Betaluh bij die kaluh

Iedere week is het weer spannend voor u en de uwen. Gaan zij wel of niet? Voor ons is de spanning evenredig maar ook meer dan tastbaar. Bijvoorbeeld deze week dan. Ergens was er overleg, HH was de sigaar en de sjaak let op de dubbele s), zodoende moest het van hem komen.
Aangezien de druk niet alleen op wandelen ligt maar ook op variatie in de horeca moest er nadrukkelijk gezocht worden naar aansprekende en welluidende horeca. Daartoe werd een medium ingeschakeld getiteld het weeweewee.
Mocht u hulp behoeven om dit zelf ook te ervaren dan verwijzen wij u graag naar de studenten thuis service. Als u zich maar niet op het hoofd laat staan.

Nu terug naar ons. Pff

Wij kwamen elkaar min of meer spontaan tegen op Rotterdam CS. HH was nog wat boterhammen aan het verorberen, dus eigenlijk was de samenkomst iets te vroeg. Maar als er iets is waar de HH in uitblinken is het wel de omstandigheden aanpassen aan de werkelijkheid. Zodoende en aldus.
Na handreiking en inschakeling van techniek werd dan inderdaad een aanvang gekozen. Hierbij vergat HH helemaal om de enige stationsbieb voor u vast te leggen.

Omstandig langs en onderdoor, langs de stapel vinyl gasten werd gekozen voor een wandeling met de volgende aanhakingen:

13,64,55,44,43,21,42,53,47,65,23,73,17,61,71,44,18,13

U ziet dat de start verrassend samenkomt met het einde.
Voor de HH btw niet.

Tja, wij memoreerden uitvoerig dat 010 voor ons wellicht niet meer veel verrassingen zou presenteren maar oh hee, welk een vergissing maakten wij hier. Slechts ten dele was het bekend maar toch ook op momenten verrassend. De etiketten plakkert was wat zuinig van huis gegaan zodat een nadrukkelijke onzerzijds aanbeveling moet luiden:

vergeet de route niet uit te printen dan wel in uwer smartphone op te slaan!

Mooie en fraaie singels, de diergaarde, de altijd welkom moskee. Zomaar wat indrukken van het begin die wij aan de start van de onderneming moesten en mochten tegemoet zien.
Onder het viaduct was een golf handicap verstopt.
De diverse waterwegen boden uitkomst, zoals de rotte. Voor sommigen is het wonen een waar genot, zo dicht bij de A20. Wij deden er het zwijgen toe en gingen pas weer over tot de orde van de dag toen dit ook in beider belang was.
Inderdaad heeft HH een fascinatie voor het fotograferen van bomen en pilaren. Hierbij wordt het landsbelang nooit uit het oog verloren.
Stukken natuur (negeren natuurlijk) en kijk: een klooster/kerk/onderwijsinstelling. Misbruik ligt op de loer maar wij zagen het niet.

Via een bekend stukje langs de Rotte waar wij een nieuwsgierige kat aantroffen werd koers gezet naar café de Bel. Let op, vanaf nu dient u twee route planners actief te houden aangezien zij elkaar behoorlijk dwarszitten. Het is nu het moment om u een grappige anekdote te vertellen maar dat komt er helaas niet van.

Feitelijk strompelend werd dan toch genoemde bruine café locatie bereikt die volgens informatie van HH een bezoek meer dan waard zou zijn.
Nou dat treft, het was zo.

Feitelijk waren de bieren net zo bijzonder als de garnituur. Helemaal opstarten moest die kale volgens de info van de bardame. Het zij zo, de HH moesten eten. Derhalve werd de Twentsche balkenbrij na enige tijd geserveerd. Bijgaand kan slechts een indruk geven van de indrukken die de HH moesten ondergaan.

Drank afrekenen bij de bar dame, spijzen afrekenen bij die kale. Aldus geschiedde.

Bouten

Weet u nog dat HH naar de afgelopen twee wandelingen zich be-openbaarvervoerden? Nou, dat beviel zo uitstekend, dat ook daarna keer er niet veel overleg voor nodig was om wederom een dergelijke move te maken.

Ook het geheel afsluiten in een biercafé bleek al 2 keer een fabeltastische keuze. Hoewel we niet helemaal onbekend zijn in de omgeving van Gouda, kwam HF op de proppen met een knooppuntenwandeling te aldaar. Om te starten bij het Goudse treinstation spraken we af om samenkomst in de trein op station Rotterdam Alexander te doen. HF meldde via een berichtje, dat hij geheel vooraan in de trein zat. Nee, niet als machinist natuurlijk, maar als passagier en dus gewoon in een coupé. HH stapte wel in dezelfde trein, maar koos er voor om nog even het ontmoetingsmoment uit te stellen tot uitstapping in Gouda. Het weerzien was er niet minder gezellig en prettig door. Handdrukken werden uitgewisseld en de routevoorschriften werden er bij gehaald. En daar stonden we dan buiten het station; uitgecheckt en wel. Starten deden we bij punt 69. Volgens ons werden we daar vandaan teruggestuurd naar het station om aan de andere kant daarvan verder te gaan. Daar zagen we geen aanwijzing waardoor we verder konden. Maar zoals gezegd hebben we daar wel eerder voetstappen gezet. Met die ervaring en eensgezindheid liepen we eigenlijk vlekkeloos en gedecideerd naar punt 49. So far so good. Bouwvallen en scheve huizen waren nog steeds van de partij. Wellicht onder andere door nog aanwezige helloweenversieringen. Hoe dan ook; daar waar men met een hoogwerker iets bij een brug aan het was, begon het stuk langs de Breevaart.Een toeziend oog van een lapjespoes leidde ons naar de sluis en het trapje naar beneden.

Vrij snel daarna (in onze beleving althans) kregen we volop zicht op de Reeuwijckse Plassen. Een mini-uitvoering van een hazewindhond deed een prachtig dansje. De begeleidende mevrouw had ooit eens iets aan onder andere haar gezicht plastisch laten veranderen. Erg goed gelukt. In een heel grijs verleden (maart 2007) hadden de HH eens als afsluitplek het aan de plas liggende 't Wapen gekozen. Het destijds voorgeschotelde bittergarnituur ervaren we nog steeds als superieur. Hoewel het wel tijd was voor wat eten en drinken, konden we de verleiding weerstaan en gingen op de picknickbank op het kruispunt de spreekwoordelijke boterhammen van de spreekwoordelijke pindakaas voorzien. Vermakelijk was het stokstaarthondje in het mandje voor op de fiets. Men is best aardig daar in Reeuwijk Brug, gezien het feit dat een aantal mensen ons een smakelijk maaltijd wensten. HH had, door al de bedankjes voor de wensen, nog zoveel brood over, dat de rest tijdens het wandelen werd opgepeuzeld. Tijdens die exercitie liepen we tussen nieuwe huizenaanbouw en apk-winkels. De bruine hond ging niet in op ons aanbod om met ons mee te gaan. Door het omdraaien van een verkeersbordpaal werden we de verkande keer op gestuurd.

Al snel terugschreden en ja hoor daar ging het allemaal weer goed. Een stuk groen kregen we voorgeschoteld en blijkbaar troffen we dit pad aan juist op het hondenuitlaatmoment. Eerst verscholen in het groen doemde een zoekende hond op. Later bij een open stuk vertelde een mevrouw ons dat ze high was. Raar maar waarschijnlijk waar. Er bevond zich niemand op de omheinde stormbaan in de buurt van de heuvelachtigheid. Belgische visioenen schoten door ons hoofd. Na de poes op hoge poten en een tak vernielend paard kregen we zicht op het geboortehuis van 15 stuks kinderen van papa en mama Moons.

Inmiddels waren we weer, voor korte duur, in Gouda beland. Gezellig keuvelend liepen we parallel aan de A-12. Langs het tuincentrum met een uitkijktoren en nog veel meer moois. De route stuurde ons nu naar een graslandig klompenpad. Vrij snel ontdekten we, dat we geen dergelijke houten schoenen droegen. Of het nou kwam daar het fietsmeisje, dat een paar keer heen en weer reed en zelfs stopte bij de plek waar we over het hek waren geklommen: geen idee. We klommen terug en verlieten het klompenpad en vervolgden over asfalt.

De zin en het nut van dit bord drong niet tot ons door. Wat de bedoeling van de inzittenden van de geparkeerde GB-auto is geweest, kwam niet duidelijk uit de verf. Bij dit grote kruispunt zagen we, wat later tot aan de Goudse binnenstad de laatste, aanwijzing. Waar of wat er niet helemaal juist ging: we vroegen het Joost, maar zelfs die bleef het antwoord schuldig. De meneer met de kleine tractor keek niet blij toen zijn collega op een hoogwerker zei, dat het al klaar was. Niet lang daarna liet HH weten, dat hij twee brailleboeken tegelijkertijd aan het lezen is. HF stak zijn verbaasdheid en respect niet onder stoelen of banken. Eerst dachten we van de terugkeer van een mythisch persoon, maar al snel bleek, dat bij de enorme kerk de meneer in kwestie in een bootje op het water stond. Omdat HH goed de weg weet in Gouda liep het allemaal best lekker en ook nog goed af. Door het parkje en langs de Jugendstil-panden en op naar de Kattensingel. Geen kat te bekennen, maar dat zal wel zo horen. De oversteek gemaakt en langs zeer uit de kluiten gewassen dames op een dak op naar de Markt om te herdenken dat we daar ooit op een 4de mei 's avonds om acht uur waren. Veel historische panden later zagen we in en rond een rolstoel twee personen, die volgens HH omstebeurten wisselden van zit- en duwplaats. En dan was het nu de beurt aan de wandeling om gestopt te worden.

Verbaast het u als we zeggen dat we om dat einde te vieren in het enige biercafé in Gouda neer streken. De Goudse Eend is een waar paradijs als u het ons vraagt. Een medebezoeker vroeg aan de barman hoelang hij hier al zat. Het antwoord was dat de zaak sinds twee uur open was. Voorts vroeg een andere klant of men ook een lekkere bokbier in het assortiment voerde. De uitbater hield zich op de vlakte. Wij niet. Diverse biersoorten en -smaken lieten we op onze smaakpapillen los. Allemaal winners, net als de bierbitterballen en het oerbrood met bierkaas. Kortom, nummer drie in de reeks van de combinatie ov-reiswandeling en biercafé was ook weer een groot succes.

Heerendom

Normaal gesproken zou je op vrijdag elkaar kunnen benaderen en beleefd de vraag stellen wat er te doen is aanstaande. Maar met een nieuw regeerakkoord nog warm van de  printer is er voor de HH echt wel wat aan de hand. Hier kun je niet zo makkelijk overheen stappen. Vandaar dat de aftasting eerder was begonnen zodat consensus was bereikt over de volgende etappe:

https://www.wandelzoekpagina.nl/wandeling/groene-wissel-utrecht-cs/15153/

Op zich leuk maar u vraagt zich terecht of hoezo en waarom. Beide vragen beantwoordend kan het korte antwoord zijn: wij treinen graag met de spoorwegen om aldus zelf te kunnen vaststellen of lange wachttijden en/of afwezigheid van toiletten nu echt zo'n probleem moet zijn. Helemaal actueel is dit antwoord niet aangezien er noch sprake was van wachttijden en toiletinterieurs waren steeds aanwezig.
Wat ons dan wel weer nieuwsgierig maakt: hoe stappen de reizigers van Woerden in dan wel uit? Naar ons idee wordt er in genoemd station veel te hard doorgereden.

Voldoende hierover, nu daarover.

Het moment van samenkomst was een pittoresk stationnetje bij Alexander. Vraag niet hoe maar HH stapte in en vond na een korte inspectie direct HF die weliswaar andersom maar toch in de goede trein zat.
Na hartelijke uitwisseling van veruit de beste wensen mede van vrouw-personen kon dan toch worden gestart met door reizen naar Utrecht c.s. Dat is wel een station waar u zich terdege op dient voor te bereiden want er komen is geen probleem maar er weg te geraken is een probleem van de hogere wiskunde.
Uiteindelijk dan toch gelukt en als zodanig voelde dat toch als een overwinning.

Tja, dan ben je eindelijk ontsnapt en dan volgt de afspraak. Wie volgt de route, wie doet Runkeeper? Na ampele besluitvorming deed HH de route en HF de keeper. Ach, was alles maar zo makkelijk.

Langs mooie voorbeelden van oud en nieuw viel direct op dat de groene wissel van Utrecht de naam eer aan doet. Wat een mooie wandeling door het vele groen. Langs grachten, door parken maar zeker ook de buitengebieden waren prachtig. En hoogst ongebruikelijk werd op een herdenkingsmonument nu al HH herdacht. Dat men de letter s is vergeten wordt aldus geaccepteerd.

Parken werden aangedaan maar ook plechtige lanen en straten. Kunst was in zeer ruime mate aanwezig. Bij sommige kunstwerken moet de artiest nog wel een keer langskomen om de zaak af te maken. Dit staat best slordig.

Het rosarium bood gelegenheid tot maaltijd nuttiging en aldus geschiedde. Terwijl deze activiteit plaatsvond memoreerden de HH dan Utrecht twee opvallende zaken deed verschijnen. Voor bepaalde voet-achtige lichaamsdelen lijkt het geen veilige plek te zijn. Inkorting werd op diverse plaatsen zichtbaar. Robuuste, kloeke en prompte dames borsten daarentegen werden uitbundig geventileerd. Het was voor de HH zaak het koppie erbij te houden en zich niet te laten meeslepen door dergelijke leuke dingen van het leven.

Na de maaltijd ging het de buitengebieden in. Soms werd door HH wat aarzelend de route gekozen maar het spande er natuurlijk wel om dat de gekozen oplossing ook onderzocht diende te worden teneinde u de juiste informatie aan te bieden.

De oude gracht speelt een centrale rol in het HH-leven. Het is zowel een plek om heen en terug aan te doen. Daarnaast had HF de biergelegenheid ook al opgezocht en warempel. Ook hier moesten we ervoor daar zijn. Je komt ogen en foto rolletjes tekort om alles wat de HH deed verwonderen vast te leggen. Vandaar dat slechts een strenge pre-selectie werd doorstaan om u het alhier aanwezige aan te bieden.

In de buurt van de Dom wordt alles ineens duidelijk. Dit heeft zo moeten zijn, deze toren staat hier niet zo maar. Niettemin is er bedrijvigheid om dit toch nog eens haarfijn uit te zoeken. Ach, gemeenschapsgeld moet ergens aan worden uitgegeven. Via een mooie kloostertuin werd dan de oude gracht bereikt alwaar de zoektocht rechtsaf diende te gaan. Geen terras buiten dus moesten we naar binnen bij de vrienden en vriendinnen van Kafé België (collega's gezocht).

Men had hier vele bieren van de tap maar nog veel meer uit de fles.
Daarnaast waren de happen ongebruikelijk. Kazen, falafel, eigen mosterd. Teveel om op te noemen.
Dat gezelligheid bij een aantal aanwezigen reeds vergevorderd was kon onze pret niet drukken.

Terug van weggeweest

Een aardig tijdje geleden hadden de HH afscheid van elkaar genomen met in het achterhoofd dat een weerzien even op zich zou laten wachten. Welverdiende rust en dergelijke lagen daaraan ten grondslag. En nu was het dan zover: het weerzien. Uiteraard diende dat gepaard te gaan met een wandeling. Anders zouden de HH van een geloof af zijn. Mede dank zij het weer en een spoor van hiel namen we het besluit om middels het spoor een wat kortere route te doen en naar Den Haag CS te gaan om van daaraf naar Delft te flaneren.

Kort nadat we elkaar op station Blaak hadden handengeschud namen we een Sprinter en die bracht ons zonder dralen naar daar waar we heen wilden. Onderweg hoorden we dat er saprake was van een varkensstal. Ook werden onze uitwisselingen van wetenswaardigheden regelmatig en brutaal onderbroken en gestoord door een mevrouw, die een ieder een goede dag wenste en nog wat vertelde over de te verwachten voortgang van de treinreis. Pas in Den Haag deed zij het zwijgen ertoe. Niet minder goedgemutst verlieten we het station aan de voorzijde, waar het vrije uitzicht overigens behoorlijk belemmerd werd. In verband met ver-, her- en/of nieuwbouw. Gelukkig scheen de zon. Wist u dat in Den Haag het geld gewoon op straat ligt? De door HH gefrabiceerde route bracht ons over onder andere Plein en Lange Poten. HH wist uit ervaring dat bij het door hem aangewezen restaurant uitstekend kan worden gegeten. De beveiliging in de omgeving werd uitgevoerd door een aantal leden van de Koninklijke Marechaussee.

En kunst ontbrak ook niet. Een beetje dooie boel, maar wel grappig in de ogen van HF. Door de Passage en op naar de Papestraat. We gaan u vanaf nu verder niet vermoeien met straatnamen. Na een beetje ronddwalen kwamen we bij het standbeeld van Haagse Harry. Een stevige jongen. Maar effe kappe nâh. Het leek er niet op, dat Jamie in zijn restaurant was. En dan door China Town. Aangezien we laat waren gestart werden de boterhammen pas rond half twee verwerkt. Op een plein op een bankje volop in de zon was het een waarlijk genot. HH kreeg erg veel zin om een toiletbezoek te brengen. De gebouwtjes bij het plein boden geen oplossing. Maar niet al te lang daarna waren we bij station Hollands Spoor. Daar gaf een bordje aan, dat een toilet aanwezig was. Alleen nog even naar boven naar het perron. HF bleef achter in de tunnel onder het station in afwachting van een gelukzalige blik in de ogen van HH. Niets van dat alles. Het toilet was er wel, maar zou pas om 20.00 uur in dienst treden. Dat was te lang wachten en dus onverrichter zake doorwandelen. In de buurt van de Haagse Hogeschool heeft men best mooie stadsverandering aangebracht. De HH waren aangenaam verrast. Iets later werden we via groen en een vaartje geleid. Men had daar gedregd en een mooie vangst gedaan. Aangezien we nu in een natuurlijke omgeving waren liet HH zich verleiden tot enigszins verhogen van de waterstand.

Daarna waren we getuige van het feit, dat een automobiliste door een bromkoerier duidelijk werd gemaakt, dat als je voorrang hebt, je altijd moet doorrijden. Nog een stuk groen en door waren we zowaar al in Rijswijk. Langs een soort martelrondding werden we richting het centrum van Rijswijk gedirigeerd.

Maar het echte centrum werd ons bespaard. HH deed een wonderbaarlijke ontdekking. Aan een geparkeerde auto ontbreekt een redelijk essentieel onderdeel: de motor. Wel lekker zuinig waarschijnlijk. Een leuke wijk met even leuke arbeiderswoningen mochten we betreden. Men heeft daar meneer H.C. Spruit middels een plaquette onsterfelijk gemaakt. En daar ging de telefoon van HF. Uiterst ongebruikelijk, dus gaf hij gehoor. Na wat info in het Engels te hebben uitgewisseld was dat gesprek voorbij en kon weer volop genoten worden van de wandeling. Het was gewoon uiterst lekker weer en de zon deed goed haar best. Na een stukje Jaagpad werden we via het volkstuintjescomplex geleid.

  Zag er keurig uit en de mensen waren uiterst vriendelijk. HH kreeg het wederom op zijn heupen en ondanks de camerabewaking gooide hij de sluizen weer open. Even een korte aarzeling en toen toch weer op het juiste pad. Kort daarna was daar weer sprake van. Maar met vaste hand dirigeerde HH ons naar het juiste pad. Daar liep een hond niet aan de lijn en deed ook niet aan de lijn. Kijk nou, daar is een rotonde voor voetgangers. Na een ontmoeting met een takbrekende meneer en diens hond kwamen we weer bij de Vliet. Inmiddels hadden we Delft bijna bereikt en zagen dat het niet zo goed gaat met Jamie.

Nadat we de reultaten van een door de brandweer uitgevoerde redding van een drenkeling hadden gezien, bereikte ons de schriftelijke mededeling van de Koninklijke Nederlandsche Gist- en Spiritusfabriek, dat de brievenbus niet meer in functie is. Hiervan kennis genomen hebbend liet HF weten, dat wat hem betreft de wandeling wel tot een einde gebreid mocht worden. HH zag dat het vrijwel 16.00 uur was en vond het ook wel mooi zo. Besloten werd om in Delft een afsluitritueel te doen. De mevrouw van Het Klooster zette wat stoelen en buiten en wij mochten naar binnen. Daar bleken we in een waar bierwalhalla te zijn terechtgekomen. Wat dacht u van 20 soorten van de tap en 180 op fles? We dronken een aantal heerlijke exemplaren en lieten die vergezeld gaan van bitterballen en een Frans worstje met hazelnoten. Over en weer straalde geluk van de HH af. Wat een geweldige doorstart van de wandelreeks. De trein bracht ons naar Rotterdam en bij Blaak namen we afscheid.

Spoiler alert

Soms kan het gebeuren dat gebeurtenissen waar zijn. Bij de HH is hoe dan ook de aftrap begonnen van een doorstart. Hopelijk met betere resultaten dan onze oranje duivels, want de wedstrijd uitzitten is de HH niet in de koude kleren gaan zitten.
De titel geeft aan dat we wat weggeven. Vanwege vakantie, toch wel wat lichamelijk ongemak en een voorzichtig herbegin konden wij gezien de kortte van deze wandeling dezes niet alle wereldproblemen oplossen. Mea culpa et ditto enzo.
Wat leek ons met name HF leuk? Een basis nemen op basis van de basis van een basiswandeling van HH, daar toch weer werk uit eigen werk aan toevoegen en op die manier komen tot een basis voor een vrijdag middag wandeling.
Plaats van samenkomst: station Blaak.
Plaats van uiteengaan: station Centraal.
Plaats van handeling: station Delft en van daaruit verder.
De winnende getallen: 48-51-18-43-21-29-76-83-59-82-32-62-15-62-48 (citaat uit het wandelroute netwerk)
Ongeveer dat is het ook geworden.
Tijd van afspraak: ca 1300 uur
Runkeeper werd gevraagd om alles bij te houden en warempel, dat is gelukt. HH nuttigde op Blaak nog even een koffie waarbij gevraagd naar extra sterk direct positief werd besloten.

Na handshake, onderin zitten en verplaatsing naar Delft kon dan worden begonnen. Het fraaie station, voor de liefhebbers dan, kon snel worden verlaten zodat wandelend via RA punt 48 een mooie basis vormde. Evenals open bruggen, moet blijkbaar iedere keer, daarna werd het deels bekend deels door nieuwe delen (althans voor de HH).
De in het huwelijk tredenden waren reeds verloren aan elkaar. Ieder reddingspoging was tevergeefs.
Op enig moment wil je dan tegen elkaar zeggen dat het een leuke bezigheid is om de vrijdagen op deze manier te vullen en dat deden we dan ook.
Niet alles in Delft is de moeite waard maar waar de HH verschijnen zie je toch de herbouwwaarde toenemen.
Bepaalde plaatsen in Delft bieden samenzijn aan hen die de inhoud van de schappen van goedkopere biersoorten met de vaart erin houdend consumeren. Altijd leuk om te zien. Ook de bron van alle bier (de hopstraat) kon worden bekeken. Waar precies kan niet worden vermeld.
De bovenzijde van Delft werd bij 21 verlaten en linksaf moest het via 29 naar 76.
Kleine misrekening was de verplaatsing van de oversteek, daar ging het bijna fout. Maa na heftig ingrijpen uit eigener durf kon en de overkant worden bereikt en ook een hele leuke wijk die de HH een nieuwe ervaring opleverde. Wat een leuk deel van Delft is dit. (hoewel je wel van schilderen moet houden). Op de koopwoning hoeft u niet meer te bieden, dat is al gedaan.

Vanaf 76 werd richting Den Hoorn gelopen, via sportparken, artificial islands, zicht op bekende huizen maar toch ook weer niet.
82 is de molenbuurt en dat betekent een lange rechte weg met links leuke huisjes en rechts de vaart erin. Ondersteking van de rijksweg en Delft is binnen bereik. Klein stukje naar station en dan is het gedaan. Aha, hier hebben wij u. Want het is natuurlijk nog niet gedaan. Eerst naar een kroeg om daar een waardige afsluiting aan deze dag te geven.
Dat hebben wij verricht en gedaan in een Belgian Beer Cafe. Men schonk daar bieren van diverse soorten terwijl de HH in de zon zaten. Want zo'n dag was het dames en heren ook.
Bijgaand puur ter illustratie.
Erbij aten wij doe maar wat happen 8 stuks en doe maar wat frites (niet geteld).
Met de trein terug en op naar het weekend.
Tot volgende week, hetgeen voorlopig weer even de laatste zal zijn.

Ongelukkige

Het gebeurd niet zo vaak meer, maar we hebben wat middelen van de sponsoren gekregen en daarom maar weer eens een prijsvraag.Ongelukkige slaat overigens niet op de HH edoch geeft een directe verwijzing naar datgene waaraan de prijsvraag is verbonden. Namelijk: welke voetbalcommentator verklaarde een arbiter " Ongelukkige" na een in zijn ogen duidelijk verkeerde beslissing in een wedstrijd heel veeljaren geleden. Inzendingen graag voor 15 juli aanstaande.

Een eventuele prijswinnaar zal kort daarna bekend worden gemaakt. Bij ex aequo bepaalt het lot. Over de uitslag mag gerust gecorrespondeerd worden. Mocht iemand als toevoeging nog de wedstrijd, de datum en de scheidsrechter in kwestie juist hebben, zijn daar extra prijzen voor in het leven geroepen. Goed. Voetbal enzo is leuk, maar het gaat natuurlijk om wandelingen. Na een korte onderbreking, waarbij op en in de omgeving van een gehandicapt stoomschip vertier was, traden de HH weer aan. HH had zijn zinnen gezet op eentje in de buurt van de plaats Schilde in de buurt van Antwerpen. Na wat geheen en weer was HF ook die mening toegedaan. Ophaling in IJsselmonde vond plaats en de startplaats aan de Kasteeldreef kon worden opgezocht. Geheel zonder obstakels ging dat niet. De Regie van de Belgische Wegen had een voor best essentiële brug en de bijbehorende op- en afgang geheel afgesloten, zodat een alternatieve aanvlucht mocht worden gezocht. Die werd uiteraard ook gevonden. Nadat we ook nog even een school in de buurt traag hadden opgezocht ging het dan toch nog naar knooppunt nummer 51.

Dat was in eerste aanleg de startpaal, maar werd nummer 52 tot uiteindelijk begin gebombardeerd. Schoenen en sokken werden in omgekeerde volgorde aan de voeten toegevoegd en daar ging het loos. Door Jerommeke werden we opgeroepen om niet aan sluikstorten te doen. Aldus geschiedde. Al snel liepen we daarna op de kade van het Albertkanaal langs Water Link. Gezien de waarschuwingenborden bij de ingang daarvan is het daar inderdaad link. Daarom snel door richting Oelegem. Normaal is HH de aangewezen persoon om plaatsnaamborden te vereeuwigen. In verband met afleiding nam HF de honneurs waar. Oh, zijn we helemaal vergeten de route in nummers aan u door te geven. Daar gaan ze dan in de 1e instantie bedoelde volgorde: 51, 52, 56, 55, 57, 68, 67, 72, 70, 73, 74, 77, 80, 83, 75, 67, 01, 64, 62, 61, 02, 54, 53, 52, 51, 50. Hier en daar werd dus afgeweken; zo werd 67 omgeturnd tot 65 en hebben we 50 helemaal niet gezien, Maar goed.

Direct na Oelegem waren veel auto's op de weg. Een aantal koeien en wat huizen met uitkijk over land of Spijkers waren ook van de partij. Soms wat schaduw en af en toe wat verfrissende warmte deden ook mee. Vooraf vroegen we ons af of er wellicht sprake zou zijn van stukken en plekken die eerder door ons waren aangedaan. Nou, achteraf kunnen we zeggen van wel.

HH ontdekte bij de boerderij uit 1341 een groentehal met verse melkverkoop, waar de vorige keer dat we er waren  veel klandizie was. Een stukje verderop mocht HF een duit in het zakje doen, want hij herkende de omgeving van het Fort Oelegem. Dat er een meneer met een staart in het haar rondliep aldaar lokte afkeuring uit bij de HH. Wat een lef. Even later vroeg HF HH af waarom een struik met heel veel vlinders er op een vlinderstruik wordt genoemd. Het antwoord is blowing in the wind. Op een erg lang recht pad tussen twee bomenrijen viel het beide HH op, dat de eerste keer was, dat een dergelijke pad werd betreden. Beiden legden dan ook dat fotografisch vast. het T-shirt dat verderop op het prikkeldraad lag was inmiddels wel droog en daarom verzoeken we de eigenaar om het kledingstuk nu maar weer op te halen. Ongemerkt waren we nu overigens in het gedeelte terecht gekomen, waar men niet van paarden op wandelpaden houdt. Ter bestrijding van paard en  ruiter zijn daarom poorten aangebracht aan het beging en het einde( en andersom ) van dergelijke paden. Aangezien we niet verraden waren, waren we niet te paard en hadden vrije doorgang. Er deed zich een ander herkenningspunt voor en wel in de vorm van horecataverne. De plastic zeiltjes op de tafeltjes op het terras waren te aantrekkelijk om ze te negeren. Na een korte aarzeling liepen we toch door, hoewel boterhammentijd toch al dichtbij was. Dat we doorliepen was eigenlijk het gevolg van de tekst van een bordje op de foto hiernaastbijgaande.

HH tipte HF nog even van het in de aanhanger klaarliggende haardhout, maar HF had zijn trekhaak niet bij zich. Een opdracht voor HF dan maar: de kapel van H. Joseph van Zoersel. Fysiek naar binnen ging niet, dus dan maar door het raam een foto nemen. Vlak na het gebouw voor allerlei feesten en vergaderingen werden we door een fietser wakkergebeld. Blijkbaar had iemand onze komst reeds aangekondigd, gezien de tekst van dit bord.

Inmiddels was ook al gegeten, ondanks het feit dat de fietsmevrouw het bankje bezet hield. Dan maar op de boomstam. Na oversteek van de antitankwal werden we nog geconfronteerd met grote huizen, paarden, bos, weiland, nog meer bos en allerlei soort natuur. In de buurt van Schilde was de verleiding groot om toch even bij een horecaf te gaan zitten, maar nee, we gingen door. Achter de kerk langs waar op kosten van de zaak een bestelbus een flinke aanhanger na een ruim aantalkeren achteruit op de bedoelde plek neerzette. De mevrouw met hond en kinderen deed iets gevaarlijks. Maar we moesten verder langs een derde verleiding en nog heel veel grote huizen mket immense tuinen en dito hekken. HH trachtte een boom in de hand te nemen, maar op de een of ander manier lukte het niet, ondanks de nabijheid van een plas en park. En reden te meer om een routepijl over het hoofd te zien en via eigen inbreng terug te komen bij de auto. Vrolijk namen we de toeristisch route richting huiswaarts. Bleek volgens de info via de file-informatie een zeer scherp plan te zijn. We beloonden onszelve daarom met een stop bij In Holland. Daar genoten we, eerste binnen en later buiten van Karmelieten, bitterballen en wat Jupiler.