het goed, de HH moesten onthaasten en zeker niet de hele dag op pad. Wij kozen het startmoment analoog aan dat van de regen. Heerlijk.
De geavanceerde stormparaplu van HH gaf zich deze middag definitief gewonnen, maar van dit alles was nu nog geen sprake.
Ach, met het stations achter u loopt u vooruit, westersingel maar toch ook afbuigend. Heerlijk. Reclame borden die niets prijsgaven van de te verkrijgen zaken. Goed gedaan.
Voor de HH een feest van herkenning maar door de vele regen bood het toch weer een iets andere aanblik. Ach u kunt altijd uitstappen als u met de trein naar Rotterdam komt. Er is werkelijk geen reden om door te rijden. Wat te denken van de overbodigheid van het nieuwe station. Jammer toch?
Via en over het water door museum omgevingen en rondom en dan toch een kort schuilmoment.
Een hele bekende brug moest worden overgestoken en dat viel niet echt mee. Niettemin kon het wel en zonder aanblik van cruise-schepen moest het dan naar links.
Het noordereiland heeft niets met de noordpool te maken, althans het is de HH niet kundig geworden.
Hoewel HH onlangs bij Westerbork was geweest kunt u ook in 010  nog restanten aanschouwen van een wat onverkwikkelijke periode zo rond 1940. 
Via de hef-aanblik konden we natuurlijk niet zomaar op visite bij onze nu eindelijk echte NL-onderneming met een naam Unilever zijnde. Dan maar weer een brug terug naar het vaste land.
Markthal, groenvoorziening, wat kon ons het allemaal schelen. Verder moest het. Niettemin een blik ook op de kubus woningen voor de hoekigen onder ons.
Daarna moest een heel eind worden gewandeld want de GW voert zelfs langs het kralingse bos. Hiervan hadden de HH vooraf al bepaald dat gezien de beperkte tijdseenheid een deel hiervan overgeslagen zou worden.
Een tip ter harte nemend van de deze week overleden heer Hawking keken wij niet teveel naar onze voeten. Sterren kijken was zinloos, die waren er nog niet.
Niet opgejaagd maar gewoon omdat het kon werd Kralingen aangedaan. Niet teveel echter want HF gaf aan dat het een mooi moment zou zijn om richting de eindbestemming te gaan. Dat is in het geval van de HH vaak niet het station maar een bierverkrijg-gelegenheid.

Achteraf toch nog een stuk maar uiteindelijk konden wij ons bekendmaken bij Boudewijn. Een alhier gerenommeerde locatie waar het bier vocht in ruime mate voorhanden was. Onze bekende blonde dame, die inmiddels volkomen genezen lijkt te zijn van haar dwangneurose om alles van glas kapot te gooien, wist de HH via een aanlokkelijke omweg en een pesterijtje op zijn tijd toch te voorzien van enerverende bieren, patat en bitterballen.
Vanwege een reeds verjaarde verjaardag van een der HH werd er iets uitbundiger gevierd dan regulier.
Het moge duidelijk zijn, de HH zijn ook slecht weer wandelaars.
A bientot.