Eigen inbreng

Deze week bleef het lang stil aangaande wat we zouden doen op de vrijdag. Wellicht is dat een goed teken, maar als dan de betreffende datum aanstaandert en er is nog niets afgesproken dan wordt het tijd voor een goed gesprek. Bij de HH vindt dat meestal plaats door middel van correspondentie via het weeweewee. Zo ook nu.
Donderdag in de loop van de dag werden ideetjes geopperd vanuit Waddinxveen richting 010, maar wel over de brug. Zodoende duurt beantwoording altijd iets langer.
Maar vrijwel direct was er een heerenakkoord, niet over ons pensioen maar over de vrijdag walk.

Deze vrijdag konden we niet naar Hoek van Holland want er is noch metro noch trein verkeer.
Maar Maassluis zou wel een startpunt kunnen zijn, maar dan doordat beide HH op eigener wijze naar Schiedam zouden komen teneinde aldaar met de bus verder te reizen.
Zo rond half elf/kwart voor elf zou er dan een hartelijk weerzien kunnen zijn waarbij van jaloezie geen sprake is, aangezien beiden in groene jassen zijn gehuld.
Maar daarover hebben wij eerder bericht.

Natuurlijk moest HH een bakje koffie hebben maar aangezien de espresso zeer weinig inhoud bevat hoefde de wandeling om die reden niet te worden uitgesteld. Daarom op zoek naar bus 712. Eerst naar links, maar wandelen beviel zo goed dat daarna eerst weer naar rechts. Vanwege gerede twijfel een vertrekkende chauffeur aangehouden en zodoende moesten wij helemaal naar links. Voorbij de stoplichten helemaal.

En ja hoor, daar stond bus 712 in al zijn glorie en met dito chauffeur. Mooie plekken voor de HH en daar ging het stel op pad, het avontuur tegemoet. Onderweg op allervriendelijkste wijze ook bij niet-haltes passagiers inlatend kwamen wij in Maassluis. Vanwege onverklaarbaarheid stapten de HH niet uit en reden gewoon door, in eerste instantie denkend aan Hoek van Holland en plannen aanpassingen.

Gelukkig werd op enig moment gestopt in Maassluis-West en na goed overleg met elkaar en de chauffeur werd afgesproken dat deze ons terug zou vervoeren naar Maassluis. Deze etappe werden wij vergezeld door aan de ene kant vrolijk stemmend maar aan de andere kant onrustig makend aangezicht der vrouwenfrontaliteiten. Eenmaal uit de bus verdween de onrust vrij snel.

Tja, HF had huiswerk gedaan en ingegrepen in de opzet van HH zodat wij volledig op gpx konden vertrouwen. De uitdrukking: "ik heb trek" en "de vaart erin houden" werden deze middag aan de HH geopenbaard vanwege en door de omgeving.

Maassluis heeft wat te bieden, ook trappen. Dat was voor de knie van HH een  fijne edoch soms pijnlijke ervaring. Niettemin bood het ons wel de gelegenheid om deze plaats in N richting te verlaten. Onderwijl herinneringen ophalend aan eerdere wandelingen, die hier niet herhaald hoeven te worden.

Deze middag hadden we het water soms links dan wel rechts in de vaart en eigenlijk was dit wel de sfeer en de omgeving in een paar woorden. Wederom opvallend terwijl zowel ervoor dan wel erna sprake is van ander weer op de vrijdagen de HH in het zonnetje worden gezet.

Op enig moment kon HF zich niet meer inhouden en wilde hij hoe dan ook de gekozen route verlaten. Omdat HH inmiddels weet dat argumenteren op dergelijke momenten een zinloze activiteit is en je wilt toch wel op enig moment naar huis gaf hij schoorvoetend toe.
Dat resulteerde in een deels andere wandeling waarvan een stuk over de openbare weg. HH had er ineens genoeg van en via slinkse wijze krijg hij HF weer op het rechte pad. Onderwijl alvast waarschuwend dat haarkleuring aanstaande was.

Te Schipluiden aldaar werd een bankje bezocht en de aanwezige brood/water meebregingen genuttigd. Ook hier deed de zon dappere pogingen om de HH te verwarmen. Schipluiden kent mooie vergezichten maar wij bleven dichtbij het centrum en kozen op enig moment een HF bekende route via sport accommodaties en zo ging het op weg naar Den Hoorn. Ook zo'n plek waar de HH mooie herinneringen aan bewaren maar toch werd vandaag weer een begraafplaats ontdekt die op een bepaalde wijze in een woonwijk bleek ingepast. Na bestudering van genoemd fenomeen zijn de HH van mening dat genoemde plaats van eerdere datum is dan de omringendheid.

Daarna werd door groenvoorziening en dure woon-locaties de gang erin gezet om Delft te bereiken. Op dit deel van de route werden bekende zaken bekeken, maar wel in een omgekeerde volgorde. Zodoende was het toch op zich weer vernieuwend.

Delft werd met stille trom ingenomen maar gezien de vlotheid van het geheel en de wandeling in het bijzonder werd besloten om direct te treinen en ons naar 010 te begeven.

Eenmaal daar aangekomen werd de Stadsbrasserie Rotterdam met een bezoek vereerd. Het moet gezegd, wij waren meer dan welkom.

De schade van hedenmiddag:
1 Duvel, 4,50
1 Grimbergen Tripel. 4,75
2 Grolsch wisseltap. 4,10 elk
1 borrelplank, 12,50

Wandeldoelstelling

Hoe heerlijk is het om mooie dingen te kunnen doen. Neem nou bijvoorbeeld het eten van een ijsje op een prachtige nazomerdag op een zonovergoten terrasje. Of, waar de HH toch wel veel genot aan beleven, een wandeling met allerlei prettigheden zoals daar zijn zon, gezelligheid en aanverwante zaken. Veel voorbeelden daarvan mochten wij reeds met u delen, het zij mondeling dan wel schriftelijk. Laten we dit alles voor het gemak samenvatten onder de noemer gelukzaligheden. Zijn dergelijke zaken het gevolg van een doelstelling? Dat zou kunnen, maar zeker niet noodzakelijkerwijs, schatten we zo in.

Doelstelling, drijfveer: hoe dan ook; Black Friday leverde voor de HH al dan niet met korting, een wandeling op. HH had daartoe middels een computerprogramma een fijne route gefabriceerd. Even wat elektronisch overleg en vanaf Rotjeknor C.S. werd gezamenlijk, eerst per O.V. en daarna lopend de reis vanaf Schiedam Nieuwland via onder andere Schipluiden en 't Woudt naar Delft aanvaard. De te nemen wandelknooppunten waren volgens dit schema.
Alvorens de treinreis kon aanvangen, had HH een mededeling. Hij had zijn telefoon van het gemak thuis aan de oplader laten hangen. Dat had als groot voordeel dat hij nu zijn fototoestel kon gaan gebruiken voor het maken van foto´s. Bellen daarmee was en is niet mogelijk, maar daar bracht HF uitkomst in geval van nood. De automatische omroepster van de trein, waarin wij ons bevonden, vertelde dat die naar Hoek van Holland reed. Enige verbazing bij de HH, want de trein stond stil. Maar goed, op station Schiedam Nieuwland stapten we goedgemutst uit. Het eerste stukje wandelen was bekend terrein (Bijdorp), maar eenmaal onder de snelweg door gekomen veranderde dat snel.

Op naar het ons tot nu onbekende stukje Nederland genaamd Kethel Dorp. Onderweg wat vertwijfeling door het ontbreken van route-aanwijzing. Maar kordaat het juiste pad gekozen. Langs de waterkantpoes en daar waren we dan in het zojuist genoemde dorp. Daar kregen we toch even het gevoel, dat niet overal de tijd voortraast.

Een flinke kerk met voor de kerkgangermeneren een mooi urinoir, zodat een volle blaas geen belemmering hoefde te zijn voor aanwezigheid in de kerk. Eenmaal het dorp achter ons gelaten hebbende kwamen we in de Noordketelpolder. Daar is Kethelpoort aangelegd om de mens wat meer in en bij de natuur te betrekken. Een mooi initiatief. Het stuk wandelen wat daarna kwam voerde ons onder andere langs het pad, dat naar natuurkamperterrein de Grutto leidt. De HH hebben daar in een ver verleden ooit eens een kijkje genomen. Een graslandlandpad tussen riet, water en weilanden leidde ons richting Delft Tanthof.
De wijk zelf hoefden we niet aan te doen, maar wellicht konden we in de buurt daarvan een plek vinden om de broodboterhammen en dergelijke in te nemen. Dit lukte wonderwel. Echter pas na een geanimeerd onderhoud met wat schaapjes op het droge en we eerst nog een tweetal geluks-, pokemon- of iets dergelijks zoekende mensen tegenkwamen. Tijdens het eten kwam een nieuwsgierig/brutalig hondwezen ons opzoeken. Eerst stilletjes, maar al vrij snel luidkeels blaffend totdat bleek dat dat geen enkele verandering in ons eetritueel teweeg bracht. Lekker gegeten, maar toch vrij snel weer in de benen i.v.m. aanhoudende en afkoeling veroorzakende wind.

Het volgende doel: Schipluiden. Daartoe staken we het nieuwe stuk A-4 over. Aan de ander kant aangekomen zagen we golfers met diverse handicaps. De opstuivende meneerfazant completeerde het geheel. En daar stonden we dan aan de grens van het o zo Schipluiden. Het door ons gezochte en gewenste knooppuntnummer werd niet gegeven. Geen bingo dus en weer tijd voor eigen inbreng. De wandeling werd er niet minder mooi door en zo kregen we zicht op de, bij vorst, ijsbaan en de wekelijkse markt en dergelijke. Om vanaf hier naar 't Woudt te komen, dienden we met gevaar voor van alles een stukje op de weg te lopen. Uit het feit dat we vrolijk een verslag doen, mag u afleiden, dat er geen noemenswaardig ongelukken zich hebben voorgedaan gedurende dat stukje. Na verloop van tijd kwamen we bij 't Woudt, vanaf waar ooit een wandeling met als traktatie een varend bloemencorso werd begonnen. Dapper naar de kerk aldaar en weer vertwijfeld terug.

Wederom ontbrak een route-aanduiding. In dit geval waarschijnlijk boze opzet. De pijlen waren vakkundig en geheel van de lantaarnpaal verwijderd ontdekten we later. Jammer, maar de HH gingen gewoon weer verder en volgens de route. De plaatselijk kabouters zwaaiden ons uit. Langs wat kassen en een stel geiten ging het verder langs de Zweth. Op het horloge en het restant van de wandeling kijkend besloten we puntnummer 69 te laten voor wat het is. Het centrum van Delft wilden we toch niet al te laat bereiken. De HH zetten middels een spiegel zichzelf op de foto. Langs een elctronicus en onder de snelweg door werd het devies. De Zweth bleef ons vergezellen. Ook toen er veel schoolgaande kinderen huiswaarts keerden. Automobilisten waren enorm blij. En wij kwamen aan in Den Hoorn. Helaas bleek de reeks routepunten daar te stoppen. Eigen inbreng dus weer. Maar gesteund door vriend en vijand en eigen kennis bereikten we de binnenstad van Delft. Daar mag dan een ondergronds station zijn gebouwd, maar boven de grond is het een janboel. Maar niet-kniesorig zijnde deerde het ons niet en liepen we doelgericht naar de Bierfabriek.

Onder het toeziend oog van de waakpoes nuttigden we daar de vochtige versnaperingen Rosso, Nero en Puur. Dezen werden vergezeld van doppinda´s (restanten mogen op de grond) seranoham- en geitenkaaskroketjes. Al met al een geslaagd einde van een geslaagd geheel. Wederom een ode aan de subtitel van deze blog. Met het o.v. en de HH waren weer thuis. Even wachten en dan gaan we weer op avontuur.