Not only the fittest survived

Reeds geruime tijd geleden zwierven de HH samen al wandelend door Nederland. In verband met zeer noodzakelijke vakantietijden werd de cyclus onderbroken, maar zoals altijd kwamen de HH weer bijmelkander teneinde voetstappen neer te zetten in gebroederlijke zamenheid. HH had voor de gelegenheid een zoeking gedaan via www.wandelknooppunt.be en zodoende een avontuur bij onze Zuiderburen.

 In en vooral om Oud Turnhout (O.T.)moest er worden verkend en gewandeld. Een niet helemaal compleet nieuwe omgeving, maar benieuwdheid en ietwat nieuwsgierigheid deden hun intrede. Om er zeker van te zijn dat de HH tegelijk en op de zelfde plaats zouden starten, kwam HH met een aantal oren bij HF aanbellen. Een vrolijk weerzien was het resultaat en HF volgde HH naar de auto en stapte in die auto. Zo, dat gaf dan toch wel min of meer de zekerheid, dat aan de samenwandelstartvoorwaarden en dergelijk ging worden voldaan. HF had stiekem gekeken waar de wandeling zou beginnen. Volgens de routeplannert aan de Vaartstraat in Turnhout. In verband met een stukje overlapping stelde hij daarom voor om dat over te slaan en de auto op de Boomgaardstraat te parkeren en daar te starten. De navigateur geïnstrueerd en daar gingen de kloeke mannen op pad middels aansturing door HH.

 Vlakbij de startplaats kwamen we er achter, dat zowel de Boomgaardstraat in Turnhout als O.T.  niets te maken hadden met onze beginplek. Toen ook nog eens bleek, dat er nergens een Vaartstraat te bekennen was, sloeg HH toe en op zeer sluwe wijze schiep hij een nieuwe startplek. Knooppunt 33 op de Kerkedries was de geweldige vervanger. Vervolgens werden schoenendingen gedaan en ging het van 33 naar 58,59,51,50,46,47,60,49,63,45,44,43,18,19,38,37 en via 55 weer naar 33. Zo, dat weet u dan ook weer. En we kunnen nu alvast verklappen, dat het een leuke afwisselende route is. In O.T. werden we gelijk getrakteerd op de Bavo-kerk. En een prachtige grote klok als gedenkteken. Men wil ons doen geloven, dat de klok vroeger wel de juiste tijd aangaf. Tegenwoordig is het slechts telkens drie uur. Dat was bij ons bezoek in 2011 al zo. Geen idee of dat in de middag of 's nachts is. Hoe dan ook, van de diensten van Klapp maakten we geen gebruik. Snel liepen we naar de woongrens en zagen daar een aardig soort van kasteeltje. Ook een handige mevrouw, die bij het een huis reclamefolders pakte en bij het volgende de vuilcontainer. Onze ogen waren ook nog gericht op het schuttersveld en de gebouwen van de hondenclub. Geen hond te zien trouwens. En daar waren we dan buiten de grenzen van O.T.. H.F. wilde bij nieuw ingezaaide crossfietsterrein verwarring stichten door een onjuiste richting aan te geven. HH als gids was echter resoluut en trapte er dus niet in.

 Een stukje verderop stond bij een brievenbus een alleraardigst hondje de wacht te houden. Blijkbaar wist hij of zij van onze goede bedoelingen, want geblaf bleef achterwege. Echt aaien werd niet toegestaan, maar ons opzoeken was wel leuk. Hoewel er binnen loopafstand vanaf de route een kruis-of gedenkteken stond, verzaakte HF en nam geen foto daarvan. Wel van een verborgen trekker vlak voor Oosthoven. HH voldeed wel aan zijn opdracht en fotografeerde het dorpsnaambord. Bij 1 huis bleek dat mooi groene kozijnen niet lelijk hoeven te zijn. En telkens werden wegverhogingen opgeworpen van 25 meter. Bij de grote kruising in het dorp was van alles te zien. Onder andere een school in bedrijf in een mooi oud pand. In een ander pand stonden wel tafels op de grond, maar de rest van de attributen stonden of lagen op die tafels. Ook de ligging van het kerkhof was enigszins opvallend.

 Na Heieinde een stuk en dan weer niet maar wel een poepend paard in de verte en dan weer wel mochten we een mooie spreuk van Paul van Zummeren inzake weersvoorspelling ontmoeten. En even daarna konden we zomaar de AA oversteken. Zelfs een ontmoeting met een pre-plofkip werd ons voorgeschoteld. Ja, zo zijn de Belgen. Na wat verdere omzwervingen weer terug in Oosthoven en de weg die daar insloegen, was geen gezonde voor dieren. Voordat we de Dode Dreef gepasseerd waren hadden we al drie slachtoffers van platrijding mogen aanschouwen. Het doel wat ons nu voor ogen stond, was wellicht penibel. Op naar het Gevaer.

 Alvorens we daar aankwamen werden we ruimschoots geschoffeerd door een Jack Russell, die naar geen enkel argument onzerzijds wilde luisteren. Aangekomen bij het Gevaer bleek dat uit een jachthaven te bestaan. Het ene jacht wel mooier dan het ander. Een openbaar toilet en geen van de HH maakte er gebruik van. Opvallend, nietwaar? De feesttent was al bijna klaar voor het feest, maar het grotere schip zonder naam was dat verre van.

 Het kanaal Dessel-Schoten lag nu aan onze linkerzijde, wij op het jaagpad en dat zou zo wel enkele kilometers zo blijven. Van kilometer 8 tot en met 13. Bij kilometer 10 zagen we aan de overkant de plek waar we eigenlijk hadden willen starten. De drukke weg oversteken en langs de betonfabriek, waar al in 2165 dagen geen ongeval heeft plaatsgevonden. Om nou te zeggen, dat dat uitbundig gevierd werd: nee, niet echt. Wel had men in de bocht aan een boom een leuk speelgoedautootje met aanhanger leuk met tie-rips vastgemaakt. Inmiddels begonnen de maagjes te vragen waar boterhammen enzo bleven. Bij de open waterkering tegenover de taverne stond een picknickbank en daar werden de bammen en water ingenomen. En daarna weer lekker verder wandelen. Weliswaar een paar keer lastiggevallen door mountainbikers, maar dat deed geen pretdrukking.

 Ja en toen namen we afscheid van elkaar: het kanaal en de HH. Bij de boerderij met weerspiegelende ramen volgde een levendig gesprek met een tweetal witte eenden. Dat was al dan niet bewust voor HH om de ietwat droge vennen langs de lange dreef van wat aanvoer te voorzien. Verder werd de dreef nog voorzien van paddenstoelen, een Kempense hut, twee zittende wandelaarsters op leeftijd en een kudde hoornaars. Niets om voor te blijven hangen, dus liepen we gewoon door. Wel bleven we nog even staan bij een boom, waar de neus van een geit, voorzien van spinneweb, uitstak. Waarschijnlijk worden er dus ook gieten uit bomen geboren. Vlak voordat we de vrouw het plaatselijke riool handmatig zagen ontstoppen, voldeed HF aan zijn plicht en roeping tot fotomaken van een religieus iets.

 In zijn ogen was het verworden tot een compositie van moeder,kind en een vreemd gevormde kaars. De rest van de wapenfeiten zullen we u besparen. Hiermee waren we weer bij het beginpunt aangekomen, zodat het nu ook nog eens eindpunt genoemd mocht worden. Na schoengedoe richting Nederland. Het plan was om bij Klein Amerika even te checken of stamgast Frans nog bestaat. En of de schalkse bedieningsmevrouw en haar werkgeefster nog meedoen. En dat deden we. De antwoorden zijn: ja, ja en ja. Al kwam de laatste wat later binnen, want de koets moest gepoetst. We dronken Gouverneur Donker en Vurige Non. En het bittergarnituur ontbrak natuurlijk niet. Na deze wandeling nemen we weer even reces. Begin november staat de volgende ontmoeting gepland.

Nog een keer? Waarom?

Als je van wandelen houdt kan niets zo mooi zijn als niet gaan wandelen. Datzelfde geldt omgekeerd en dito voor liefhebbers. Vandaar dat wel wandelen een doel en een streven was. Uitzoeken naar hoe en waar was deze week niet aan de HH besteed waardoor HF al heel snel akkoord ging met een suggestie van HH. In ieder geval was afgesproken dat o.v. de basis zou zijn en dat we na de wandeling weer huiswaarts zouden gaan. Toen met deze factoren allemaal rekening werd gehouden kon het grote plannen beginnen. En wat bleek? Gevonden werd!
Deze zag er als volgt uit:
(bedoeld wordt de afbeelding die aan de rechterzijde is bijgevoegd)

U zult vinden dat de start erg lijkt op een 2-tal weken geleden.
Weest gerust, dat vinden wij ook. Wij hebben iets met nummer 48 en geven dit graag door. Jammer is wel dat het nu zo beladen wordt, dat is nimmer de bedoeling van de HH geweest. Zelfs aan leeftijden kunnen geen connecties worden gekoppeld.

Enfin, treinen, metro's, fietsen, alles werd van stal gehaald om dit verhaal kloppend te maken, mede met de kennis dat hierna enige vakantie periode wordt ingezet en zodoende van verhalen geen sprake kan zijn. Dan moet deze het maar doen. Voor sommigen onder u zal de vrijdag voorlopig anders zijn, maar weest gerust, het is zeker de bedoeling om het ritueel na de periode van ontkenning weer van stal te halen.

Begonnen werd in het centraal station van 010, alwaar HH door HF werd uitgenodigd op een perron af te spreken. Na wederzijds akkoord en begrip aldus. Wat bleek? De uitnodiger in deze was zelf nog niet aanwezig. Op zich al een reden om een wanhoopsdaad in te zetten of koffie te gaan halen al naar gelang de persoonlijke voorkeur.

Na een tussensprint van HF, waarbij HH met gevaar voor eigen leven de sprinter naar het holle strand in Hoek van Holland bleef tegenhouden kon er uit gehijgd worden en tevens een bijkom moment worden genoten. Intussen genoten wij van uitzichten en stapten uit op die van 2 weken geleden. Het zoeken naar het startpunt hielden wij spannend maar uiteindelijk bleken Bijdorp en Windas nog gewoon te liggen waar je ze ook mocht verwachten.

Dit deel van de route mag dan bekend overkomen maar haakt niet af, want na de treinbrug en stukje naar rechts werd het anders. Dat betekent dat er eerst een hele tijd gewandeld werd naar de Zweth, alwaar een brug overgestoken kon worden. Niet onvermeld mag blijven dat gedoe rondom wel/geen honing, wachten op voorjaar maar intussen de boosdoener gewoon in beeld krijgend. Toen een conversatie van een 15 km lange omweg vanaf de laan van meerdervoort, daar konden wij niet op wachten en toen richting de A13 en warempel, die hoefden we niet over te steken, je kon er onder door.
Aan de andere kant wachtte ons een rondwandeling rondom de Ackerdijkse plassen. Maakt niet uit, links of rechts, het idee is om eromheen te lopen.

Dat betekent ook dat na de lunch bij de molen, kiekjes, appel, water
e.d. wij uiteindelijk weer bij deze onderdoor terugkwamen en toen begon het. De boeren wilden dat wij over hun land gingen lopen, maar wij kregen de indruk dat dit niet van harte ging. Iedere keer als er een boerder
ij zichtbaar en dus bereikbaar werd kregen wij een deviatie die ons ervan af voerde. Ach, men doet maar. Soms was het wel met gevaar voor eigen en andere levens.
Via kunstige omwegen en natuurlijk plekken met (aankomend) talent werd Delft uiteindelijk bereikt
waarbij rechtdoor en onverhard termen betreffen die ons zijn bijgebleven. Daarnaast studenten in allerlei uitingen, dames met 2 volle stuks en wel zodanig dat af en toe gepast zwijgen ertoe deed.

De brug ging open (geen excuus) dus bieren en aanvullend moesten wachten. Niettemin werd een terras bereikt, waarna de HH los gingen.

Diverse bieren, een bitterbalheid en daarna nog kazen op een plank. Het mag en zal niet veel gekker worden. Merk en idee wordt niet vrijgegeven tenzij u een beroep doet op openbaarmaking van algemene blogs.

Tot over enige tijd.

Samen door 1 deur

Dat kunnen de HH behoorlijk goed. Maar samen (achter elkaar aan weliswaar) door een klapdeur is een heel ander verhaal. Om dat te controleren, had HH een slim plan ontworpen en uitgedacht. Nieuwsgierig? Lees gewoon verder. Zoals al reeds vorige week verklapt, zou er weer sprake zijn van treinbemoeienissen.

Dit keer iets verder van huis en om precies te zijn Sittard en omgeving was de aangewezen streek om naar toe te reizen. HH had de vervoersbiljetten geregeld en HF haakte aan d.m.v. de tweede code. HF reeds iets vroeger en HH wat later printten ze de toegangsbewijzen uit en de afspraak werd gemaakt om elkander in Dordrecht op een bepaald perron te ontmoeten. Daarna kon dan tezamen de reis naar het startpunt van http://www.wandelzoekpagina.nl/groene_wissels/pdfs/sittard-geleenbeek-en-wanenberg-20150609215134.pdf verdergaan. Onder het mom van waarom moet ze altijd mee, liet HH zijn mobieltje thuis. Een bijkomende leukheid was, dat zijn uitgeprinte biljet weigerde HH als geldige reiziger bij de vervoersmaatschappijen aan te melden. Vroeger kon dat geen kwaad, maar tegenwoordig met stations met gesloten poorten, is dat net even iets anders. Vraag niet hoe, maar ook hij was op het juiste moment op de juiste plaats, zodat het samenreizen kon beginnen. Overstapje in Eindhoven en met een luttele vertraging van een kleine 15 minuten stonden we dan op het station van Sittard. Ook daar poortjes, zodat het snode plan van de HH achter mekaar en vrijwel tegelijkertijd door 1 poortje kon worden uitgevoerd. Zo, daar stonden we buiten het station en stond eigenlijk niets een mooie wandeling in de weg.

Schoenen hoefden geen wissel te maken en daar startte de Groene Wissel. Eerst een behoorlijke afstand door winkelstraten, maar na Den Tempel liepen we plotsklaps in de ontwinkelde omgeving en langs een beekje tussen uit de kluiten gewassen woonhuizen. Eerst rechts en later links van de Geleenbeek tot aan de watermolen. Het viel de HH op, dat deze molen niet voorzien is van wieken. Volgens weersvoorspellers konden we rekenen op temperaturen van boven de 30 graden. Gelukkig was de route langs de beek ruimschoots voorzien van boombeschutting. Desondanks was het voor HF aanleiding om vlak voor de oversteek van de drukke weg een voorstel tot waterinname in te dienen. Dat werd unaniem aangenomen. Overgestoken en een aantal dikbilkoeien gegroet hebbend, doken we het beekpad weer op. Gelukkig moest het brugje overgestoken worden, want rechtdoor werd geblokkeerd door hekwerken en de mededeling `Gevaarlijk Terrein`. Na de volgende brugoversteek stonden er nog wel hekken, maar deze waren open en niet voorzien van waarschuwing. Onverdroten vervolgden we de tour. Overigens kwamen we nu in een klein probleemsituatietje. Onze routevoorschriften en onze werkelijke route kwamen niet overeen. We kwamen aan bij brasserie Abtshaove aan in Munstergeleen.

Onder toeziend oog van HH werd een aanknopingspunt met de Wissel opgezocht en ook weldra gevonden.
Daar waar men appels met peren trachtte te vergelijken gingen we rechtsaf om iets verderop een mooi stukje vol in de zon te mogen gaan lopen. Daarna een holle weg met veel vliegen en schaduw. Dit al om straks Puth in te kunnen lopen. Maar eerst een afdaling over asfalt en een stijging van formaat het bos in. Boven een watermoment en vlak daarna: Puth. We hadden gelezen, dat we langs een leuk kroegje zouden komen. Aangezien het wel etenstijd was geworden, leek het ons een mooie gelegenheid om daar neer te strijken. Het kroegje bleek zo leuk, dat het gesloten was.

De vuilniswegneemmedewerker wist nog wel iets van verderop in het dorp qua terras, maar de HH kozen er voor om dan maar iets verderop in een soort wachthokje bij het paardentrainterrein de meegebrachte brooddingen te gaan nuttigen. Langs glooiend terrein en ander moois ging het nu op weg naar Windraak.  Een korte ontmoeting met een viertal pelgrimwandelaars op weg naar Puth viel ons ten deel. HH voldeed aan de wandelaarsplicht door de vier te laten weten, dat er een leuk kroegje in Puth is. Ook het gesloten zijn werd gememoreerd. Het deerde de anderen niet: in Sittard had men al ruimschoots genuttigd. Tot aan de aanduiding 20m door het bos ging alles goed. Daarna was er sprake van volledig eigen inbreng. Dat leverde een excuus van een mountainbiker op, alsmede de mogelijkheid om een neerstrijk te doen bij de ijsboerderij. Een prachtig uitzicht vanaf het terras en op het terras een heerlijk verkwikkende Belle-Vue Kriek waren onze beloningen.

Zoals gezegd hadden we eigen inbreng en die hield aan, ook na de rustpauze. Desondanks vonden de HH de weg naar het klooster ook al was er sprake van tegenwerking door een schaap. Het pad voor de grote boerderij bracht ons weer terug op de reguliere route. Niet alleen troffen we grenspaal 292 openlijk aan. Zelfs 202A was zichtbaar. Vlak voor de Eeckerweg nam HF een flinke slok water om de kriek enigszins uit de knieën te spoelen. We verwachtten de minikapel al bij de stuiftractor, maar dat bleek een vergissing. De kapel stond verderop en met het verzoek geen geld in te werpen i.v.m. vernieling. Geldwerpen onzerzijds bleef dan ook achterwege.

Waarom is onduidelijk, maar de Rosakapel was geheel afgesloten. Hierdoor moesten we de voetvallen ondergaan zonder een devoot Rosamoment. De Markt bereikten we zonder kleerscheuren. Het zoeken naar een geschikte rustplaats kon beginnen. Uiteindelijk kozen we voor de Trechter. Onder begeleiding van muziek van de draaimolen (het was kermis) dronken en aten we wat. Daarna op zoek naar een volgende stek. Dat werd niet veel verderop Schtad Zitterd, waar ook de draaimolenklanken klonken.

Na wat versnaperingen en vermakelijkheden (o.a. hoge sokken met veters, dubbele zonnebrillen en etende kermisuitbaters) werd het tijd de trein op te zoeken. Het restant van de route lieten we voor wat het was en rechtstreeks naar het station. Poortjesritueel en dan gingen ze op weg terug. Overstap in Eindhoven en toen een ontmoeting met een zeer prettige conducteur. Zijn gedicht: "Het staat geschreven en gedrukt, men moet krabben waar het jukt. Jukt het op een rare plaats, krab er dan maar even naast" dreunde nog lang na in de coupe. Na gerede twijfel over het afscheidsmoment van dat toch in Dordrecht plaats. Heelhuids thuiskomen deden beide HH met wederom een heerlijk zuidelijk Limburggevoel. Eens kijken of er volgende keer ook weer een trein in het spel zal zijn. We houden u op de hoogte.

Niet ver van hier

Soms kom je tot het besef dat alles wat je van ver haalt lekker kan zijn. Soms is het minstens evenzo leuk om jezelf ver te presenteren. Ook rustig voor je eigen buren.
Enkele weken waren gepasseerd sinds de laatste wandeling en vakantie was hier mede debet aan.
Die tijd werd door de HH gebruikt om hoofden leeg te maken, met buren te visiteren, Zappa kennis uit te wisselen en soms zelfs gedegen kennis over de automobielen van bepaalde vormen.
Dat meer Franstaligen op de weg komen dan wel blijven is hiermee voorlopig veiliggesteld. Dat muziek de verschillende levens zal beheersen ook. En niet onbelangrijk het verrichten van reizen.
Omdat verplichtingen aanwezig waren, in ieder geval voor een der HH was en werd gekozen voor geen paniek en/of file gedoe. Vandaar de keuze.Dat de trein en de metro ons hierbij ging helpen spreekt voor zich, net zoals de kaartencontroleur.
Niettemin is het wel ons streven om de wandelingen voor u maar zeker ook voor ons spannend te houden, dus overlapping prima, maar ook nieuw.

Uitstappen kon pas na instappen in Rotterdam centraal. Daar mochten wij ruim 10 minuten wachten alvorens vertrek waarbij zitplaatsen geen probleem vormden. Hiervoor waren de HH afzonderlijk van huis gegaan en hadden middelen van dienst gebruikt om aldaar te geraken.
HH had op voorgaande fiets tochten ontdekt dat zich ter hoogte van Schiedam wat restanten van vroeger bevonden. Zoals daar is Bijdorp maar zeker ook Windas. Voor overleg had erin geresulteerd dat nadere inspectie moest volgen en wel zo snel mogelijk. Dan ook nog eens ter plekke.
Zodoende kon na het verlaten van station direct worden gestart met het zoeken naar route hoofd punten. Die werd snel gevonden als ook Bijdorp. Voor speciale info zie bijgesloten en ter plaatste. Verder kon het middels getallen waarmee wij u niet gaan vermoeien.

Windas diende zich warempel ook aan zodat alle pracht en praal met u had kunnen worden gedeeld. Wij moesten verder, het was een druk programma.
Via een schalkse onderdoor en weer verder werd Overschie een doel op zich als ook zodanig. Dat van die eerste stenen en dan er niet meer naar omkijken bleek helaas waar te zijn. Niets meer aan doen zouden wij adviseren.
Dan restte op dat ogenblik een vervolg door deze plaats met mooie vergezichten heel dichtbij. Maakte voor ons niet uit.
De A13 zou een hindernis kunnen worden maar was het niet zodat ongeschonden de andere kant werd bereikt alwaar een geringe eigen inbreng op het programma bleek te staan. Aanhaken aan de route en verder ging het.  De contouren van Zestienhoven werden zichtbaar evenals een naamgenoot ziekenhuis met herinneringen. Tijd voor de bammetjes en drankjes. Hee, er bleek nog niet geplast. Dat lieten we zo.

Na rust en verpozen was het tijd voor de 2e ronde, die ons via Plaswijkck naar Hilligersberg zou voeren. De bekende kerk kwam in het zicht en via het dynamische centrum kozen wij ervoor om net als de route verder te gaan, net toch nog een kleine eigen inbreng kunnen toevoegen.
Tja, de plas aan de andere kant rond, wachten op de brug opener maar toch ook dicht doener, werd de eindfase bereikt.
Tram 4 bracht ons naar de achterkant van het centraal station alwaar HF zich meende te herinneren dat mogelijk 100 bieren op de HH stonden te wachten en de Walenburgerweg. Dat bleek te kloppen en ondanks dat men geen borrelhapjes deed konde
n wij tweemaal aan de gehaktballen.
De bieren waren van een bijzondere schoonheid. Gezeten op het terras besloot hij/zij van boven dat het nu lang genoeg droog was geweest en aanvullende vochten werden en vormden ons mede uitzicht.
Genoeg nu, volgende week weer met de trein.

Welke kleur?

Haha, een beetje grappig is het wel. Maar daarover later meer. Even iets over het EK-voetbal: het loopt ten einde. En voor de HH breekt een periode van niet-gezamenlijke wandelingen aan. Voordat 22 van de Commissie Stiekem Wandelen afgerond zijn. De consequenties van niet doen, zijn onoverzichtelijk en toch onaangenaam. We noemen alleen even "Vertrouwenskwestie". Need we say more. Zonder al te veel overleg ging HF HH een huisbezoek geven teneinde ophaling te kunnen realiseren. En dit keer met succes. HH was zeer snel over te halen en zijn wandelschoenen waren hem al voor. Die stonden gedwee bij de voordeur, maar wel trappelend van ongeduld. Doen we die of die route? Het werd deze. Samengesteld aan de hand van en begeleid door Visit Brabant wandelknooppuntensite. De plaats van de keuze was bepaald op Bergen op Zoom.

 Niet dat de HH daar nog nooit zijn geweest, maar de route zou wel eens nieuwe visies op B.o.Z. kunnen geven. Voortvarend werd de door HF gekozen beginplek aangevlogen en op de Holleweg bij het ietwat verlaten winkelcentrum stopte het gezelschap. De schoenentoestand werd gedaan en HH kon voor het eerst zijn nieuwe telefoon gaan gebruiken voor het registreren van de wandeling middels het oude vertrouwde Runkeeper-appje. Al snel bereikten we bekend terrein. Hoewel er aan de ene kant sprake was van grondverzet en aan beide kanten blauwalgen in het vijverwater waren. Deze laatsten weerhielden een meneer op blote voeten in sandalen er niet van, na enig voetreiniging, van het vijverwater te drinken. De HH deden dat niet, maar volgden een wit spoor naast de uitgestippelde route uiteraard. Vlak bij de kerk en nog vlakker bij de glasbak zat een tweetal stoïcijns naast een pot pepers. Een rustgevend tafereeltje.

 Zonder problemen (hoewel een verkeersbord het zicht op een route-aanduiding verstopte) bereikten we het station. In het tunneltje groette HH bijzonder vriendelijk de bouwvakker, maar of de man was in het bezit van een oorziekte uit Oost-Indië of was zich niet bewust van de groet. Stilte zijnerzijds was hoe dan ook het gevolg. De net aangekomen trein bood reizigers de mogelijkheid tot uitstappen en wij werden begroet door een zeer vrolijk en breed glimlachende mevrouw. Eenmaal aan het station ontsnapt twijfelden we even, daar een route-aanduiding ontbrak. Dat zou nadien nog wel een aantal keren gebeuren. Maar geen paniek onzerzijds, hoor. Door de winkelstraat op naar het grote plein. Daar had het behoorlijk veel zand geregend. Van de nood maakte men een deugd en had een aantal beachvolleybalvelden gecreëerd. Niet helemaal ons ding. Op naar het gymnasium in de buurt van het winkelgebeuren met o.a. Action en AH.

 Hoewel ex-Volvo bezitter begreep HH niets van de poging van een meneer om onder het stuur langs in het motorcompartiment van een rode Volvo te komen. Het Benedenbaantje lieten we links liggen. Zodoende kregen we zicht op appartementen, waar ons inziens er een relatie bestaat tussen het aantal decoraties op het balkon en lustgevoelens. Bij de Markiezaten ontstond enige twijfel over de volgen aanduiding. Met gemak schotelde men ons de keuze voor: rechtdoor of linksaf. Ons kaartje gaf daar weinig informatie over en we kozen voor rechtdoor. Na het enige tijd ontbreken troffen we bij de Markiezaatsweg weer een vertrouwde duiding aan. Kort daarna een knooppunt en toen sloeg vertwijfeling toe. Het paaltje was niet in het bezit van het juiste nummer. Oeps, en nu? Met de spreuk: "Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan" in gedachten stelde de routevoorlezende HH kordaat voor om dusdanig te handelen. Zodoende kwamen we toch bij alle punten van de route en dus ook langs de kade van de Binnenschelde.

 Langs de speeltuin en de mevrouw van het verkochte huis, die wegfietste maar eigenlijk direct weer terugging, kwamen we weer bij het punt van vertwijfeling bij de Markiezaten. Nou, nu wisten we in ieder geval hoe we weer terug moesten richting het gymnasium. Daar aangekomen zagen we dat de Volvo-meneer de moed had opgegeven. Wij niet en kwamen bij het door ons gewenste knooppunt. Vanaf daar langs de watertoren en weer even goed zoeken. Op de kruising waar de bus het moeilijk had met oprijden ontdekten we de glasbakplek. Dat was niet goed, dus terug en op goed geluk op zoek naar een aanknopingspunt. Uiteindelijk werd dat gevonden. Bij het stoplicht stond een ambulance en HF deed een verwoede poging tot struikelen. Immers, hulp was nabij. Toch bleef hij ter been, zodat langs het ziekenhuis en onder de snelweg door het stedelijke gedeelte van de wandeling achter de rug was. Nu werd het tijd voor natuur.

 Nauwelijks waren we aan het naturen of werden we verrast door een koets op zoek naar prinssesespul. Bijna een duiding over het hoofd gezien, maar toch op de goede weg. Langzaam maar zeker werd het tijd voor een lunchmaaltijd. Op de kruising gingen we aan de picknicktafel en laafden onszelve. HF nog even een kleine zoektocht in het bos en daarna weer verder. Een prachtige plek voor allerlei rituelen kwamen we tegen en besloten om van de oorspronkelijke route een gedeelte over te slaan. Dit gezien het tijdstip en de nog te overbruggen afstand. De meisjes met de honden hadden ons waarschijnlijk afgeluisterd, want tot 2 keer toe kwamen we hen tegen. Ook hadden we een ontmoeting met een Husky. Vlak daarna kwamen we bij het Klimbos en het totaal veranderde Stayokay. Eendrachtig vonden de HH de aanpassingen niet in de smaak vallen. Deden we tot nu toe een aantal keren daar een wandelnazit; na vandaag zit dat er niet meer in. Gelukkig kwamen we vlak daarna langs manege Molenzicht. Daar waar soms een Molenweg is, is dan een molen te zien. Bij Molenzicht is in geen velden of wegen een molen te zien.

 Raar maar waar. En dan verderop: aan de ene kant van de weg de Kievit en aan de andere kant de Kleine Kievit. Van de dovige man kregen we wat uitleg inzake de moestuin, maar we moesten echt verder. Langs de bosrand en maisvelden en dergelijke kwamen we op de Holleweg. Even de snelweg oversteken (middels viaduct overigens) waar wat oponthoud was. Zonder problemen strandden we bij de beginplek en de auto van HF. Tijdens de wandeling bleek dat het merk en type daarvan veel voorkomt in deze streek. Maar vaak in verschillende kleuren. Vandaar de vraag welke kleur. Zonder kleerscheuren kwamen we in Capelle aan, alwaar we redelijk gewoontegetrouw neerstreken bij de Kast voor en met Boeken. We kozen voor Cornet. Inmiddels hebben we wel een reputatie dat we kiezen voor bier wat dan net op blijkt te zijn. Net als nu dus. Daardoor werden het Leffe Blond en Texel Skuumkoppe. Vergezeld van doppinda's en bitterballen was het een mooie afsluiting. Zoals gezegd zijn we even uit de lucht. Tot later een keer.