zaterdag 1 december 2018

Eigen inbreng


Deze week bleef het lang stil aangaande wat we zouden doen op de vrijdag. Wellicht is dat een goed teken, maar als dan de betreffende datum aanstaandert en er is nog niets afgesproken dan wordt het tijd voor een goed gesprek. Bij de HH vindt dat meestal plaats door middel van correspondentie via het weeweewee. Zo ook nu.
Donderdag in de loop van de dag werden ideetjes geopperd vanuit Waddinxveen richting 010, maar wel over de brug. Zodoende duurt beantwoording altijd iets langer.
Maar vrijwel direct was er een heerenakkoord, niet over ons pensioen maar over de vrijdag walk.

Deze vrijdag konden we niet naar Hoek van Holland want er is noch metro noch trein verkeer.
Maar Maassluis zou wel een startpunt kunnen zijn, maar dan doordat beide HH op eigener wijze naar Schiedam zouden komen teneinde aldaar met de bus verder te reizen.
Zo rond half elf/kwart voor elf zou er dan een hartelijk weerzien kunnen zijn waarbij van jaloezie geen sprake is, aangezien beiden in groene jassen zijn gehuld.
Maar daarover hebben wij eerder bericht.

Natuurlijk moest HH een bakje koffie hebben maar aangezien de espresso zeer weinig inhoud bevat hoefde de wandeling om die reden niet te worden uitgesteld. Daarom op zoek naar bus 712. Eerst naar links, maar wandelen beviel zo goed dat daarna eerst weer naar rechts. Vanwege gerede twijfel een vertrekkende chauffeur aangehouden en zodoende moesten wij helemaal naar links. Voorbij de stoplichten helemaal.

En ja hoor, daar stond bus 712 in al zijn glorie en met dito chauffeur. Mooie plekken voor de HH en daar ging het stel op pad, het avontuur tegemoet. Onderweg op allervriendelijkste wijze ook bij niet-haltes passagiers inlatend kwamen wij in Maassluis. Vanwege onverklaarbaarheid stapten de HH niet uit en reden gewoon door, in eerste instantie denkend aan Hoek van Holland en plannen aanpassingen.

Gelukkig werd op enig moment gestopt in Maassluis-West en na goed overleg met elkaar en de chauffeur werd afgesproken dat deze ons terug zou vervoeren naar Maassluis. Deze etappe werden wij vergezeld door aan de ene kant vrolijk stemmend maar aan de andere kant onrustig makend aangezicht der vrouwenfrontaliteiten. Eenmaal uit de bus verdween de onrust vrij snel.

Tja, HF had huiswerk gedaan en ingegrepen in de opzet van HH zodat wij volledig op gpx konden vertrouwen. De uitdrukking: "ik heb trek" en "de vaart erin houden" werden deze middag aan de HH geopenbaard vanwege en door de omgeving.

Maassluis heeft wat te bieden, ook trappen. Dat was voor de knie van HH een  fijne edoch soms pijnlijke ervaring. Niettemin bood het ons wel de gelegenheid om deze plaats in N richting te verlaten. Onderwijl herinneringen ophalend aan eerdere wandelingen, die hier niet herhaald hoeven te worden.

Deze middag hadden we het water soms links dan wel rechts in de vaart en eigenlijk was dit wel de sfeer en de omgeving in een paar woorden. Wederom opvallend terwijl zowel ervoor dan wel erna sprake is van ander weer op de vrijdagen de HH in het zonnetje worden gezet.

Op enig moment kon HF zich niet meer inhouden en wilde hij hoe dan ook de gekozen route verlaten. Omdat HH inmiddels weet dat argumenteren op dergelijke momenten een zinloze activiteit is en je wilt toch wel op enig moment naar huis gaf hij schoorvoetend toe.
Dat resulteerde in een deels andere wandeling waarvan een stuk over de openbare weg. HH had er ineens genoeg van en via slinkse wijze krijg hij HF weer op het rechte pad. Onderwijl alvast waarschuwend dat haarkleuring aanstaande was.

Te Schipluiden aldaar werd een bankje bezocht en de aanwezige brood/water meebregingen genuttigd. Ook hier deed de zon dappere pogingen om de HH te verwarmen. Schipluiden kent mooie vergezichten maar wij bleven dichtbij het centrum en kozen op enig moment een HF bekende route via sport accommodaties en zo ging het op weg naar Den Hoorn. Ook zo'n plek waar de HH mooie herinneringen aan bewaren maar toch werd vandaag weer een begraafplaats ontdekt die op een bepaalde wijze in een woonwijk bleek ingepast. Na bestudering van genoemd fenomeen zijn de HH van mening dat genoemde plaats van eerdere datum is dan de omringendheid.

Daarna werd door groenvoorziening en dure woon-locaties de gang erin gezet om Delft te bereiken. Op dit deel van de route werden bekende zaken bekeken, maar wel in een omgekeerde volgorde. Zodoende was het toch op zich weer vernieuwend.

Delft werd met stille trom ingenomen maar gezien de vlotheid van het geheel en de wandeling in het bijzonder werd besloten om direct te treinen en ons naar 010 te begeven.

Eenmaal daar aangekomen werd de Stadsbrasserie Rotterdam met een bezoek vereerd. Het moet gezegd, wij waren meer dan welkom.

De schade van hedenmiddag:
1 Duvel, 4,50
1 Grimbergen Tripel. 4,75
2 Grolsch wisseltap. 4,10 elk
1 borrelplank, 12,50

zondag 25 november 2018

Sumsare


Van de HH is het bekend, dat zij meestal de wandelingen van A naar B oftewel vorensteachter doen. Soms doen ze er eentje achterstevoren. Of dat een afwijking betreft in psychische zin, is nog niet bewezen. Dat het ruime mogelijkheden biedt, moge duidelijk zijn. Het Erasmuspad mochten we reeds een paar volgen, al dan niet ingegeven door de Lof der Zotheid. Voor het geval er nog lezers zijn, die het niet wisten: de HH sporen slechts gedeeltelijk en meestal is er dan sprake van openbaar vervoer. Voeg dit alles tezamen en ziedaar: een wandeling vanuit Rhoon naar Rotterdam geïnspireerd door Erasmus.
Om in Rhoon te geraken werd de hulp van de sporen van de NS en de RET ingeroepen. Na tezamen stroming op Rotterdam CS ging de reis verder samen naar Rhoon. De schoonmakers waren druk bezig met het schoonmaken van het metrostel, toen de HH een riante hoeveelheid zitkeuzemogelijkheden werd aangeboden. 1 van de schoonmakers gunde ons ruimbaan. Waarschijnlijk door onze aanwezigheid stroomde de metro in sneltreinvaart vol. Zo snel, dat we ons afvroegen of de anderen eigenlijk al aanwezig waren op het moment dat wij instapten. De bestuurder wachtte het antwoord niet af en vertrok met gezwinde spoed naar het pas geleden weer geopende en vernieuwbouwde station Stadhuis. HH had de kennis al, maar HF prees de veranderingen.
Nadat HF bij station Maashaven oreerde, dat hij wel eens een koekje wilde bakken, verliep de reis mooi. Aangekomen in Rhoon ontvouwde HF zijn visie op een aangepast begin van de "Erasmus"- wandeling. Na het veto van HH werd de trip toch volgens de vernieuwde inzichten begonnen. Een blik op een grappig van kunstuitingen voorziene auto en de Hormonale Klok waren de eerste gratis vermakelijkheden, die ons ten deel vielen. Ook het te koop aangeboden bovenraam ontlokte een glimlach aan de HH. Of de goede bezig was met het aanpassen van daken in de wijk, kunnen we niet goed beoordelen, maar de tekst op de diverse werkmansauto's wilde het ons wel doen geloven. Bij de oude hoeve werden we tot twee keer toe bijna overreden. Fietsers en een auto deden ons schrik aanjagen. Gelukkig zonder lichamelijke gevolgen. Even wat verbazing over wat Barendregt in Rhoon te zoeken heeft.  De meneer, die de showroom van Citroën in verband met een zwarte vrijdag mocht bezetten, had nog slechts weinig haren op zijn hoofd, die er aan dachten. Toen werd de laatstgenoemde plaats een deja vu. Een redelijk weids uitzicht werd ons deel. En ziedaar de flexibiliteit van de HH: zelfs een net zelfverzonnen route werd aangepast aan de net ontstane inzichten. Zodoende werd koers gezet naar de Skibrilplas. Op elkaars risico staken we de sloot over. Overigens gadegeslagen door de inderhaast ingevlogen Harrie. Het ietwat glibberige pad leidde langs uitlaathonden, bankjes en die verse klaphekken.
Over het nut van 1 exemplaar bestond twijfel, vandaar dat HH even poolshoogte ging nemen. Langzaam maar nog zekerder naderde de plek waar de A-15 overgestoken diende te worden. Dan eerst maar even eten, want wie we weet wordt dat het galgenmaal. Qua genot had het zomaar gekund, want ohoh wat was het voor beiden smullen geblazen. Een paar kleine rustverstoringen door amateurwandelaars en een oproep later werd aan de grote oversteek begonnen. aan de overzijde wachtte ons wat verrassingen. Onder andere A) rijpe paardenvijgen en 2) een prachtige lucht. Aan het einde van de overbrugging kregen we een ietwat onaangename. Een meneer, die deed alsof hij een jogger was, haalde ons in. Op zich nog geen probleem.
Wat wel ons tegen de borsten stuitte, was de zeer onwelriekende lucht die, naar wij aan moeten nemen, te wijten is aan slechte mondhygiëne. De aanwezige kip vluchtte en de twee ook aanwezige paarden staken hun kwelling en verbazing ook niet onder stoelen of banken. Gelukkig was er de meneer met het kratje voor op de fiets, die ons erg vriendelijke gedag zei, zodat we ons toch welkom voelden op de Charloise Lagedijk. Na een benzinestation, een gevaarlijke overtsteek, en vrachtwagen achterwaarts en een benzinestation met een postbode, haakten we vlak buiten Smitshoek gedecideerd aan bij het omgekeerde pad vernoemd naar Desiderius. Bij de Reef hield een poes in de gaten wat we aan het doen waren. Totdat HH een andere route nam dan HF. De poes koos het hazenpad. Ietwat gehinderd door een plots stilstaande auto ging het verder langs de markt naar het Zuiderpark. In het Zuiderpark besloten we om verder ons eigen plan te trekken en gingen over tot volledig eigen inzichten. Een lawaaierige trilplaat en wat lege hihi-lachgaspatronen verder belandden we bij voor al uw feesten en partijen diamantplaats. Indrukwekkende tafelaankleding. HF liet HH even weten waar steunzolen te koop zijn en toen was het aan HH om een mooie spreuk ( oorspronkelijk Alles Van Waarde Is Weerloos van een niet-Rotterdammer en te lezen op de muur van de Rotterdamse Kunstacademie) Van Alles Is Weer Waardeloos van de voor het leven benoemde Nachtburgemeester van Rotterdam meneer J.A. Deelder, vast te leggen. Nog even lekker in zon op weg naar de Hillevliet, waar VM ooit aan een school doceerde.
Inmiddels is het betreffende pand gesloten i.v.m. asbestvervuiling. In de straat tegenover de plek, waar vogels van verschillende pluimage zich te goed deden aan brood, stond een medewerker van de ROTEB de vuilcontainers uit de grond te trekken en te legen. De mevrouw in de Twingo duurde dat veel te lang. Reeds 1 seconde nadat zij achter de vuilniswagen was gestopt, claxonneerde zij ontroostbaar ongeduldig. Over de Erasmusbrug en al zo verder naar de Witte de Withstraat. Een winkel waar HH iets van stoelen en banken weet en daarna kijken of een horecakeuze gemaakt kon worden. Uiteindelijk niet en zodoende werd als afsluitpunt Sijf verkozen. Hartelijk welkom geheten kozen we voor een bank met zitgemak en dat deden we absoluut niet gereserveerd. De kordate bedienjuffrouw kon voldoen aan onze wensen qua biergenot. Terwijl zij de bestelling in orde ging maken stroomde de zaak vol met personen, die, ondanks onze aanwezigheid, de gemiddelde leeftijd een behoorlijke ruk naar boven gaf. De bieren smaakten uitstekend. Toen daar ook nog eens, geheel openlijk, een Heimelijk Genoegen werd overhandigd, was het geheel vandaag weer uitgelopen op een zonovergoten en uitermate geslaagde bijeenkomst.


zondag 18 november 2018

Groene heren (HH)

Nou, die vrijdag zouden we een keer eens niet gaan wandelen. We bedoelen, waarom die wekelijkse druk. En dat zelfstandig. Nergens voor nodig. En dat was zo.
Derhalve was de rust in de hoofden van de HH niet teruggekeerd want er knaagde iets. Weliswaar niet direct zichtbaar maar de HH voelden een drang.
Daarom kwam dan toch dat bevrijdende WhatsApp-je net op tijd. Kort en goed was de inhoud zoiets als: hee, toch mogelijkheden om een middag wandeling te doen. Ach, laten we dat zeker doen. Hoe laat ongeveer en waar? ca half die Blaak doen? Prima.
Aldus een kort inkijkje in de besluitvaardigheid van HH logica.
Natuurlijk weet u inmiddels ook dat van verschillende richtingen dan gekomen moet worden en dat HH, mits hij op tijd is, gevonden kan worden daar waar je ook de goede koffie kunt vinden.
Niet onbelangrijk is natuurlijk of de openbare vervoersgelegenheden zich van heer beste zijde laten aanschouwen anders vallen schone plannen in een hele grote trog.
Het weerzien was doeltreffend en efficiënt genoeg. Voor een buitenstaander wellicht klef maar dat geeft niets.
Overwegend in de kleur groen waren wij voor de oplettenden onder aanwezigen herkenbaar aan de kleur groen die aan de buitenkant zichtbaar was. Ook van enige afstand was dit de voornaamste kleur.
HH soort van direct uit het werk en nog even langs huis voor schoenenwinkel, HF had kunnen genieten van iets betere voorbereiding.
Plan A (u weet wel, niet wandelen) moest weer in de kast en plan F3c werd van stal gehaald. Waarom we hier spreken over stallen zal met de naderende kerst te maken hebben vermoeden wij.
Overigens kwam plan 8V5 ook langs maar dat is voor een volgende keer. Nu gingen wij naar een voor HF nieuw gedeelte wat hij aldus niet kende. Aangezien voor HH alles na korte tijd weer nieuw is hoeven we diens mening hier niet op te schrijven.
Handenschuddend onder verwensing van een leuke wandelingingen wij op pad.
Ik hoor en zie een vragen de vinger. Nee, wij hadden geen vooraf route. Dit was net als vorige week een eigen ontsproting.
Blaak kun je achter je laten.
Een oplettende lezer vraagt naar schoenenritueel. Dat is meestal bij gevolg van bepaling met OV transport niet aan de orde.
Om meerdere interrupties voor te zijn: er hoefde onderweg niet naar toilet en HH nam geen extra proviand tot zich. Zo hebben we dat ook maar gehad.
Aan de hand van prachtige eigen foto's willen wij u meenemen door Berg en Dal van 010.
De prachtige herfsttinten dient u voor lief te nemen. Wij trotseerden losliggende brugdelen om maar veilig de overkant te bereiken teneinde u van het goede nieuws te voorzien. Onderweg onderlangs en langs 't Holletje alwaar het Kralingse bos dichterbij kwam. Hoewel wij vermoedden dat Harry in dit geval ons spoor niet meester was wist de listigaard zich verrassend goed te verstoppen tussen de verschillende Hansen. Pas na turen en turen werd e.e.a. zichtbaar.
Op dat moment was HF het spoor volkomen bijster en waren we afhankelijk geworden van de herinneringen van HH. Of dat goed zou gaan?
Niettemin leek hij te beschikken over een vaste tred en onderweg konden wij lucht bijtanken.
Verbazend dat bepaalde locaties alwaar bekenden aan het werk worden gezet zich dan toch weer aandienden. Maar zover wilden de HH het niet laten  komen. Stel je voor dat dan ook een bezoek aan een schoenen outlet erbij kwam kijken. Dat gecombineerd met het nieuwe uiterlijk van de vrouwe van HF werd teveel. Er is immers sprake van een wat oudere en een wat meer oudere heer. Samen de HH vormend. Altijd in voor een geintje mits leuk.
Bij de keertram boden wij onze lichamen aan bij de RET. Ons doel was om de binnenstand te bereiken maar vooraf is een doel iets moois tot het zich daadwerkelijk aandient.
Dan worden beslissingen vereist die niet oprapebel dan wel beschikbel zijn.
Maar ondanks de voortdurend knagende onzekerheid leek de bestuurder welwillend en de inluis logerende behulp-dame al helemaal. Een wat onzekere dame die op een mooie plek zat werd door genoemde behulpzame zonder aanziens van de HH zomaar op een andere plek gezet. De reden is de HH niet duidelijk geworden.
Keuze stress inzake waar uit te stappen resulteerde in de juiste halte.
Op naar een bekende horeca alwaar de blonde dame deze keer in de nabijheid van de HH geen glazen vernietigde. Overigens werden wij uiterst behulpzaam geholpen door alweer een andere dame. Bij het afrekenen viel het ons op dat de prijzen geen gelijke tred houden met de financiële ontwikkeling bij de HH. Men gaat aanzienlijk harder.



zondag 11 november 2018

Memento vivi



Of je nou van Duitschen Bloed bent de koning van Hispanje altijd geëerd hebt, of je hebt van huis uit ander bloed meegekregen, 1 ding staat in ieder geval vast. Als je een mens bent en je ademt, dan leef je. De laatste weken hebben de HH even geen teken van leven gegeven op de blog. Diverse redenen liggen daaraan ten grondslag. Maar, in de geest van meneer Schwarzenegger, we zijn terug. Niet zo gewelddadig als voornoemd persoon vaak terug kwam, maar wel net zo goed bedoeld. Wandelen: daar zit wat in. En voor beide deelnemers gold, dat even stappen zeer welkom was. Vroeg in de week kwam HH daarom reeds met een routevoorstel. HF voelde zich gevleid, maar in verband met interne zaken stelde hij toch voor om een ietwat andere insteek te doen. Een rondgang in 010 leek hem beter. Uiteraard moest hij dan wel zelf met een adequaat voorstel komen, want, zeggen dat iets niet goed is en vervolgens achterover leunen zonder een tegenvoorstel, is te makkelijk en doen al zovelen. Om eens een andere kijk op wandelen te geven en niet gebonden te zijn aan vaste knooppunten zocht hij zijn toevlucht bij routeplanner.fietsersbond.nl .
Daar gelden geen beperkingen qua welke weg je in wil slaan. Dat leverde een leidraad op voor een wandeling vanaf Rotterdam Centraal Station. Op het afgesproken tijdstip trof HF HH aan bij een koffieshop van de keten met een Sirene. Bescheiden als HH is, nam hij genoegen met een zeer klein bekertje zonder deksel. Dat was als startschot bedoeld voor de wandeling en zo gebeurde. Door de tunnel richting Provenierssingel. Het doel daarna was middels tussendoor om op de Bergweg aan te komen. De weg daar naartoe was niet geheel zonder hindernissen. Bij de stoepversperring verleenden de HH, geheel toegevend aan de hoffelijkheid die zij bezitten, een oudere man en zijn wandelstok voorrang. Een gebrabbel, wat best eens dankjewel zou kunnen betekenen en een glimlach werden ons deel. Onder het uitwisselen van belangrijke zaken zoals wie doet wat in geval van onverwachtse verdwijningen en dergelijke, werd de opdracht Bergweg geklaard en de klus volbracht. Op en aan deze weg gebeurd altijd wel wat en dat levert soms wel jolijt op.
Wat dacht u van deze kabouter vermomd als koe? Maar ook aan de Bergweg komt een einde. In verband daarmee had HF niet geheel toevallig een herbezoek ingepland bij 2 van de begraafplaatsen, die Crooswijk rijk is. Een sluipdoor door het Oude Noorden leidde ons langs de Bloklandstraat. Daar zijn best wat huizen gesloopt. Behalve nummer 108. Je zou kunnen zeggen, dat er sprake is van een vergelijkbare situatie als bij Asterix en Obelix.
Merkwaardig, maar werkte wel enigszins op de lachspieren van de HH. Even verderop hoge betonnen palen voorzien van korte gedichten en er bovenop wat plastieken. Vermeldenswaardig zoals u merkt. Met deze geestelijke rijkdommen op zak op naar Crooswijk en begraafplaats nummer 1. In ons geval de Algemene Begraafplaats. Maar eerst nog wat vermaak bij de roeivereniging. Een eenzame skiffer had wat moeite met overeind blijven. Wij deden geen moeite om onze lach te verbergen. Vlak bij ons volgende doel vroeg HH aan de bestuurder van deze auto of hij diens papieren even mocht zien. Aangezien de bestuurder niet in auto zat, was er sprake van geen sjoege.
De bus zou over 0 minuten vertrekken richting Schiedam, maar aangezien de bestuurder nog even stoom moest uitblazen, duurde dat wat langer. De met paniek in haar ogen aanrennende dame was er maar wat blij mee. Zij kon nog instappen. Hondenpoep trotserend maakte HH een foto van dezijvoorkant van de begraafplaats. Daar waar we bij het vorige bezoek eigenlijk uitsluitend de rechterflank hadden aangedaan, richten we ons nu op het grotere geheel. De reusachtige beuk heeft last van schimmel aan de voet. Dat zal uiteindelijk leiden tot teloorgang. Verder onder meer een blik op de grafheuvel . Een Rijksmonument. Devoot verlieten we het terrein achter ons en gingen op weg naar het 2e: de RK-begraafplaats. HH nam de teugels even over en toonde HF waar kleinzoon naar school gaat en de speeltuin die door het mannetje en zijn zus wordt bezocht. Nadat we op initiatief van HH de begraafmuur aan de buitenkant hadden geïnspecteerd betraden we het eigenlijke Laurentiusterrein. De vorige keer was er sprake van live muziek met blazers en tromgeroffel. Deze keer slechts rust. Een aantal dingen vielen ons op. Onder andere de arcade en de mini-dierentuin.
Onze momenten van Memento Mori zaten er voor vandaag weer op. De vraag was nu: hoe nu verder? Lopend, ov of wellicht met de fiets. De route is per slot van rekening met medewerking van de fietsersbond ontstaan. Lopend en wel het eerste stuk over de Crooswijkseweg. Terwijl de vrachtwagen achteruit werd gestuurd stonden een meisje en een jongen elkaars ogen van dichtbij te bekijken. Of het een uiting van belangstelling of agressie was: geen idee. De meneer met grote grijze baard, hoofddeksel met daaroverheen de kap van zijn kaftan droeg daaronder zeer bijpassende en zo te zien met zorg uitgekozen schoenen.
Vrolijk enzo liepen we verder naar de Jonker Fransstraat. De bij de HH welbekende Crazy Hans heeft plaatsgemaakt voor een ander. Bij het illegaal oversteken van het zebrapad ontdekte HH de fysieke sleutel tot wellicht geluk. Doordat we illegaal overstaken ontbrak de tijd tot het oprapen en meenemen. Onderweg werd besloten om de wandelingsactie af te sluiten op de Nieuwe Binnenweg bij een biercafé met Belgische inslag en op idem voet. Voordat we daar waren trotseerden we de roep van de Lijnbaan (zowel van links als rechts). Bij Floor was een bijeenkomst. HF memoreerde dat ook hij daar ooit een bijeenkomst had bij de première van een film waarin hij schitterde als bouwvakker. HH op zijn beurt haalde aan, dat hij, na een bezoek aan het nabije Griekse restaurant, de maaltijd vrij snel en resoluut op antiperistaltische wijze zijn lichaam liet verdwijnen. Na het uitwisselen van deze kennis werd er binnengegaan bij eerder bedoelde horeca. Voldaan namen we dingen tot ons, die op de foto zijn vastgelegd. O ja, hadden we al gemeld dat we naar alle waarschijnlijkheid voor het einde van dit jaar onze vijfde verhalenbundel het leven kunnen laten zien? En dan nu de derde uiting van Esperanto: have a nice snurk ohne bastaboem.


zaterdag 13 oktober 2018

(Ver)slag om Nieuwpoort


Laatst nog werd er gesproken met de grote meneren van het Nederlandse bedrijfsleven. Men ging evenwel achter geblinddoekte ramen zitten en wat bleek, uw eigen HH waren er niet bij. Deels is dat waar. Er moest immers worden voorbereid op de vrijdag wandeling.
Bijkomende complexiteit bleek een avondritueel van HH waardoor enige versnelling moest worden ingezet.
Alles bij elkaar echt wel een dingetje. Dan is een plezier reisje naar Mark in dezelfde week iets teveel van het goede. Daarnaast gaat het slechts om enige miljarden, niet om je echt druk over te maken.
Afgaande op het gedoe is het denken wij beter als wij ons wat op de achtergrond houden.
Genoeg hierover. Op naar de realiteit. Die was als volgt:
HF ging naar HH, gaf aan HH enige bieren. HH op zijn beurt gaf HF weer een hoortest. Geluk alom, zelfs zodanig dat HF even moest gaan zitten.
Daarna ging het als volgt verder. HH vergezelde HF naar de auto en nam dit keer plaats aan de niet-bestuurders zijde. Dusdanig dat het echte werk door HF diende te gebeuren, maar dan wel voorzien van sturende aanwijzingen van HH. HF startte de automobiel en ondanks de nodige voorzichtigheid gebeurde er eigenlijk niets bijzonders onderweg.
De wijk uit, hup over en onder de algera brug, snel door Krimpen aangezien men aldaar last heeft van ziekenhuisbezoek ter meerdere glorie en door naar Schoonhoven.
De wandeling kende de volgende geluks-getallen:
81-80-79-77-76-75-30-31-38-32-25-27-26-17-18-11-19-14-12-TP-TP-16-13-16-79-80
(bron: wandelroute netwerk zuid-holland)
Het hele centrum kregen de HH te zien, maar toen had HF er genoeg van. Nee, we rijden niet op de boot maar gaan te voet verder. Grote consternatie maar ook daar sloegen wij ons doorheen.
Vlakbij een oorsprong werd geparkeerd en daarna gingen de onverdrotenen op pad, met steun en begrip van en over elkaar.
Voor € 1,30 wenste men de HH over te zetten, wij vermoeden na overleg met het UWV.
Eenmaal aan de overkant bleek dat een blik achterom toch weer Schoonhoven liet zien. Wij waren dus niet echt opgeschoten. Nu was het genoeg geweest, de HH trokken een eigen plan. Stevig doorwandelend werd dan eindelijk dit uitzicht bedorven en konden wij verder richting Groot-Ammers. Onderweg de kleine variant niet gezien, maar wel een mooi huis met een eigen afgesloten omgeving. Kijk daar horen we niemand over klagen.
Groot-Ammers zelf kregen wij slechts ten dele te zien, voor de kerk linksaf.
En zodoende de polder in alwaar zich wat ons betreft enige concentratie van molens bevond. Werkend dan wel in ruste. Het op dit moment in ontwikkeling zijnde pad bracht ons uiteindelijk bij een linksaf mogelijkheid en zodoende deden wij dat. Wij kwamen langs een B&B (geen reclame) waarvan achteraf bleek dat goede kennissen van HH en dito vrouw zich onlangs hier hadden opgehouden, ook in de theetuin.
Wij liepen er dus maar gewoon langs en kwamen uiteindelijk bij een gemaal, waarvan later meer. Eerst lekker op een bank en de bammies nuttigen. Natuurlijk werd onderling geschertst en gelachen over zoveel onbegrepenheid. Heerlijk en waarlijk want dit was niet eerder opgevallen was het wederom mooi weer.
Daarna kwam een goedgemutst heerschap de molens controleren en werden uw HH uitgenodigd om het dieselgemaal te bekijken. Dergelijke vrijpostigheden accepteren wij gebruikelijk niet maar gezien de aanstaande vakantie werd ditmaal een enkel oog toegeknepen.
Zodoende leerden de HH er veel bij. Tellen tot 3, bezoek van hoge heren uit de provincie en een schakelaar in Lopik, helaas niets aan te doen. Dankend voor deze informatie verlieten wij de gelegenheid om nu hekken en graspaden te trotseren. Naar later bleek onder zeer enthousiaste begeleiding van diverse Hansen.
Ja, toen was Nieuwkoop aan de beurt. Volgens de overlevering wordt men hier erg oud, ons ontbrak de tijd om dit allemaal te controleren. Wij vonden het allemaal best prettig, ook de onderhandelingen tussen de schaapsherder en een dame met haar eigen dienstenpakket, maar als geheel had het niet genoeg te bieden om de HH langer vast te houden. Daarom verder en richting de boot. Hierbij werd een korte inspectie van de verdedigingswerken mogelijk maar conclusies kunnen wij er niet aan verbinden.
Wederom € 1,30 armer (maar nu via elektronische wege) kwamen wij aan in Schoonhoven en ondanks eerdere andere plannen werd deze plek verkozen tot bier drinken en bittergarnituur eten.
Bollekes en diversen stonden op het HH menu.
Daarna de auto opzoeken, waar wederom blijk werd gegeven van onbesluitingsvaardigheid van HF. Eerst de motor starten, toen toch weer uit en daarna toch weer starten. Beste lezers, dit gaat echt wel goedkomen.
Bijtijds thuis werd het afscheid vergezeld van de mededeling dat de komende twee weken er stilte zal optreden. Maar daarna komen uw HH weer terug, sterker en nog meer vastberaden om er een succes van te maken.

zondag 7 oktober 2018

Zinkzalf en Heuvelzicht


Twee heel verschillende zaken. Van de ene verwacht je uitzicht op verlichting bij huidirritatie en van de ander uitzicht op een heuvel. Van Unilever verwacht je dat het hoofdkantoor met heel haar hebben en houwen naar Nederland komt.
Wat betreft verwachtingen komen Unilever en de Heuvelzicht, waar de HH deze week in Essen mee aanraking kwamen, overeen en hebben een vergelijkbare eigenschap. Beloftes worden geen gestand gedaan. En gelijk hebben we al weer aan de grote klok gehangen, dat het uitstapje voor een zoveelste keer binnen de landsgrenzen van onze Zuiderburen heeft plaatsgevonden. Een bijna ondoenlijke taak had HH op zich genomen. Het uitvogelen van een route op door ons nog onbetreden grond. Nou, weest verzekerd, dat dat voor 100% is gelukt. HF, meestal niet zo'n meegaand tiepje, stemde volmondig in met het voorstel van HH. Dat resulteerde in een gang van HH naar HF-thuis. HH had vernomen dat HF zonder werkende printer was komen te zitten. Daar had hij een oplossing voor en wel deze. Een wel werkende printer verhuisde zo van de ene plek naar de andere en vreugde heerste alom. In het kader van iets terugdoen had HF aan de Lidlwinkel wat vochtige versnaperingen ontfutselt en wel in de smaak die HH wel aanstaat.
Onderweg werd besloten om de auto in Essen te parkeren en vanaf daar de route op te snorren. Onnavolgbaar hoe HH de parkeeractie dicht bij een klimparadijs en een kasteelachtig gebouw wist uit te voeren. Na de schoenwissel even kort overleg inzake welke kant eerst op en daarna een prettige wandeling. Starten deden we tussen 92 en 11 en richting 11. De temperatuur was al dusdanig, dat beide HH kozen voor slechts een t-shirt aan de bovenkant. Het zou wel een dag worden met voor beide HH diverse foto-opdrachten. HF voor de geestelijke afdeling en HH voor de plaatsduidingen. Nauwelijks onderweg of daar kon HH zowel als HF direct aan de fotobak. Na het oversteken van de N117 doken een aantal huizen op met dezelfde architect waarschijnlijk. allemaal in deze trant.
Ook moet de oversteek over de Kleine AA even genoemd worden. Dit stroompje heeft mooie slingertaferelen in het landschap aangebracht. Vanaf 11 ging het een tijdje langs een zachte berm (inderdaad bijna niet te horen) waar je wel gezien bent als je aan sluikstorten doet. Altijd nuttige informatie die de Belgen ons meegeven. In Horendonk mochten de HH beiden weer verplicht fotograferen en over een pas aangelegd fietspad wandelen. Tijdens de gesprekken bleek onder andere dat de HH een druk leven hebben. Zaken als nagels knippen etc.; zij ontkomen er niet aan. Onderweg stuitten we op een mooi initiatief: de zelfpluktuin. Afwisseling onderweg genoeg trouwens. Stukken met weidse zichten op landbouwgrond, dorpjes en huizen in beboste omgeving. Al met al allemaal lusten voor de ogen. Niet ieder huis kwam voor een ereprijs in aanmerking, maar dat hoeft natuurlijk ook niet.
Er moet wat te lachen overblijven. Waarom we door heel veel honden blaffend werden ontvangen en wat ze eigenlijk wilden vertellen is een onbeantwoorde vraag.
Verschillen in toonhoogte en volume waren duidelijk aanwezig en vaak ook door elkaar heen. Sommigen waren erg het gesteld op het bewaren van hun uitwerpselen. De bestelbus van PostNL met Belgisch kenteken haalde ons herhaaldelijk in. Het doel van de vraag "Alles goed" bij de derde ontmoeting is niet helemaal duidelijk geworden. Na een geanimeerd gesprek met een aantal veulens werd het tijd om iets aan de voedselvoorziening te doen. De meest geschikte plek was bij de verduidelijkingen inzake turf en het transport daarvan. HF nog even een plas en daar ging het weer op pad. Hadden we al verteld dat in Essen en omgeving er verkiezingskoorts heerst? Nee he? Nou, mooi wel dus.
Deze keukenprinses heeft zich ook verkiesbaar gesteld. Na weer een flink stuk met afwisseling en nog steeds zonovergoten werd het tijd om even een drinkpauze te nemen. Een mooie gelegenheid om van alles met vocht te doen. Na de Wildertse Beek te hebben overgestoken belandden we in een stuk bebost, waar driftig nieuwbouw wordt gepleegd. En dat heerlijk dicht bij de spoorlijn. De NMBS was zo vriendelijk om vlak na het moment dat we het spoor waren overgestoken diverse malen een trein langs te sturen zonder onnodige waarschuwingen inzake nog meer treinen, die eventueel zouden kunnen komen. Personen- of goederentrein; niets was hen te veel. Hartelijk dank bij deze. Nog even wat weiland en daar was de dorpsgrens van Heikant. Vanaf dit moment kwamen we in de bebouwde kom en bleven daar ook. Aangezien het eindpunt van de wandeling in zicht kwam, werden plannen gesmeed inzake waar en hoe de dag af te ronden. Als eerste werd besloten om van de geplande route af te wijken en op zoek te gaan in Essen naar een terras met biertjes en bijbehorende zaken. De eerste zaak die wat ons betreft in aanmerking kwam had enkel drank. Een afvaller dus. De tweede was nog gesloten. De terras zijn terras zat vol. En daar was de redding. Heuvelzicht. Bier was geen probleem, maar of er iets eetbaars was, moest de mooi bebakkebaarde bediengsmeneer even binnen controleren. De zaak is van zijn zoon en wellicht had die nog ergens wat tosties verstopt. Na zoeken bleek dat niet het geval. Maar als we dat wilden, mochten we iets bij de visboerkar of frituur dichtbij halen en dat op het terras nuttigen. De visboer werd het niet, want zodra die over ons had gehoord werd de kar gesloten. Op naar de frituur en een kleine (HH) en een grote friet (HF) met mayo besteld. Om te betalen stond een apparaat waar munt- en papiergeld in gedaan kan worden. Geen cash meer in de zaak dus. Lekker peuzelend en drinkend op het terras werd het genieten voortgezet. HF wilde gaan betalen met de pinpas, maar daar deed men niet aan. Naast de frituur zit een flappentapper en die wilde wel doneren, zodat schuldloos de laatste 150 meter naar de auto kon worden voltooid.